λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Να τους ταράξουμε στην ανεκτικότητα!

του Θάνου Γκλαβέρη


Σχετικά με τη σφαγή στο Ορλάντο, πολλή συζήτηση νομίζω έχει γίνει περί του ποια ήταν τα κίνητρα του δράστη, ποια ήταν τα αίτια και τι μπορεί αυτό να σημαίνει αν το δούμε ως τμήμα της μεγάλης εικόνας. Έτσι, άλλοι το είδαν ως πλήγμα αποκλειστικά κατά της γκέι κοινότητας, άλλοι ως αφορμή να καταδικάσουν την μισαλλοδοξία που κρύβουν οι απανταχού θρησκείες, άλλοι ως επιχείρημα υπέρ της ισλαμικής απειλής που "ακόμα δεν έχετε δει τίποτα", ο δε Τραμπ ως μια ακόμα περίπτωση που συνηγορεί προς το "δικαίωμα του κάθε Αμερικανού να αυτοπροστατεύεται" και το ανεξέλεγκτο καθεστώς οπλοκατοχής "ο-κάθε-τρελός-ας-έχει-κι-από-ένα-όπλο" στις ΗΠΑ.

Όμως όλα αυτά ενέχουν λίγο ή πολύ κάποιο λογικό άλμα. Η προσπάθεια του καθενός να ερμηνεύσει ένα μεμονωμένο ιστορικό περιστατικό ως ενισχυτικό των προδιαμορφομένων του ευαισθησιών και θέσεων (τύπου "σας τα 'λεγα εγώ"), τον οδηγεί να ξεχνά ότι το συγκεκριμένο δεν ήταν ένα οποιοδήποτε καθημερινό γεγονός, που εντάσσεται στην σφαίρα των συνηθισμένων πχ ρατσιστικών προσβολών λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή πράξεων παρακινημένων από θρησκευτικό μίσος. Ήταν κάτι εξ ορισμού ακραίο, υπερβολικό, παράλογο και αδικαιολόγητο, που δεν εμπίπτει στα συνηθισμένα στάνταρτ κριτηρίων και αξιολόγησης. Η πράξη του Ομάρ Ματίν, λόγω της σπανιότητάς, του ακραίου και της απροσμέτρητης ηθικής της αποδοκιμασίας είναι κάτι που δεν μπορεί να αποδοθεί σε συγκεκριμένη μεγαλύτερη κοινωνική ομάδα, ακριβώς γιατί κάθε μαζική επίθεση δολοφονίας είναι κάτι το οποίο μας φέρνει αυτόματα όλους τους υπόλοιπους απέναντι (και τον Ματίν απ' την άλλη πλευρά). Κι αυτό είτε επειδή καμία λογική ιδεολογία ή μεταφυσική θεωρία, αν και φαίνεται να δικαιολογεί πιο επουσιώδεις ενέργειες, δεν μπορεί να δικαιολογήσει ή να συγχωρέσει τη συγκεκριμένη τρομακτική, είτε απλά επειδή εμείς οι υπόλοιποι διαθέτουμε την στοιχειώδη ψυχική υγεία που έλειπε από τον θύτη. Ο επικεφαλής της εκεί μουσουλμανικής κοινότητας το έθεσε ορθά: "τα συναισθήματα μας προς τους συγγενείς των θυμάτων δεν είναι συγνώμης, εμείς δεν έχουμε ούτε θα μπορούσαμε να έχουμε κάποια σχέση με αυτό, αλλά ειλικρινών συλληπητηρίων και συμπαράστασης".

Και η αλήθεια είναι ότι πίσω από την αγωνία μας να "αυτοεπιβεβαιωνόμαστε" επ' ευκαιρία κάθε παρόμοιου τέτοιου συμβάντος της επικαιρότητας, κρύβεται η αλήθεια ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει τις βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις μας, ανεξάρτητα αν αυτό το τίποτε είναι ο φόνος 49 ατόμων ή όχι. Το επόμενο πρωί θα ξυπνήσουμε όντας ακριβώς το ίδιο ρατσιστές, ευαίσθητοι, προοδευτικοί, Χριστιανοί, εθνικιστές, αγνωστικιστές, ισλαμόφοβοι, ευκολόπιστοι, ρομαντικοί ή δεκτικοί στην ομοφυλοφίλία όπως και χτες. Αν λοιπόν θέλει κανείς να ενισχύσει τις θέσεις του, είναι προτιμώτερο, αντί να χρησιμοποιεί το εκάστοτε θέμα της επικαιρότητας ως αφορμή, να προστρέχει σε πιο δόκιμα αποδεικτικά δεδομένα, όπως δημοσκοπήσεις και στατιστικές αναλύσεις γεγονότων με μεγαλύτερη συχνότητα, που εξετάζουν το φαινόμενο πιο σφαιρικά. (Κάπως έτσι πχ θα έβλεπε κανείς ότι η επίθεση κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν κατευθυνόμενη από το Ισλαμικό Κράτος, αλλά πιθανότατα αποτέλεσμα της προπαγάνδας και των καλεσμάτων που κάνει από το διαδίκτυο.)
Και για να μην παρεξηγηθώ, ναι όντως υπάρχουν και "συνένοχοι" πίσω απ' αυτό το έγκλημα, οι μουσουλμάνοι που το είδαν ως χτύπημα κατά της αμερικανικής αυτοκρατορίας, οι συντηρητικοί που δεν μπορούσαν ακριβώς να αποδοκιμάσουν το γεγονός ότι τα θύματα ήταν "αυτοί οι ανώμαλοι" ή "οι... τέλος πάντων... γκέι", στο ίδιο μήκος κύματος και οι ρεπουμπλικάνοι υπέρμαχοι της οπλοκατοχής που τώρα τρίβουν τα χέρια τους ενόψει και της προεδρικής εκλογής. Όλοι αυτοί που παραγνώρισαν ότι δεν μπορεί άνθρωποι να γίνονται αντιληπτοί σαν μέσα για να πληγεί οποιαδήποτε υπερδύναμη (γιατί πολύ απλά τότε δεν πλήττεται η υπερδύναμη, πλήττονται οι άνθρωποι). Δεν μπορεί πχ να μη βλέπει κανείς ότι οι θρησκευτικές προκαταλήψεις που του εμφύσησαν τον οδήγησαν να μισήσει τον εαυτό του επειδή ήταν ομοφυλόφιλος και ίσως αλλιώς να μην είχαν όλα συμβεί. Ή δεν μπορώ να μην φαντάζομαι ότι αν ο δράστης ήταν Χριστιανός, η συζήτηση σε κάποιες ακροδεξιές εφημερίδες θα γύριζε γύρω από την εκφρασμένη αγανάκτηση του λαού των ΗΠΑ απέναντι στους "ανώμαλους". Από την άλλη πάντως το φρόνημα δεν τιμωρείται. Άλλο το ότι πρέπει να αλλάξουν οι μισαλλόδοξες αντιλήψεις γιατί έμμεσα αυτές οδηγούν σε πράξεις.

Γι' αυτό δεν ωφελεί να εξέταζουμε τα "κίνητρα" και τις "επιδιώξεις" του δράστη. Το να προσπαθούμε να τον βάλουμε στο ίδιο τραπέζι με μας, και να τον ρωτάμε "το 'κανες από μίσος προς την Αμερική ή από μίσος προς τους γκέι;" είναι σα να παραδεχόμαστε ότι αυτό που έκανε έχει κάποια δόση λογικής και ότι πχ αν μας απαντήσει το Α και όχι το Β θα αλλάξει και κάτι, θα βγάζει νόημα, θα δικιολογήσει έστω και μισό θάνατο. Από τρισκατάρατο εχθρό όλων μας τον κάνουμε έστω και για λίγο υποκείμενο της συζήτησης, ισότιμο με μας. Σιγά μη τον ζητήσουμε και συγνώμη που του συμπεριφερθήκαμε άσχημα ως κοινωνία. Άσχετα που αυτό δεν τιμά και την υστεροφημία των 49 θυμάτων. Βέβαια δεν υπαινίσσομαι ότι δεν υπάρχουν και αυτοί που θα τον βοήθησαν, αυτοί που τον ριζοσπαστικοποίησαν και οι περισσότεροι που θα επιδοκίμασαν έστω και εν μέρει την ενέργειά του. Σίγουρα πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε και μ' αυτούς και τα μυαλά που κουβαλούν, όμως μην ξεχνάμε ότι είναι συγκριτικά λίγοι, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΛΙΓΟΙ σε σχέση με την μεγάλη πλειοψηφία των υπολοίπων.
Και η αλήθεια είναι ότι το πρόβλημα κάθε φονταμενταλιστή τρομοκράτη είναι πάνω και πέρα απ' όλα τ' άλλα, το ΚΡΑΤΟΣ ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ των δυτικών κοινωνιών. Το γεγονός ότι δεν σκοτώνουμε όποιον πιστεύει σε άλλον Αλλάχ, το γεγονός ότι δεν πετροβολούμε όποιον έχει διαφορετική γνώμη, το γεγονός ότι δεν πετάμε απ' τις ταράτσες όποιον κατηγορηθεί ότι είναι ομοφυλόφιλος. Τους τσούζει. Τους τσούζει που έχουμε πολύχρωμες κοινωνίες, τους τσούζει που δεν συμπεριφερόμαστε στις γυναίκες σαν ζώα, τους τσούζει που το παιδάκι εδώ θα ακούσει όποιον θέλει κι όχι έναν αμόρφωτο θρησκόληπτο Μουτζαχεντίν που το μόνο που μπορεί να του εμφυσήσει είναι το μίσος. Και ο μόνος τρόπος να σταματήσει κάθε φανατισμός μουσουλμάνων από τη νέα γενιά και πέρα -γιατί η τωρινή μακελάρηδων που χασκογελάνε σκοτώνοντας δεν αλλάζει αλλά "κόβεται" μόνο με βίαια μέσα- είναι να τους αποδεχτούμε και να τους δείξουμε την ανεκτικότητα με ζωντανό παράδειγμα, με πράξεις. Άλλωστε, ως γνωστόν, ο πιο ασφαλής, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος μάθησης είναι με τις πράξεις και όχι με τα λόγια.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Σωστή η αγανάκτηση. Χάθηκαν τόσοι άνθρωποι από την τρέλα κάποιου, η οποία προκλήθηκε από ένα σημαντικότατο φαινόμενο: τον φανατισμό. Δεν έχουν σημασία, ως προς την ανθρώπινη αξία, τα οποιαδήποτε χαρακτηριστικά τους. Αλλά, ίσως, το κείμενο αποπνέει μια κατηγορική - εχθρική στάση προς τα θρησκεύματα. Αν ανταποκρίνεται αυτό στην αληθινή στάση του γράφοντος, δεν είναι ωραίο. Ζητώ συγγνώμη αν δεν αντιλήφθηκα καλά.
Διότι, καμία θρησκεία δεν επιτάσσει την θανάτωση του διαφορετικού. Αυτό επιτάσσεται από τον φανατισμό, και μόνο από αυτόν. Δεν χρειάζεται να πιστεύει κανείς σε θρησκεία για να είναι φανατισμένος ως προς κάποιο ιδεολόγημα, κάποια ιδέα. Ειδικότερα, για την θρησκεία του Ομάρ Ματίν, το Κοράνι αναφέρει την τζιχάντ. Εκεί στηρίχθηκε αυτός, και οι όμοιοί (του Ισλαμικού Κράτους)του για να δικαιολογούν την δίψα τους για κακό, για εξουσία.
Αλλά οι περισσότεροι μουσουλμάνοι της υφηλίου αποδοκιμάζουν τέτοιες συμπεριφορές ευθέως, όσο και ο συγγραφέας του άρθρου, ή όσο κι εγώ. Θεωρούν, όπως και οι πιστοί κάθε δόγματος ή Θρησκείας, πως αυτός που πιστεύει ή πραγματώνει τέτοιες συμπεριφορές, ΔΕΝ ανήκει στην κοινότητά τους. Και είναι ορθή η θεώρησή τους. Η μόνη "θρησκευτική δοξασία" που επιδοκιμάζει σφαγές, μισαλλοδοξία είναι η πίστη στο μίσος.
Εδώ, πρέπει να σημειωθεί, ότι ο μέσος μουσουλμάνος γνωρίζει την ερμηνεία της λέξης τζιχάντ (ιερός πόλεμος), ως την εσωτερική μάχη του κάθε ανθρώπου με τα πάθη του. Δηλαδή, την επιδίωξη της αρετής. Και, σίγουρα, ο Ομάρ έχασε τον πόλεμο... Το ματωμένο πρόβλημα είναι, ότι με την δική του ήττα, έσπειρε πόνο και θάνατο...
Υ.Γ:Δεν είμαι μουσουλμάνος, απλά το σχόλιό μου αποσκοπεί στην ευαισθητοποίηση απέναντι στον ουσιαστικό σεβασμό της θρησκευτικής ελευθερίας, της ελευθερίας της συνείδησης. Και είναι ορθή η παρατήρηση στο τέλος του άρθρου, όσον αφορά τον όρο αμόρφωτος, διότι προφανώς τέτοιος είναι ο παρακινών η έστω πιστεύων στην βία λόγω μίσους... Ευχαριστώ για την κατανόηση.

Ανώνυμος είπε...

Θεωρώ την τοποθέτησή σου πολύ σωστή και χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι με αυτές τις αντιλήψεις! Εύγε!