λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Διαβάζουμε - Προτείνουμε: Ο γέρος και η θάλασσα.

Ο γέρος ψαράς Σαντιάγκο, ζει τις τελευταίες μέρες μοναχός, σχεδόν στην απόλυτη φτώχεια. Εδώ και 84 μέρες δεν είχε πιάσει ούτε ένα ψάρι, με αποτέλεσμα οι συγχωριανοί του να τον αποκαλούνε «Σαλάο», δηλαδή κάποιος του οποίου η τύχη πια στέρεψε, και αν τον απομονώσουν. Όλοι πέρα από τον «μικρό», τον μοναδικό άνθρωπο που δεν τον ξέχασε, τον μοναδικό άνθρωπο που προσπαθεί να κάνει την καθημερινότητα του υποφερτή. Την 85η ημέρα, ο Σαντιάγκο θα βγει στα ανοιχτά, όπου θα αναμετρηθεί με ένα πελώριο ψάρι, μεγαλύτερο από ότι έχει φανταστεί ποτέ ο οποιοσδήποτε. Για τρείς μέρες Σαντιάγκο και ψάρι, άνθρωπος και φύση, συγκρούονται σε έναν αγώνα επιβίωσης, το ψάρι χρησιμοποιώντας την ανομολόγητη δύναμη του και ο Σαντιάγκο την τέχνη, τη μαεστρία και το μυαλό του. Τρείς μέρες θα ταξιδεύουν δεμένοι με τα σκοινιά της μοίρας, σε ένα ταξίδι το τραγικό τέλος του οποίου αναδεικνύει την ιδέα που διαπερνά όλο το έργο: Μπορείς να καταστρέψεις έναν άνθρωπο, αλλά όχι να τον νικήσεις.
Μπορείς να καταστρέψεις έναν άνθρωπο, αλλά όχι να τον νικήσεις. Ένας ύμνος στην δυνατότητα του ανθρώπου, να κοιτάει πέρα από τις δυσκολίες και να ελπίζει ως την τελευταία στιγμή πως η ζωή του θα καλυτερεύσει. Χωρίς αισιόδοξες φανφάρες, ή φρούδες ελπίδες ότι κάποιος μπορεί να βγει αλώβητος ή δυνατότερος μέσα από τις δυσκολίες. Πρόκειται αντίθετα για τη μελαγχολική παραδοχή ότι ο άνθρωπος σχεδόν πεισματικά, ακόμα και όταν έχει καταστραφεί, ακόμα και όταν έχει χάσει τα πάντα συνεχίζει να ονειρεύεται ότι θα ξαναβρεθεί στη «χρυσαφένια παραλία που παίζουν τα λιοντάρια».
Μια μεγάλη στιγμή για την παγκόσμια λογοτεχνία, ένας αξεπέραστος σταθμός. Γραμμένο με απλό, πεζό ύφος μακριά από λεπτές εκφράσεις και οποιαδήποτε υποψία ποιητικότητας, στεγνό και αντικειμενικό (με φανερή την επιρροή από τη δημοσιογραφική του καριέρα, η οποία σε μεγάλο βαθμό καθόρισε το λογοτεχνικό του ύφος). Έτσι καταφέρνει να σου περάσει τα μεστά του νοήματα όσο πιο άμεσα γίνεται, απαλλαγμένα από κάθε περιττό λογοτεχνικό φίλτρο. Χάρισε στον Χέμινγουεϊ ένα βραβείο Πούλιτζερ, και το Νόμπελ λογοτεχνίας το 1954.
Ελπίζω ότι πλέον έχει γίνει φανερό για ποιους λόγους προτείνουμε το συγκεκριμένο βιβλίο. Για αυτό αντί επιλόγου, θα ήθελα να προσπαθήσω να διατυπώσω κάποιες σκόρπιες σκέψεις που μου γεννήθηκαν σχετικά με μια σύμπτωση που παρατήρησα στο βιβλίο. Πως δυο φαινομενικά ασύνδετες ζωές, μια λογοτεχνική και μια αληθινή, γεννούν συνειρμούς σχετικά με την δυστυχία που γεννά η επιθυμία.Σε ένα συγκεκριμένο σημείο, ο Σαντιάγκο αναφέρεται στο Joe DiMaggio, μάλιστα σε επόμενο απόσπασμα αναφέρει «Θα ήθελα να πάρω μαζί μου για ψάρεμα τον μεγάλο Ντι Μάτζιο" είπε ο γέρος. "Λένε ότι ο πατέρας του ήταν ψαράς. Μπορεί να ήταν τόσο φτωχός όσο εμείς και θα καταλάβαινε"».Ο Joe DiMaggio , ήταν Αμερικάνος παίχτης του Μπέιζμπολ, κάτοχος του «στοιχειωμένου» ρεκόρ για τα περισσότερα συνεχή χτυπήματα, ρεκόρ που κρατά από το 1941 μέχρι σήμερα. Ο «τελευταίος Αμερικάνος ήρωας», όπως τον αποκαλούν κάποιοι, είναι επίσης γνωστός για το σύντομο και πολυτάραχο γάμο του με τη  Marilyn Monroe, ένα τρομερό πάθος που γέννησε ένα μεγάλο έρωτα, αλλά και μυθικούς καυγάδες που επέφεραν το χωρισμό, αφού η αυστηρή καθολική παιδεία του DiMaggio δε συμβιβαζόταν με το ταπεραμέντο της Monroe και τις τολμηρές κινήσεις που έκανε για να ανέλθει στο Χολιγουντιανό κατεστημένο. Το πάθος του για εκείνη όμως δεν έσβησε ποτέ και εν τέλει έκανε το μοναδικό πράγμα που μπορούσε να κάνει για αυτή. Της διοργάνωσε μια αξιοπρεπή κηδεία, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και εκπλήρωσε μια υπόσχεση που της είχε δώσει ένα μεθυσμένο βράδυ. Κάθε βδομάδα και μέχρι και εκείνος να πεθάνει, πήγαινε φρέσκα λουλούδια στον τάφο της.

Διαβάζοντας λοιπόν το βιβλίο και διαβάζοντας τυχαία, λίγες μέρες μετά την ιστορία του DiMaggio, μου γεννήθηκαν κάποιες θολές σκέψεις. Ποιος από τους δυο ήταν τελικά πιο δυστυχισμένος; Ο Σαντιάγκο, ένας άνθρωπος που έχασε τα πάντα, αλλά συνέχιζε σχεδόν εμμονικά να ελπίζει; Ή ο DiMaggio, ένας άνθρωπος που είχε τα πάντα, δόξα, φίλους, χρήματα, οικογένεια, αλλά μέχρι να πεθάνει εκπλήρωνε ένα θλιβερό καθήκον στη μοναδική γυναίκα που θα τον έκανε ευτυχισμένο, αλλά που δεν  μπορούσε να έχει;«Where have you gone, Joe DiMaggio? Α nation turns its lonely eyes to you»

Δεν υπάρχουν σχόλια: