Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Απο την τιμωρία στην διέξοδο. Του black jaguar



Ο ΣΥΡΙΖΑ σίγουρε χάρησε στον λαό μία νίκη : την νίκη της εκλογικής συντριβής της λαομίσητης κυβέρνησης Σαμαρά, την νίκη της αγανάκτησης απέναντι στο φόβο, της τιμωρίας απέναντι στο βόλεμα.

Και πώς, άλλωστε, να μην το έκανε, όταν εδώ και πέντε μνημονιακά χρόνια, τα τελευταία δύο σε μία διαρκή προεκλογική περίοδο, η δεξιά καταβαράθρωσε κάθε έννοια δικαιώματος, κατάπατησε κάθε έννοια θεσμού και συντάγματος, διέλυσε εργασιακά και κοινωνικά κεκτημένα αιώνων, οδήγησε την χώρα σε μία πρωτόγνωρη κοινωνική καταστροφή.Με τους μισθούς παγωμένους στα 300 ευρώ. Την ανεργία καλπάζουσα στο 30% ( 60% για τους νέους). Την μετανάστευση την μόνη λύση για την νέα γενια. Την απελευθέρωση των απολύσεων ( 1.000.000 νέοι άνεργοι στα χρόνια της κρίσης). Το τσάκισμα κάθε έννοιας προστατευτισμού του εργατικού δικαίου δια της συλλογικής διαπραγμάτευσης με τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Με την παιδική θνησιμότητα να αυξάνεται ραγδαία, της αυτοκτονίες να απλώνονται σε χιλιάδες συνανθρώπων μας, το φασισμό και τον φόβο να είναι παγιωμένα στοιχεία της καθημερινότητας μας.

Το πολιτικό προσωπικό του ακραίου ευρωπαϊσμού, της άνευ όρων υπηρέτησης των μνημονιακών μονοδρόμων ηττήθηκε κατα κράτος. Όχι η πολιτική του. Γιατί, όσο ελπιδοφόρα και αν φαίνονται τα πρώτα μέτρα ανακούφισης της “ανθρωπιστικής” κρίσης, και όσο αναγκαία και να είναι αυτά, είναι κινήσεις πάνω στην ίδια σκακιέρα : στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής ενοποίησης , της νομισματικής ενότητας , της εξυπηρέτησης των χρεών προς τους δανειστές. Αυτό σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ είναι το ίδιο πράγμα, ότι ως ίδιους πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε, ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν νέο δικομματισμό δύο μεγάλων αστικών πόλων εξουσίας;
Ακόμα, όχι , γιατί οι δυνατότητες που ανοίγει ο ΣΥΡΙΖΑ , με τις δυνάμεις που συγκροτούν την βάση του αλλά και λόγω της διατήρησης ενός ακόμη σχετικά αριστερού προφιλ, στην μαζική συνείδηση επισκιάζουν τις επικίνδυνες τοποθετήσεις των ηγετικών του στελεχών.


Ειδικά σήμερα, που ο λαός περιμένει το ελάχιστο για να πιστέψει σε μία κατεύθυνση. Είναι αυτο που λένε : “ ας κάνει έστω ένα απο τα δέκα που λέει...” . Η αισχρότητα των μνημονιακών κυβερνήσεων σε τέτοιο σημείο έφτασε τον ελληνικό λαό. Αλλά και η αισχρότητα του επιτελείου Τσίπρα, πάνω σε αυτόν τον ίδιο φόβο πάτησε, για να κόψει και να ράψει, να “ορθολογικοποιήσει” τοποθετήσεις, να σιγήσει αντιπαρατιθέμενες φωνές, να φιμώσει κάθε φωνή που μιλά για την αναγκαία διέξοδο της χώρας.

Οι τρείς μεγάλες συνισταμένες που θα καθορίσουν το πώς θα πάει το πράγμα στην Ελλάδα απο δω και πέρα ;

Πρώτον, η ευρωπαϊκή πολιτική και η στάση απέναντι στην Ελλάδα. Η στροφή της Γερμανικής και Ευρωπαϊκής ελίτ, απο την σκληρή καταδίκη και την τρομοκρατία στην αποδοχή και την αναγνώριση, δεν είναι γέννημα του φόβου της Μέρκελ. Περισσότερο, οι κινήσεις Ντράγκι είναι ενδεικτικές της πραγματικότητας : Σύμφωνο Ποσοτικής Μείωσης. Οι χώρες που ήταν συνεπής στην εξυπηρέτηση των χρεών τους, θα λάβουν νέα δάνεια για να τα τοποθετήσουν σε ευρωπαϊκώς κατευθυνόμενες επενδύσεις. Νέος δανεισμός, νέα χρεοκρατία. Και όσο η Κοινή Αγροτική Πολιτική και μία πλειάδα άλλων συνθηκών αποτελεί θηλιά για την οικοδόμηση παραγωγικού ιστού της χώρας, τη διατύπωση ενός εθνικού οικονομικού προγράμματος ανασυγκρότησης. Η ευρωπαϊκή πολιτική πλέον είναι καθαρή : αφού δεν μπορέσαμε να κρατήσουμε και άλλο τον Σαμαρά, ας ενσωματώσουμε στο παιχνίδι μας την νέα κυβέρνηση. Αριστερή; Αριστερή. Εδώ είναι ακομα το αγκάθι τους. Προς στιγμήν , όμως, ( πάντα βέβαια με αναμονή του Eurogroup) φαίνεται μία προσπάθεια να εγκολπώσει μέσα στην μεγάλη αγκαλιά της ΕΕ ό,τι δεν μπόρεσε να αποτρέψει. Άλλωστε, το παράδειγμα της Κύπρου έδειξε πως ό,τι η ΕΕ θεωρεί επικίνδυνο πραγματικά, μπορεί να του τρίξει τα δόντια με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην υπάρχουν περιθώρια διαφορετικά.

Δεύτερον, η στάση του ΣΥΡΙΖΑ στα κεντρικά πολιτικά προβλήματα. Γιατί ενώ είναι σίγουρο ότι στα πιο “μικρά”, σε αυτά που μπορεί να εφαρμόσει χωρίς άδεια των δανειστών, σε ζητήματα δημοκρατίας και ορθολογικότερης διαχείρισης ( ζητήματα εκπαίδευσης, υγείας κτλ), θα υπερέχει του Σαμαρά, και μπορεί να υιοθετήσει ένα φιλολαϊκό προφίλ. Απο κεί και πέρα, όμως, βασικό προβλήμα αποτελεί το ότι αυτές οι μεταρρυθμίσεις δεν θα λύσουν το πρόβλημα της ανεργίας, της σύγχρονης μορφής διάλυσης της ζωντανής εργασίας δηλαδή, και της μαζικής μετανάστευσης των νέων, ούτε θα μπορέσουν να φέρουν την πολυπόθητη ανάπτυξη. Χωρίς πληθωριστικό νόμισμα, με υποχρέωση εξυπηρέτησης τοκοχρεολυσίων, ρυθμούς ανάπτυξης τέτοιους, που να ανατρέπουν και όχι απλά να ανασχέσουν την μνημονιακή πραγματικότητα δεν μπορείς να έχεις. Και αυτό το συνομολογούν όλοι οι αριστεροί και “αριστεροί” οικονομολόγοι , με όλα τα εχέγγυα επιστημοσύνης, εντός και εκτός Σύριζα. Όποιος δεν το παραδέχεται, εμπέζει την συνείδηση πρωτοετούς φοιτητή οικονομικών επιστημών που πήρε 5 στο μάθημα των δημόσιων οικονομικών.

Και όλα αυτά, υπο την αίρεση ότι ακόμα και αυτά θα αφεθεί να τα κάνει. Αν και είναι πιθανό, δεν αποκλείεται και σε αυτά να βρεί φραγμούς. Εκτός αν θεωρούμε ότι η βία και η καταστολή, η πριμοδότηση του ναζισμού και της τρομοκρατίας, είναι μονάχα ελληνικό φαινόμενο και όχι στρατηγική της ευρωπαϊκής ελιτ ως απάντηση στα αναδυόμενα κινήματα ευρωπαϊκά. Ότι δεν είναι αυτή η απάντηση τους στα κρισιακά γεγονότα ( βλ. Ουκρανία). Αν ισχύει , όμως , αυτό, και η ΕΕ δεν είναι το σπίτι της δημοκρατίας, θα είναι παραφωνία αν στην αποθήκη οι χαραμοφάηδες Έλληνες απολαμβάνουν υψηλά στάνταρ δημοκρατικότητας...

Τρίτον, η απάντηση του στρατοπέδου της Δεξιάς, που πλέον όλο και μετατοπίζεται επι το ακροδεξιότερων, και μάλιστα αποκτά ρίζες πραγματικές και όχι εικονικές στην κοινωνία ( η Χρυσή Αυγή πήρε 7% με αποκλεισμό της απο κάθε μέσο ενημέρωσης. Αυτό σημαίνει, δυστυχώς, σχέσεις με τον κόσμο). Η ανασυγκρότηση και αντεπίθεση του νεοακροδεξιού στρατοπέδου , που ακριβώς θα ανατροφοδοτείται και θα χτυπάει συνεχώς στα αδιέξοδα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ ( εκεί θα αξιοποιηθεί και το Eurogroup) και μάλιστα απο θέση αντιπολίτευσης, θα συντελέσει στην δημιουργία ενός νέου κινδύνου για την ελληνική κοινωνία : τι θα διαδεχτεί τον ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν. Απο την άλλη, πώς θα σταθεί η νεοεθνικιστική πλέον δεξιά , αν ο ΣΥΡΙΖΑ στην διαπραγμάτευση ακολουθήσει μνημονιακούς άξονες πολιτικής και δεν έχουμε νέο μνημόνιο. Τι θα γίνει, πχ, αν έχουμε “δεξιές” πλατείες, όπως πχ στην Ουκρανία;
Η συγκρότηση σε συντηρητικής βάσης απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ θα είναι η μεγάλη αφορμή για την συγκρότηση και αποκρυστάλλωση ενός μεγάλου ακροδεξιού στρατοπέδου, ετοιμοπόλεμου και αποφασισμένου, να κρατήσει την χώρα σε ευρωπαϊκή τροχιά και να οδηγήσει την κοινωνία στην σιγή , τον λαό σε φόβο και την Αριστερά στην πολιτική και οργανωτική της διάλυση.

Τρία μεγάλα καθήκοντα λοιπόν , συνολικά για όποιον ορίζεται Αριστερός κατά συνείδησην και επιλογήν και όχι λόγω “καιρού”

1) Αγώνας αποκάλυψης του ρόλου της ΕΕ και δημιουργικής αμφισβήτησης του μονοδρόμου. Απέναντι στις δεξιές και αριστερές εκδοχές του αναπόφευκτου, να δείξουμε τον αναγκαίο δρόμο , ώστε η Ελλάδα να έχει πραγματική ανάπτυξη προς όφελος του λαού και των νέων ανθρώπων, μακρυά απο πάσεις φύσεως τραμπουκισμούς και λυκοσυμμαχίες “εταίρων”. Αλλά με μία χώρα ανεξάρτητη, με τον λαό αφέντη στον τόπο του και την νεολαία στις ατμομηχανές της ανασυγκρότησης. Η ΕΕ και η πολιτική της παραμένει ο κύριος αντίπαλος, ο λόγος διάλυσης της παραγωγής και της εργασίας στην Ελλάδα. Και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ.
2) Αγώνας ενάντια στον οπορτουνισμό του επιτελείου Τσίπρα , σε συνεχή  συνομιλία και επικοινωνία με τις δυνάμεις της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς δεν λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο: τα δεκάδες χιλιάδες μέλη και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, που μόνο πεισμένοι δεν είναι ( όσοι αντιμετωπίζουν με σοβαρότητα την κατάσταση) δεν αποτελούν κομμάτι του αντίπαλου στρατοπέδου. Χρειάζεται λοιπόν δημιουργική κριτική και επικοινωνία, κοινή δράση στους αγώνες και κινηματική απαίτηση απο την κυβέρνηση της αριστεράς συνεχώς για μέτρα ανατροπής των συνεπειών του μνημονίου. Δέσιμο της πολιτικής αποκάλυψης με την διεκδικητική αποκάλυψη των ορίων της πολιτικής της Συριζιτικης κυβέρνησης.

3) Αγώνας ενάντια στον αναδυόμενο νεοφασισμό, που γεννιέται ως φυσική αντίδραση στην άνοδο της Αριστεράς, που θα τροφοδοτείται απο τις αδυναμίες και τις αποτυχίες της , που έχει αποκτήσει ρίζες στον λαό και ειδικά στην νεολαία. Η κρίση του δεξιού στρατοπέδου δεν θα κρατήσει πολύ. Οι ίδιοι προετοιμάζονταν : ας θυμηθούμε τον Μπαλτάκο και την “υπεύθυνη Χρυση Αυγή”. Ας αναλογιστούμε και το τι θα γίνει, όταν αυτοί ( οι Χρυσαυγίτες βουλευτές) κάποια στιγμή αποφυλακιστούν, αναδεικνυόμενοι ως “ήρωες” που κυνήγησε αναίτια το αστικό κράτος. Ας δούμε την πανευρωπαϊκή άνοδο της ακροδεξιάς με ταχύ ρυθμό, την Ουκρανία, την Λεπέν, το PEGIDA, το Ποτάμι, και όλα τα αντιπολιτικά νεοφασιστικά μορφώματα με πολλά προσωπεία, πολλές πηγές χρηματοδότησης και το μεγάλο πολιτικό κενό δεξιό στρατόπεδο (εκτός απο την δεξιά της Μέρκελ στην Γερμανία).

Υπάρχει και ένας τέταρτος αγώνας, εσωτερικός, όσων δυνάμεων μοιράζονται περίπου αυτούς τους προβληματισμούς : ο αγώνας για την συγκρότηση ενός υποκειμένου που θα κάνει τα παραπάνω. Μαζί και μέσα στον αγώνα για την διέξοδο της χώρας και την σωτηρία της κοινωνίας, ανοίγει ένα ζήτημα που, αν και δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως να αφορά την μαζική σκέψη, το βάθος της κρίσης και το κενό μιάς πραγματικά εναλλακτικής διεξόδου, συνεχώς θα κάνει επίκαιρο και αναγκαίο: την οικοδόμηση ενός μαζικού, λαϊκού , επαναστατικού υποκειμένου, μέσα απο την υπέρβαση των παλιών σχημάτων και την ανασυγκρότηση εκείνων των δυνάμεων, που αναφέρονται στον ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό, μέσα απο αγώνες ενάντια στο υπάρχον σύστημα.

Ενός υποκειμένου που θα παλεύει την οικοδόμηση ενός αντιΕΕ ρεύματος διεξόδου στον λαό. Ενός υποκειμένου που δεν θα αφήσει την πλήρη άλωση της Αριστεράς στο ΣΥΡΙΖΑ ( όπως η Αριστερά του 81) , όχι με το να περιθωριοποιηθεί , αλλά ακολουθώντας την κατεύθυνση της ενεργητικής αντεπίθεση στο επίπεδο του λαϊκού κινήματος και της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Ενός υποκειμένου ριζωμένου στο λαό και φρέσκου, που θα παλεύει την οικοδόμηση ενός λαϊκού, κοινωνικού και πολιτικού μετώπου διεξόδου. Με βαθιές σχέσεις με τις μάζες, σχέσεις επικοινωνίας και χρησιμότητας, όχι κιτρινίσματος και εικόνας, που θα κάνουν στην μπάντα κάθε νεοφασιστική συμμορία απο χώρους νεολαίας καιγειτονιές.

Το μεγάλο ερώτημα, πώς και με ποιά μορφή το κομμουνιστικό κίνημα θα αναβιώσει και θα πάρει ξανά υλική υπόσταση στιβαρή, είναι το πραγματικό ερώτημα, που κρύβεται πίσω απο τις αντιφάσεις της κρίσης και την έλλειψη μιας αντιπαραθετικης στον καπιταλισμό κινητήριας ιδέας, πίσω απο τον “ρεαλισμό” της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ( βλέπετε εσείς καναν άλλο δρόμο, αναρωτιούνται συχνά) , πίσω απο το ποιός είναι ο φυσικός αντίπαλος του φασισμού και της ακροδεξιάς. Οι δυνάμεις που αντιλαμβάνονται τα κενά και τις ανάγκες οφείλουν να κάνουν άλματα, για να καλύψουν τον κενό χώρο που άφησαν με τα λάθος βήματα ως τώρα...

Ας κάνουμε το βήμα - Ας μετατρέψουμε την καταδίκη σε δύναμη ανατροπής!

Δεν υπάρχουν σχόλια: