λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Αν όχι εμείς, ποιος, της Μιράντας Π


          Εκλογές 2016. Πανεπιστημιακές- μην τρομάζετε. Ένας θεσμός χιλιοσυζητημένος, χιλιοειπωμένος. Ένας θεσμός αμφιλεγόμενος. Αμφιλεγόμενος από το ζήτημα πόσες και κυρίως ποιες αφίσες θα κολληθούν στον τρίτο  μέχρι ποια είναι η θέση της πολιτικής στο πανεπιστήμιο και το εάν οι εκλογικές διαδικασίες τρέφουν μια λογική ανάθεσης.
          Ήθελα να γράψω κάτι, περισσότερο για να εξηγήσω και να στηρίξω την επιλογή μου να είμαι και φέτος στο κοινό ψηφοδέλτιο των σχημάτων ΑΡΔΙΝ-ΑΡΕΝ-ΕΑΑΚ- ανένταχτοι φοιτητές, χωρίς να μιλάω εκ μέρους κάποιου από τους χώρους αυτούς. Ήθελα να εκφράσω τη χαρά  μου και να γιατί αυτή η χαρά.
           Έχουν ακουστεί  και λέγονται πολλά-πολλή κριτική ασκείται στην παρουσία της αριστεράς στο ελληνικό πανεπιστήμιο και κατά τη γνώμη μου, δεν είναι πάντοτε άδικη. Αυτό,όμως, κρίνεται στην κάθε περίπτωση ξεχωριστα και γι’ αυτό, πιστεύω, αξίζει κανείς να μιλήσει με μεγέθη πιο μεγάλα, πιο γενικά.
          Θα ήθελα να εστιάσω στην κριτική που γίνεται για τη δήθεν παρείσφρηση ζητημάτων που «δεν άπτονται των ενδιαφερόντων», που» δεν ανήκουν στην καθ’ ύλην αρμοδιότητα»,  αν θέλετε, των γενικών συνελεύσεων, στα αιτήματα των συλλόγων απέναντι στους φορείς και τους θεσμούς (πρυτάνεις, κοσμητεία κ.λπ.) και γενικά στο αντικείμενο των διεκδικήσεων  των φοιτητών. Ευθύνες γι’ αυτή τη «νόθευση» και τη «στρέβλωση» του φοιτητικού κινήματος αποδίδονται συχνά στην αριστερά, με χαρακτηρισμούς όπως «εκφυλισμός» και «σήψη».  Με θλίψη ανακαλώ το αντεπιχείρημα που ακούστηκε σε μια Γενική Συνέλευση στη σχολή στη συζήτηση για το ασφαλιστικό: «Το καταδικάζουμε αλλά ως εκεί. Δεν είναι αρμόδια αυτή  η Συνέλευση για να το συζητήσει. Έχουμε άλλωστε, τόσα φοιτητικά ζητήματα να λύσουμε.»
         Και θα ήθελα να εξηγήσω γιατί πιστεύω πως αυτή η λογική δεν είναι και τόσο «λογική».
Δεν ισχυρίζομαι ότι οι συζητήσεις στο πανεπιστήμιο γίνονται πάντοτε υπό τις ιδανικές συνθήκες από άποψη σεβασμού προς τον ομιλητή, χρονικής διάρκειας, πυκνότητας του αέρα σε καπνό, δυνατότητας να ακούσουμε και να ακουστούμε.
          Δε λέω επίσης, ότι είναι εφικτό σε μια εποχή που οι εξελίξεις μας προλαβαίνουν, όσοι παίρνουν τον λόγο και εκφέρουν άποψη, να είναι πλήρως ενημερωμένοι για όλα τα υπό συζήτηση εξειδικευμένα και τεχνοκρατικά (ιδίως στις μέρες μας) ζητήματα που θίγονται σε μια γενική συνέλευση.
          Σκοπό επίσης, δεν έχω να καθαγιάσω και να εξιδανικεύσω τον χώρο της αριστεράς και όσους την απαρτίζουν. Δεν προσπαθώ να πω αυτό το πράγμα. Και θα μπορούσε να ασκηθεί κριτική για  την αδυναμία της να συσπειρώσει και να συσπειρωθεί ακόμα και σε καιρούς κρίσης. Ασκείται, όμως, και κριτική για το ότι μαζί με τη συζήτηση για τη μία ώρα παραπάνω ανοιχτή γραμματεία ο χώρος της αριστεράς συζητά και θεωρεί αναπόσπαστο κομμάτι της ΓΣ την υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων, το ασφαλιστικό και την εργασιακή επισφάλεια. Ασκείται κριτική για το ότι εντάσσει το ζήτημα της μιας ώρας παραπάνω ανοιχτής γραμματείας στο γενικότερο πρόβλημα της υποχρηματοδότησης των πανεπιστημίων. Για το ότι εντάσσει τις εργασιακές συνθήκες που όλοι μας θα βιώσουμε στις δικές μας συζητήσεις. Για το ότι θεωρεί ότι μας αφορά η εργασιακή και οικονομική πραγματικότητα που θα ζήσουμε- υποστούμε.  Για το  ότι ο πόλεμος στη Συρία δεν είναι μια είδηση που διαβάζουμε στα μπλογκ αλλά μια πραγματικότητα που φανερώνει το πώς αντιμετωπίζεται  ο άνθρωπος στη σύγχρονη κοινωνία και που αξίζει να συζητήσουμε. Για το ότι δεν αντιμετωπίζεται ως αυταξία. Αλλά ως ένα νούμερο.
          Και η αλήθεια είναι ότι πράγματι, η κοινωνία μας αντιμετωπίζει ως νούμερα. Και γι’ αυτό  θα βιώσουμε όλοι απάνθρωπες συνθήκες ως νέοι δικηγόροι ήδη από τη, άσκησή μας. Επίσης, όμως, για τον ίδιο λόγο, εάν αποδεχθούμε αυτή την πραγματικότητα και  συμβιβαστούμε μαζί της, απεκδυόμενοι της αρμοδιότητας να έχουμε λόγο σε ό τι επηρεάζει τη ζωή μας δύο συμπεράσματα μπορούμε να συναγάγουμε.  Ότι αφενός, θα εξακολουθήσουμε να είμαστε νούμερα, γρανάζια στην παγκόσμιας συστημική μηχανή και αφετέρου,  μας αξίζει ο χαρακτηρισμός «νούμερα» γιατί, όμως,  πράγματι είμαστε και ως τέτοια θα συνεχίσουμε να αντιμετωπιζόμαστε. « Νούμερα» με την κωμική έννοια του όρου. Τη μεταφορική.
          Ως κοινωνία, ως φοιτητική και στη συνέχεια εργασιακή κοινωνία  είμαστε υπεύθυνοι για τις συνθήκες της ζωής μας. Για τον σεβασμό που διεκδικούμε από τους άλλους να έχουμε. Και αύριο στις εκλογές εκλέγουμε τον σεβασμό που δικαιούμαστε και που διεκδικούμε.
Πιστεύω, με άλλα λόγια, ότι αύριο κρύβεται ένα γενικότερο ζήτημα πίσω από τους καλυμμένους με αφίσες τοίχους, τα ψηφοδέλτια, τις κάλπες.
          Πίσω απ’ αυτά, κρύβεται το ερώτημα: αναγνωρίζουμε στον εαυτό μας την ιδιότητα των ενεργών πολιτικών υποκειμένων; Των μελών μιας κοινωνίας που αυτοπροσδιορίζεται μέσα από συλλογικές διαδικασίες; Δεχόμαστε τον εξευτελισμό μας σε παθητικούς δέκτες πολιτικών αποφάσεων; Είμαστε οι μόνοι υπεύθυνοι να αποφασίζουμε για τις συνθήκες της ζωής μας;


Για μένα η απάντηση: Αν όχι εμείς, ποιος;

Δεν υπάρχουν σχόλια: