λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017


Σε ένα σταθμό κάπου στη Γιρόνα (12.9.2017)

Φίλοι μου,


Αν και θα το έβρισκα πολύ λογικό την ώρα που διαβάζετε αυτό το άρθρο να με αντιπαθήσετε ακόμα πιο πολύ απ’ ότι όταν σας είπα ότι θα είμαι Erasmous Βαρκελώνη, η απόσταση που μας χωρίζει μου επιτρέπει να μην ενδιαφερθώ και πολύ για το αν θα θέλατε να διαβάζετε για τις περιπέτειες μου σε αυτήν την γωνία της Ισπανίας που λέγεται Καταλονία.  Όπως και να έχει πάντως σας στέλνω  τις ευχές μου για μια δημιουργική ακαδημαϊκή χρονιά.


Στα δικά μας, όμως, τώρα.... δηλαδή.... στα δικά μου.


Ξεκινώντας μια περιπέτεια όπως αυτή του Erasmous πρέπει να είσαι σίγουρος ότι κάτι θα πάει οπωσδήποτε στραβά. Για μένα το στραβό ξεκίνησε από νωρίς και, για την ακρίβεια, πριν καν απογειωθώ. Όχι δεν ξέχασα την οδοντόβουρτσα μου ή κάποιο μπλουζάκι χωρίς το οποίο δεν αντέχω για πάνω από μια εβδομάδα... Απλώς, την ώρα της επιβίβασης (9:30 μμ), οι Γάλλοι ελεγκτές εναέριου χώρου κήρυξαν απεργία, με αποτέλεσμα, να μην πετάει ούτε μύγα πάνω από τη Γαλλία! Το αστείο της υπόθεσης βρίσκεται στο γεγονός ότι, ενώ η επιβίβαση είχε γίνει κανονικά στο αεροπλάνο της Ryanair, που νομίζει ότι κουβαλάει ζώα από το ένα χοιροστάσιο στο άλλο, ανακοινώθηκε από τον πιλότο ότι θα υπάρξει καθυστέρηση περίπου 2 ωρών και να παραμείνουμε στις θέσεις μας. Έτσι, δεδομένου ότι η πτήση ήταν γεμάτη και ότι δίπλα μου καθόταν μια γυναίκα με ένα μωρό στην αγκαλιά της, όσο περνούσε η ώρα μέσα στο αεροπλάνο άρχισα να έχω τις αμφιβολίες μου για το αν θα βγούμε ζωντανοί από εκεί μέσα ή αν είναι όλο ένα σχέδιο της μοχθηρής Ryanair για να μου φάει λεφτά από το νερό ή το φαγητό. Έπειτα από 2 ώρες βασανιστικής αναμονής και αφού ο αεροσυνοδός στην ερώτηση γιατί μας κρατάνε μέσα σαν τα κοτόπουλα απαντάει, με περίσσιο θράσος, “companys policy” ,η πτήση ξεκίνησε και η περιπέτεια της Βαρκελώνης είχε μόλις αρχίσει.

Βέβαια, το ότι φτάσαμε 2 η ώρα τα χαράματα στη Γιρόνα δεν βοήθησε πολύ την ψυχολογία μου, καθώς δεν υπήρχαν λεωφορεία ή τρένα για να φύγω από το αεροδρόμιο στο ξενοδοχείο μου. Ας όψεται, όμως, μια φίλη, η οποία με βοήθησε να βρω ταξί, το οποίο και με άφησε στη μέση του πουθενά (ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε στις 2.30 το πρωί). Έτσι, η πρώτη εικόνα της Ισπανίας ήταν μια εικόνα μιας άδειας πλατείας, χωρίς ανθρώπους και με μόνη συντροφιά τα φανάρια που αναβόσβηναν ρυθμικά.  Το αεροπλάνο της Ryanair με τους 200 ανθρώπους σε μερικά τετραγωνικά φάνταζε μικρός παράδεισος μπροστά στη μοναξιά της επιβλητικής πλατείας. Μέσα μου, η ησυχία του δρόμου προκαλούσε το μεγαλύτερο θόρυβο διεγείροντας όλες μου τις αισθήσεις προς αναζήτηση κάποιου ίχνους ζωής.Ίσως, για αυτό το λόγο, ο υπάλληλος του ξενοδοχείου Condal μου φάνηκε πιο ζεστός και φιλικός απ' ότι πραγματικά ήταν, ενώ η πρώτη νύχτα στην Ισπανία είχε μάλλον αίσιο τέλος.

Το πρωί, έχοντας ανακτήσει δυνάμεις, έκανα μια βόλτα στην περιοχή και συνειδητοποίησα ότι η πλατεία που με τρόμαξε χθες μάλλον μεταμορφώνεται τα βράδια για κάτι περίεργους και αντιπαθητικούς ξένους σαν εμένα.  Τώρα πίνω ήσυχα και όμορφα το καφεδάκι μου και σας γράφω τις ιστορίες μου, καθώς περιμένω το τρένο για Βαρκελώνη. 

Καλή σας συνέχεια,
Χρήστος Παπαχαρίσης
κέντρο Γιρόνας



Δεν υπάρχουν σχόλια: