λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Τί θέλετε επιτέλους; Του Θάνου Παπαδόπουλου



Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, ήρθε και πάλι στο προσκήνιο το ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου. Αφορμή στάθηκε, η ανακοίνωση που εξέδωσαν οι Πρυτανικές Αρχές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης για την εγκληματικότητα εντός του campus. Η εγκληματικότητα στο Α.Π.Θ. είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα. Πολύ συχνά, συμφοιτητές μας και όχι μόνο πέφτουν θύματα επιθέσεων και κλοπών και φαινόμενα όπως η διακίνηση ναρκωτικών αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα. Για την αντιμετώπιση του προβλήματος οι Πρυτανικές Αρχές, στην ανακοίνωσή τους, υποστηρίζουν ότι «Το πανεπιστήμιο προσπαθεί στο πλαίσιο των αριθμητικών και επιχειρησιακών δυνατοτήτων του να διαχειριστεί το πρόβλημα. Χωρίς όμως την ουσιαστική συνδρομή της αστυνομίας, που είναι ο μόνος νόμιμος και επιχειρησιακά ικανός φορέας της πολιτείας για την αντιμετώπιση αυτών των θεμάτων, η ριζική αντιμετώπιση του προβλήματος είναι αδύνατη».

Η Πρυτανεία του Α.Π.Θ. είναι ξεκάθαρη. Θεωρεί ότι ό μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της εγκληματικότητας είναι η παρέμβαση της αστυνομίας. Ας δεχτούμε για την οικονομία της κουβέντας πως η παρουσία της αστυνομίας αποτελεί τη λύση στο παραπάνω πρόβλημα. Αν επιτραπεί η είσοδος στην αστυνομία ύστερα από οποιαδήποτε καταγγελία σε τι θα συνεισφέρει αυτό στη βελτίωση της κατάστασης; Αν αντίθετα πούμε ότι αυτό δεν αρκεί και χρειάζεται φύλαξη απ την αστυνομία να δούμε με πόσους αστυνομικούς θα φυλάσσεται ολόκληρο το campus, 10; 100; 1000; Ακόμα κι αν βρεθούν τόσοι αστυνομικοί, μήπως ύστερα θα μιλάμε μετά για ένα πανεπιστήμιο εκτάκτου ανάγκης με 10 αστυνομικούς σε κάθε γωνία; Και ποια αστυνομία μπορεί να τα βάλει με τις ένοπλες συμμορίες που μετέχουν στη διακίνηση των ναρκωτικών; Μήπως πρέπει να φέρουμε τις κλούβες των ΜΑΤ; Αυτά τα «αφελή» ερωτήματα καταδεικνύουν πως η κουβέντα για το άσυλο τίθεται με πολύ λάθος τρόπο και συνήθως εξυπηρετεί πολύ πολύ συγκεκριμένες σκοπιμότητες.

Το κοινωνικό ζήτημα της εγκληματικότητας πρέπει να το προσεγγίσουμε πρώτα απ’ όλα πιο συνολικά. Είναι σίγουρο, πως στο υπάρχον πολιτικό και οικονομικό σύστημα η εγκληματικότητα είναι αδύνατον να λυθεί σε επίπεδο κοινωνίας συνολικά πόσο μάλλον σε μια μικρογραφία αυτής όπως είναι το πανεπιστήμιο. Σε τι διαφέρει ένα έρημο πανεπιστημιακό
campus στις  11 το βράδυ με ένα σκοτεινό δρόμο στο Βαρδάρη ή στους Αμπελόκηπους την ίδια ώρα;

Επίσης, είναι προφανές πως οι κλοπές, οι ληστείες και η διακίνηση ναρκωτικών δεν αντιμετωπίζονται με την αύξηση της αστυνομίας στους κοινωνικούς χώρους. Και ας αφήσουμε τους αριθμούς να το επιβεβαιώσουν αυτό. Τα στοιχεία που δίνει η ίδια η Ελληνική Αστυνομία στην δημοσιότητα μέσα από το επίσημο site της: Το α΄ εξάμηνο του 2014 οι κλοπές ανήλθαν σε αριθμό τις 34.458 ενώ το αντίστοιχο εξάμηνο του 2015 ο αριθμός των κλοπών ήταν 36.329. Οι ληστείες το α΄ εξάμηνο του 2014 ήταν 1.902 ενώ το α΄ εξάμηνο του 2015 ανήλθαν στις 2.203. Τέλος, οι υποθέσεις ναρκωτικών έχουν μειωθεί μεν σε γενικές γραμμές στην ελληνική επικράτεια αλλά από το 2011 και μετά παρατηρείται μια σταθερή μικρή αύξηση και πάλι (9.384 υποθέσεις το 2011 και 10.505 το 2014). Είναι κάτι παραπάνω από εμφανές μέσα από αυτά τα επίσημα στοιχεία ότι παρά την αυξημένη παρουσία της ελληνικής αστυνομίας σε ολόκληρη την επικράτεια (ένα αστυνομικός αντιστοιχεί σε 200 πολίτες κάτι που αποτελεί πανευρωπαϊκό ρεκόρ) η εγκληματικότητα δεν μειώνεται όπως θα ήταν το «φυσιολογικό» για κάποιους. Οπότε η παρουσία της αστυνομίας μέσα στο campus δεν μοιάζει ο ενδεδειγμένος τρόπος για την μείωση των φαινομένων παραβατικότητας.

Η Πρυτανεία, λοιπόν, και όλοι όσοι μιλούν σήμερα για παρουσία των δυνάμεων κρατικής καταστολής μέσα στα πανεπιστήμια ας μας πουν επιτέλους τι πραγματικά θέλουν. Ποιες είναι οι πραγματικές προθέσεις τους. Δεν μπορούμε να κάνουμε δίκη προθέσεων, μπορούμε όμως προκειμένου να διαβάσουμε πίσω από τις λέξεις της ανακοίνωησης της πρυτανείας, να λάβουμε υπόψη ορισμένες συνισταμένες όπως το ευρύτερο φόντο της συγκυρίας αλλά και η εμπειρία της εισόδου της αστυνομίας ή φυλάκων στο άσυλο.

Την πρόθεση της Πρυτανείας να φέρει την αστυνομία εντός του Α.Π.Θ. δεν μπορούμε, σε καμία περίπτωση, να την δούμε αποκομμένη από την κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα σήμερα στην Ελλάδα. 5 χρόνια τώρα λαός, νεολαία και φοιτητές σφαγιάζονται κυριολεκτικά από τις μνημονιακές πολιτικές των κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μειώσεις μισθών, συντάξεων, απολύσεις, ανεργία στο 30%, ανεργία στους νέους και μεταφοιτητές στο 60%. Όσον αφορά, μάλιστα, το πανεπιστήμιο η κατάσταση χαρακτηρίζεται από την διαρκή υποχρηματοδότησή του με αποτέλεσμα οι φοιτητές να πληρώνουν για να σπουδάσουν, διοικητικό προσωπικό να απολύεται, εστίες να κλείνουν, λέσχες να ιδιωτικοποιούνται και υποδομές να καταρρέουν. Αναμφισβήτητα, η δημόσια και δωρεάν παιδεία βρίσκεται μπροστά σε οριστική διάλυση. Διάλυση που είναι αποτέλεσμα, όχι φυσικής καταστροφής, όπως μας παρουσιάζουν οι εκάστοτε μνημονιακές κυβερνήσεις και τα Μ.Μ.Ε., αλλά συνειδητής πολιτικής επιλογής: υποταγή στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και λεφτά για το χρέος και όχι για δημόσια και δωρεάν παιδεία. 

Το διαρκές «ξήλωμα» του δικαιώματος των φοιτητών για δημόσια και δωρεάν παιδεία εδώ και 5 χρόνια είχε ως συνέπεια να σηκωθούν πολλές και υπαρκτές, αλλά δυστυχώς μικρές και αναποτελεσματικές, αντιστάσεις από το σύνολο της φοιτητικής κοινότητας και φοιτητικής αριστεράς με πιο αξιοσημείωτες τις κινητοποιήσεις του 2011 ενάντια στον αντιδραστικό ν. Διαμαντοπούλου. Αγώνες συλλογικοί που τις περισσότερες φορές αντιμετώπισαν την άγρια καταστολή των αστυνομικών δυνάμεων (ωμή βία σε φοιτητές, συλλήψεις κλπ.). Εκεί έρχεται να «κολλήσει» η αστυνομία που ζητάει διακαώς η Πρυτανεία. Η φύλαξη και η αστυνομία μέσα στο πανεπιστήμιο υπηρετεί έναν και μοναδικό σκοπό και αυτός είναι η καταστολή και η τρομοκρατία όλων εκείνων των κομματιών της φοιτητικής κοινότητας που τολμούν σήμερα να σηκώσουν κεφάλι και να αντισταθούν στην επίθεση, στην μνημονιακή λαίλαπα. Η παρουσία της αστυνομίας μέσα στο campus έχει ως απώτερο στόχο να φοβίσει ακόμα και τους φοιτητές που σκέφτονται να διαμαρτυρηθούν, να διαδηλώσουν ενάντια στην καταστροφή  του μέλλοντός τους. Ώστε, να συνεχίσει στους φοιτητικούς χώρους να υπάρχει αναμονή και αδράνεια, μια αδράνεια που συμφέρει όλους τους πραιτωριανούς των μνημονίων (Πρυτανικές Αρχές και, φυσικά, κυβερνήσεις). Και όλα αυτά, με πρόφαση την «πάταξη της εγκληματικότητας». 

Αντίστοιχα, η τοποθέτηση των φυλάκων στην αρχή του ακαδημαϊκού έτους για να προλαμβάνουν την διακίνηση ναρκωτικών κρίνεται αναποτελεσματική. Οι γνωστές πιάτσες εξακολουθούν να υπάρχουν, φοιτητές πέφτουν καθημερινά θύματα ληστειών και ξυλοδαρμών μέσα και γύρω από το campus. Δεν είδαμε τους φύλακες να κάνουν κάτι για τα παραπάνω. Αντίθετα τους είδαμε με περισσό ζήλο έξω από την πόρτα της Συγκλήτου να εμποδίζουν φοιτητές και συνδικαλιστικά όργανα των φοιτητών να συζητήσουν με τον Πρύτανη, απειλώντας και βρίζοντάς τους μάλιστα.

Πριν περάσω στο τι τελικά πρέπει να γίνει θα ήθελα να επισημάνω ένα σημαντικό στοιχείο όσον αφορά την πιάτσα ναρκωτικών στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Παλιά η πιάτσα ήταν στην πλατεία Ναυαρίνου, μετά μεταφέρθηκε στην Ροτόντα, στη συνέχεια στην Μελενίκου και σήμερα στην πλατεία Χημείου, μέσα στο Α.Π.Θ. Φαίνεται, λοιπόν, πως η μετακίνηση αυτή είναι ελεγχόμενη και η ίδια η αστυνομία την γνωρίζει. Δεν μετοίκησαν οι κάθε λογής έμποροι ναρκωτικών και τα βαποράκια μέσα στο Α.Π.Θ. επειδή είχε εύκρατο κλίμα λες και είναι νομαδικός λαός. Η παρουσία τους εντός του campus φαίνεται πως είναι εσκεμμένη πρώτα απ όλα για να κρύψουν το πρόβλημα κάτω απ το χαλί ωθώντας το από κεντρικούς δρόμους της πόλης μέσα στο πανεπιστήμιο (για να κοιμούνται ήσυχοι οι νοικοκυραίοι) κι έπειτα για να μας κάνουν να ζητάμε εμείς οι ίδιοι οι φοιτητές την αστυνομία μέσα στο πανεπιστήμιό μας.

Τι πρέπει να κάνουμε, λοιπόν; Καταρχάς, πρέπει να πούμε πως απάντηση στο πρόβλημα μπορεί να υπάρξει αλλά δεν είναι εύκολη. Εγκληματικότητα μέσα στο Α.Π.Θ. υπάρχει γιατί το επέτρεψε η ίδια η φοιτητική κοινότητα. Και γιατί έγινε αυτό; Γιατί ηγεμόνευσε η αντίληψη του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή η αντίληψη του ατομισμού για το πώς αντιλαμβανόμαστε τον χώρο του Πανεπιστημίου. Το Πανεπιστήμιο αντιμετωπίζεται από τους περισσότερους φοιτητές απλά ως χώρος επιστημονικής κατάρτισης και ως εξεταστικό κέντρο. Παράλληλα, όμως, είναι και χώρος κοινωνικός, χώρος πολιτιστικός που θα πρέπει να βγάζει ανθρώπους μορφωμένους και όχι απλά τεχνοκράτες. Όλοι όσοι, λοιπόν, αντιλαμβανόμαστε, σήμερα, ότι το Πανεπιστήμιο είναι χώρος που διαμορφώνει συνειδήσεις, καλλιεργεί ανθρώπους και όχι ρομπότ έχουμε υποχρέωση να παλέψουμε για ένα ζωντανό και γεμάτο ενέργεια Πανεπιστήμιο. Αυτό θα γίνει, με την λειτουργία πολιτιστικών, θεατρικών, κινηματογραφικών ομάδων, την διενέργεια εκδηλώσεων (πολιτικών, πολιτιστικών, αναψυχής) και συναυλιών που πολλές φορές κατά το παρελθόν «κόπηκαν» από Κοσμήτορες και Πρυτάνεις. Με αυτόν τον τρόπο, το campus θα μετατραπεί σ’ έναν ζωντανό πολυχώρο με την καθημερινή και μαζική παρουσία φοιτητών. Θα πάψει να είναι ένας εγκαταλελειμμένος χώρος, όπως σήμερα, κάτι που ευνοεί την παρουσία επικίνδυνων και εγκληματικών στοιχείων.

Το βασικότερο, βέβαια, που έχουμε να κάνουμε σαν φοιτητική κοινότητα είναι να υπερασπιστούμε οι ίδιοι το παρόν και το μέλλον μας. Και μέσα σε αυτά βρίσκεται τόσο το πανεπιστήμιο όσο και το άσυλο. Η υπεράσπιση αυτών, περνάει μόνο μέσα από την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Βοά σήμερα η ανάγκη από ένα μάχιμο πολιτικό και διεκδικητικό φοιτητικό κίνημα που θα σπάσει τη σιωπή στα αμφιθέατρα και τους διαδρόμους, που θα θρυμματίσει τη γυάλα μέσα στην οποία φαίνεται πως βρίσκεται η φοιτητιώσα νεολαία την ώρα που η κοινωνία καταρρέει υπό το βάρος των μνημονίων. Ένα φοιτητικό κίνημα-απάντηση στην επίθεση που δεχόμαστε από τις μνημονιακές κυβερνήσεις, την ΕΕ και τους δανειστές, ικανό να πυροδοτήσει εξελίξεις σε επίπεδο νεολαίας αλλά και κοινωνίας.

Είναι πρόδηλο λοιπόν πως η απάντηση στο ζήτημα του ασύλου περνάει πρώτα απ όλα
μέσα από τη μαζική στροφή απ τον παθητικό ατομισμό στην ενεργητική συλλογικοποίηση. Περνάει έπειτα μέσα από την πολιτική επανανοηματοδότηση του φοιτητικού κινήματος με βάση τη συγκυρία και την αναγκαία στάση προς αυτήν, το σαφή προσανατολισμό του φοιτητικού κινήματος σε ρήξη με τα μνημόνια και τους δανειστές. Αλλά και μέσα από την ανασυγκρότηση των συνδικαλιστικών δομών κι οργάνων που σήμερα κατά βάση είτε ευτελίζονται είτε δεν υπάρχουν.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

-Σε τι διαφέρει ένα έρημο πανεπιστημιακό campus στις 11 το βράδυ με ένα σκοτεινό δρόμο στο Βαρδάρη ή στους Αμπελόκηπους την ίδια ώρα;

- Στο ότι ένας έμπορος ναρκωτικών ή οποιοσδήποτε θέλει να προβεί σε μία παραβατική πράξη θα προτιμήσει να δράσει σε ένα έρημο πανεπιστημιακό campus στις 11 το βράδυ αντί σε ένα σκοτεινό δρόμο στο Βαρδάρη ή στους Αμπελόκηπους, διότι γνωρίζει πως εξ αιτίας του ασύλου απαγορεύεται να παρέμβει η αστυνομία. Άρα μπορεί με πολύ μικρότερο ρίσκο να πουλήσει ναρκωτικά, να επιτεθεί, να κλέψει.

Υ.Γ. Είναι πολύ περισσότερες οι μέρες που πραγματοποιείται μία συναυλία, ένα πάρτυ, μία προβολή ταινίας στο ''έρημο'' πανεπιστημιακό campus σε σχέσει με ένα σκοτεινό δρόμο στο Βαρδάρη ή στους Αμπελόκηπου.