Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

PERPETUAL BONDS, ΔΙΑΓΡΑΦΗ, ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ, ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ ΧΡΕΟΥΣ (Μια απόπειρα ερμηνείας εννοιών του homo economicus από τη σκοπιά του homo politicus) του Θωμά Ψήμμα

Η λύση των perpetual bonds, αν έχω καταλάβει σωστά τι είναι αυτά, επί αυτού σίγουρα χρειάζεται να επέμβει κάποιος πολύ ειδικότερος και σχετικός από τον γράφοντα, (απ' ό, τι έχω καταλάβει πρόκειται για ανταλλαγή των εν ισχύ ομολόγων με άλλα αόριστης χρονικής διάρκειας, των οποίων το επιτόκιο αποπληρωμής κυμαίνεται ανάλογα με το ρυθμό αύξησης, σταθεροποίησης ή μείωσης του ΑΕΠ) μου φαίνεται, από τη σκοπιά του homo politicus, προτιμότερη από τη μερική διαγραφή χρέους... Η διαγραφή χρέους είναι δίκοπο μαχαίρι και μπορεί εντέλει να κάνει μια τρύπα στο νερό, όπως το PSI, και να κουρευτούν πάλι ομόλογα ασφαλιστικών ταμείων, πανεπιστημίων, νοσοκομείων και μικροομολογιούχων χωρίς το χρέος να γίνει βιώσιμο...

Το αίτημα για διαγραφή χρέους πρέπει να είναι πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο, καθώς το χρέος είναι πλέον ο κύριος μηχανισμός ελέγχου της κοινωνίας των πολιτών και οδηγεί σε απονομιμοποποίηση των δημοκρατικών θεσμών και σε υποκατάστασή τους από ανέλεγκτα κέντρα εξουσίας, τις διαβόητες "αγορές"... Ωστόσο, εφόσον στη συντηρητική, μερκελική Ευρώπη, η οποία μετασχηματίζεται με ρυθμούς χελώνας, ενώ οι πιέσεις των αγορών και οι ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες τρέχουν με ταχύτητα φωτός, δεν έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι συσχετισμοί για διεκδίκηση ενός τέτοιου φιλοευρωπαϊκού, καθολικού αιτήματος, δεν μοιάζουν καθόλου κακή λύση τα perpetual bonds... To πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι αν διαγράψουμε μέρος ή και όλο το χρέος, θα αθωώσουμε εμμέσως όσους προνομιούχους το δημιούργησαν και το διόγκωσαν σε μη εξυπηρετήσιμο βαθμό με τις μίζες, τα εξοπλιστικά προγράμματα, τα πελατειακά δίκτυα, τα χατίρια σε ολιγάρχες του πλούτου και κομματικούς στρατούς... Παράλληλα, αν δεν υπάρξει ριζικός μετασχηματισμός του παραγωγικού μοντέλου του (ιδιωτικοποιημένου στα κέρδη και κοινωνικοποιημένου στις ζημίες) ιδιωτικού και τραπεζικού τομέα και, παράλληλα, θεσμικός εκσυγχρονισμός σε βάθος της αρτηριοσκληρωτικής, υπέρμετρα γραφειοκρατικής, υπερσυγκεντρωτικής δημόσιας διοίκησης, ακόμα κι αν διαγράψουμε όλο το χρέος, σε 5 χρόνια είναι εξαιρετικά πιθανό να έχουμε γεννήσει το διπλάσιο...

O λεγόμενος λογιστικός έλεγχος του χρέους ή η έννοια του επαχθούς χρέους φαίνεται εξαρχής ασύμβατη με το ελληνικό παράδειγμα, καθώς προϋποθέτει κυβερνήσεις μη δημοκρατικά εκλεγμένες ή ανομιμοποίητες (καλώς ή κακώς σε μια έστω και κατ' επίφαση δημοκρατία, ο λαός είναι υπεύθυνος να ορίσει τη μοίρα του, τόσο με τις επιλογές του τη μέρα των εκλογών, όσο και με την ενεργό πολιτική συμμετοχή ή αδιαφορία του καθ' όλη τη διάρκεια της τετραετίας)... Το αν οι προεκλογικές εξαγγελίες των κομμάτων είναι κάλπικες συνιστά μείζον ζήτημα υποβάθμισης της ποιότητας του δημοκρατικού πολιτεύματος εκ μέρους των κομμάτων και αφέλειας των πολιτών-πελατών, χωρίς ωστόσο από μόνα τους τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα να μετατρέπουν αυτόματα την ατελή, ανάπηρη, άρρωστη κοινοβουλευτική δημοκρατία σε Χούντα... Το κράτος έκτακτης ανάγκης του Μνημονίου, όπως και το "Παρασύνταγμα" της μετεμφυλιακής περιόδου 1950-1967 είναι οριακές καταστάσεις στο μεταίχμιο νομιμοποίησης και απονομιμοποίησης, ωστόσο δεν μπορούν, νομίζω, να χαρακτηριστούν ως ηγεσίες αντίθετες με την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και να οδηγήσουν σε διαγραφή του σχετικού χρέους... Εξάλλου, η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών χρεών δημιουργήθηκε κατά την ομαλότερη περίοδο του κοινοβουλευτικού βίου, την τύποις δημοκρατικά άμεμπτη, αλλά κατ' ουσίαν κλεπτοκρατική-κομματοκρατική περίοδο της Μεταπολίτευσης...

Μέσω της έκδοσης των perpetual bonds συνδέεται η αποπληρωμή των τόκων στο διηνεκές με ρήτρα ανάπτυξης (άρα οι αναπτυξιακές πολιτικές, κόντρα στη λιτότητα, είναι μια win-win situation και για το λαό και για τους πιστωτές) και ταυτόχρονα δεν φαίνεται να προκύπτει κανένα ηθικής και νομικής τάξεως ζήτημα με τους Ευρωπαίους φορολογουμένους που κατέχουν πια την πλειοψηφία των ελληνικών ομολόγων (μιας και με το πρώτο Μνημόνιο συνέβη το αδιανόητο, ένα εξαρχής μη βιώσιμο χρέος πέρασε από πιστωτές-τοκογλύφους-ιδιώτες-αγορές, όπως θέλετε ονομάστε τους, σε κράτη-εταίρους, δηλαδή σε ευρωπαϊκούς λαούς, οπότε και κατέστη ανήθικο και αντιλαϊκό να μην αποπληρωθεί)... Η έκδοση τέτοιων ομολόγων είναι μια αφετηρία (και όχι φυσικά η αρχή και το τέλος της διαπραγμάτευσης, καθώς το αίτημα για μια άλλη, δημοκρατικά νομιμοποιημένη, πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά ενοποιημένη, ομοσπονδοποιημένη Ευρώπη είναι πιο επίκαιρο από ποτέ) προκειμένου η Ελλάδα να αντιμετωπίζεται ξανά ως ισότιμο μέλος της Ευρωζώνης και όχι σαν αποικία χρέους... Επιπλέον, είναι ένας γόνιμος τρόπος για να βρίσκεται η παρασιτική ελληνική (παρα)οικονομία υπό διαρκή έλεγχο από τους δομημένους ευρωπαϊκούς θεσμούς για τυχόν ατασθαλίες εν τη γενέσει τους πριν φτάσουμε σε σημείο να προσκρούσει το καράβι στα βράχια, όπως το 2009…

Αφετέρου, τα perpetual bonds διαφέρουν ριζικά από την απλή επιμήκυνση του χρέους, δηλαδή τη μετάθεση του προβλήματος στις πλάτες των επόμενων γενεών... Μια απλή επιμήκυνση θα ήταν οικονομικά καταστροφική, πολιτικά ανεύθυνη και ηθικά ανέντιμη, εντελώς αντίθετη με τις αρχές της αειφορίας και της διαγενεακής αλληλεγγύης, καθώς θα πλήρωναν την κρίση γενιές που δεν είχαν γεννηθεί καν όταν ξέσπασε...

Η μίνι κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ έχει να κάνει με το ότι προεκλογικά δεν εξέφρασε καμιά επίσημη θέση για τα perpetual bonds μιλώντας για πάση θυσία διαγραφή του χρέους ως minimum στόχο της διαπραγμάτευσης (ο Βαρουφάκης προσωπικά πάντως έχει αρθρογραφήσει και πριν τις εκλογές υπέρ της λύσης των ομολόγων αόριστης διάρκειας)...
Το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα το βρίσκει μπροστά του σε θέση κυβέρνησης μιας εξαθλιωμένης λόγω Μνημονίου, αλλά χρεοκοπημένης και διεφθαρμένης και πριν το Μνημόνιο χώρας, είναι ότι άσκησε ελάχιστη κριτική σαν αξιωματική αντιπολίτευση στα κακώς κείμενα της Μεταπολίτευσης (1974-2009), εστιάζοντας μονάχα στο Μνημόνιο τη ρίζα του κακού…
Το πρόβλημα των υπόλοιπων κομμάτων που τον κατηγορούν για κωλοτούμπα είναι, όμως, πολύ οξύτερο... Με την στάση τους περνάνε σε ρόλο κριτή των πάντων και μετά χριστόν προφήτη άνθρωποι που υπηρέτησαν σε θέσεις-κλειδιά, κατεξοχήν υπεύθυνοι για τη χρεοκοπία, και που με την όπως-όπως υπογραφή του πρώτου Μνημονίου έβαλαν ταφόπλακα σε κάθε οριστική επίλυση του προβλήματος φορτώνοντας τα χρέη πτωχευμένων τραπεζών και ενός πτωχευμένου κράτους στις πλάτες πτωχοποιημένων και παραπλανημένων από τα εγχώρια Μ.Μ.Ε. κοινωνιών, σε Ελλάδα και Ευρώπη... Και το χειρότερο όλων, σήμερα κουνάνε το δάχτυλο ευρωπαϊκές ηγεσίες που πριν, αλλά κυρίως κατά τα χρόνια της κρίσης, οδήγησαν με την ανορθολογική αντιμετώπιση των δομικών αδιεξόδων της Ε.Ε. σε πρωτοφανή αναζωπύρωση των εν υπνώσει διχασμών εντός της ευρωπαϊκής ηπείρου... Δυστυχώς, στην Ευρώπη ακούγονται πλέον όλο και συχνότερα από μεγάλα τμήματα του πληθυσμού μειωτικοί, ισοπεδωτικοί, εθνολαϊκίστικοι χαρακτηρισμοί, όπως "τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας" ή P.I.G.S. για τους κατοίκους των χωρών του Νότου και "Τέταρτο Ράιχ" για τους Γερμανούς...

Καλό είναι να μη λησμονούμε ποτέ ότι η απόδοση συλλογικής ευθύνης (στη λογική του αυτομαστιγώματος και της αυτοταπείνωσης, π.χ. "μαζί τα φάγαμε" ή στη λογική της άρνησης του προβλήματος και μετάθεσης της ευθύνης σε άλλους, π.χ. "οι κακοί Γερμανοί, απόγονοι του Χίτλερ, που θέλουν να μας κατακτήσουν") αποτελεί γνώρισμα απάνθρωπων καθεστώτων, οι νεοναζί απόγονοι των οποίων εν Ελλάδι αναδείχτηκαν τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη στις πρόσφατες εκλογές...

Δεν υπάρχουν σχόλια: