λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

«Η μήτρα»

της 
Δέσποινας Παπαδοπούλου



Η θάλασσα είναι γυαλί. Κάτω από τον κρυστάλλινο θώρακά της υποκρύπτεται η ακηδεμόνευτη αλήθεια της.

Η φωτιά είναι έρεβος. Στις στάχτες της διασπείρεται το χάος, η απόρροια της υλικής αποσύνθεσης.

Ο αέρας συνιστά το εργοστάσιο της ζωής, την πηγή της ύπαρξης. Η πνοή του συμβολίζει την αρχή της δημιουργίας, πυροδοτεί τη γένεση, προσδίδει στα όντα την κίνηση και την ουσία.

Το χώμα αποτελεί το θεμέλιο, το συστατικό της δόμησης και της ανάπλασης, που αξιοποιεί την ύλη για να επεκτείνει τη ζωή.

Γιατί είναι τέσσερα τα στοιχεία της φύσης; Ποιος ειν’ αυτός που επεδίωξε να τα περιορίσει ερμηνεύοντάς τα; Τι κι αν από τη βάση αυτών παράγονται άλλα στοιχεία ισχυρότερα που αναιρούν τη σύσταση της μητρικής τους μορφής;

Ακυβέρνητα νερά, αχανείς πολιτείες, ανεξερεύνητη φύση. Τα ανείπωτα όλης της πλάσης. Το σύμπαν απορροφά την ύλη, την καταβροχθίζει.

Ο άνθρωπος αποπειράθηκε να εξουσιάσει τη δύναμη της φύσης. Γελάω και μόνο με τη σκέψη του – γελά κι αυτή μαζί μου.

Ποια λογική μπορεί να υπερκεράσει την απεραντότητα της κτήσης;

Η φύση είναι η ισχύς κι εμείς οι συνιστώσες της. Μπορώ να αγγίξω τα πλοκάμια της, τα στοιχεία της και να ανταποκριθώ συναισθηματικά στα ερεθίσματα αυτών. 

Μα τι λέω; Αφού και το συναίσθημα συνιστά μια ανθρώπινη επινόηση, μια απόπειρα εξήγησης της μηδαμινότητας του είδους μας μπροστά στο απόλυτο δέος.

Μένει, λοιπόν, νηφάλιος ο άνθρωπος απέναντι στη φύση, κούφιο και παγερό αποτύπωμα, η βορά που την τροφοδοτεί, για να εξακολουθήσει να δημιουργεί στους αιώνες των αιώνων. 

1 σχόλιο:

Unknown είπε...

Δέσποινα πολλά συγχαρητήρια για το κείμενό σου, απέδωσες γλαφυρότατα πέραν των άλλων την ματαιόττα του ανθρώπου μπροστά στην παντοδυναμία της φύσης (η οποία επί της ευκαιρίας κατά την γνώμη μου πρέπει να νοείται ως ουδέτερη και όχι με ανθρωπομορφικά στοιχεία και έχοντας βούληση). Πραγματικά υπέροχες σκέψεις γεμάτες νοήματα και τροφή για σκέψη, και αναμφίβλα θα σε παρακολουθώ στο μέλλον. Δυο επισημάνσεις να ζητήσω: α) στον υποδειγματικό στίχο "γελάει κι αυτή μαζί μου" εννοείς τη φύση ετσι; β) στον όρο "συναισθήματα" συμπεριλαμβλανεις και γενικότερα τις αισθήσεις και τα αισθητικά ερεθίσματα ή όχι;