λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

Εκλογές 2015: τέλος ή αρχή; Του Δημήτρη Μανωλίδη

Είναι κοινή ομολογία ότι οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου είναι από τις πιο κρίσιμες  των τελευταίων δεκαετιών. Την ίδια στιγμή πρέπει να προκαλεί απορία (με κάθε έννοια που μπορεί να λάβει η λέξη) το γεγονός πως οι περισσότεροι έλληνες θα ψηφίσουν «βαρία τη καρδία».  Θα στηρίξουν δηλαδή κάτι που πιθανώς δεν τους έχει πείσει, με τη λογική του μικρότερου κακού ή της μη-χαμένης ψήφου.

Παράλληλα με την αβάσταχτη καθημερινότητα της διάλυσης, της εξαθλίωσης και της ταπείνωσης βιώνουμε λοιπόν και την παντελή απουσία οράματος κι ελπίδας. Η τρομοκρατική κι εκβιαστική ρητορική των κομμάτων της κυβέρνησης απ τη μια κι απ την άλλη ο γεμάτος παλινδρομήσεις , ευχολόγια κι αβεβαιότητα λόγος του ΣΥΡΙΖΑ δεν διανοίγουν ουδεμία χαραμάδα προοπτικής για το αύριο.

Κι αυτό το κενό καταφάσκεται απ τη βασική αιχμή του κόμματος που κατά πάσα πιθανότητα θα είναι πρώτο και μάλλον με διαφορά την 25η Ιανουαρίου: «να φύγουν». 

Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα δεν απαντάει στα διλήμματα, πολλώ δεν μάλλον αλληθωρίζει μπροστά σε αυτά. Όταν όμως θες να δώσεις σωστές απαντήσεις πρέπει να θέσεις πρώρα εύστοχες ερωτήσεις.  Όσο λοιπόν διαιωνίζει με τον τρόπο του τις λογικές μονοδρόμου (ανήκομεν εις τη δύσιν) που μας έφεραν ως εδώ είναι λογικό να αποτελεί μιαν απολίτικη ψήφο διαμαρτυρίας- «να φύγουν οι Μαυρογιαλούροι». Σίγουρα το τελευταίο δεν είναι ασήμαντο, ιδιαίτερα όταν έχουμε να κάνουμε με την πιο επικίνδυνη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Το ζήτημα είναι όμως να αναδειχθεί ένας άλλος δρόμος κι αυτό γίνεται μόνο με την απάντηση στα ζητήματα-αιχμές που θέτει σήμερα ο αντίπαλος και πάνω στα οποία κάνει πολιτική.

Τί γίνεται με
την ανεργία: μπορούν θέσεις μερικής απασχόλησης και προτάσεις επιπέδου Ζαππείου (βλ Σαμαρά του 2011) να δώσουν πειστική απάντηση; Πως θα δημιουργήσεις θέσεις εργασίας όταν στερείσαι το όπλο της νομισματικής αυτοτέλειας;

Τι γίνεται με τη λιτότητα; Μπορείς με τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς του Δραγασάκη να δώσεις πνοή στην οικονομία και το λαό; Μπορείς να πας κόντρα στο δόγμα της λιτότητας όταν αυτό είναι θεμελιώδης ευρωπαϊκή επιταγή;

Τι γίνεται με το βραχνά του χρέους; Όταν τα χρήματα από την παιδεία, την υγεία και την κοινωνική ασφάλιση πηγαίνουν στην εξυπηρέτησή του; πώς θα σηκώσεις μια κοινωνία στα πόδια της δίχως αποφασιστική αντιμετώπιση αλλά μόνο με ευχολόγια περί κατανόησης και πειστικότητας;

Τι γίνεται με την υποτέλεια; Πως γίνεται να θες να κάτσεις στο ίδιο τραπέζι με τους ανθρώπους που κατέστησαν τη χώρα σου μια αποικία, της αποστέρησαν κάθε αξιοπρέπεια και παρεμβαίνουν απροσχημάτιστα στα του οίκου σου;

Τι γίνεται με την εξάρτηση; Πώς γίνεται να ευαγγελίζεσαι συγκρούσεις με τους εταίρους απ τη μια όταν απ την άλλη εξαγγέλλεις ανάπτυξη με τα χρήματα του ΕΣΠΑ και του ΤΧΣ; Πώς θα προχωρήσεις σε παραγωγική ανασυγκρότηση όταν οι πυλώνες της οικονομίας είναι παραδομένοι σε άπληστα τζάκια και πως θα θέσεις τα παραπάνω υπό δημόσιο έλεγχο όταν αυτό στο απαγορεύουν οι κανονισμοί της ΕΕ (στην οποία η θέση της Ελλάδας είναι αδιαπραγμάτευτη σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα);

Τι γίνεται με την αξιοπρέπεια και τη χειραφέτηση; Θες να διαμορφώσεις ένα λαό που θα σταθεί περήφανα στα πόδια του και θα οικοδομήσει μια χώρα της προκοπής, με παραγωγική οικονομία και σχετική αυτάρκεια ή θες έναν λαό μεμψίμοιρο, έναν που να αυτοαποκαλείται «θύμα της ανθρωπιστικής κρίσης» και να ζητιανεύει για επιδόματα και συμπάθιο;

Όλα τα παραπάνω είναι στρατηγικές επιλογές για τις κοινωνικές και πολιτικές ομάδες που έφεραν το μνημόνιο. Κι όσο δεν αμφισβητούνται ευθέως είναι λογικό να αντιμετωπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ στην καλύτερη περίπτωση με προβληματισμό και στη χειρότερη με καχυποψία.

Σήμερα φαίνεται πως δεν υπάρχει τόσο ένα σχέδιο το οποίο να πείθει πραγματικά ότι μπορεί να δώσει τέλος στο κοινωνικοοικονομικό τέλμα όσο όμως κι ένα υποκείμενο που να δείχνει να μπορεί να το εφαρμόσει.

Σε αυτό το πλαίσιο μια χούφτα δυνάμεις με μια διαφορετική προσέγγιση κι αντίληψη απ τα συνηθισμένα εμφανίζεται (στο μέτρο του δυνατού) στο πολιτικό προσκήνιο.
Η εκλογική συνεργασία ΑΝΤΑΡΣΥΑ- Μετωπικής Αριστερής Συμπόρευσης (ΜΑΡΣ) είναι απόδειξη ότι ορισμένες δυνάμεις αντιλαμβάνονται –επιτέλους- τη σοβαρότητα των καιρών, αφήνουν στην άκρη κομματικούς πατριωτισμούς και βαθύτερες διαφωνίες και δίνουν υπεύθυνα τον αγώνα των εκλογών μαζί, στη βάση πέντε αναγκαίων ζητημάτων για το σήμερα:

- Ακύρωση των μνημονιακών μέτρων
- Παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους και διαγραφή του
- Επιστροφή στο εθνικό νόμισμα
- Κοινωνικά σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας με επίκεντρο τις ανάγκες της εργαζόμενης πλειονότητας
- Εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων μεγάλης σημασίας για τη χώρα μας
- Ρήξη με τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αποδέσμευση απ' αυτήν προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων.

Τα παραπάνω σημεία είναι η βασική κατεύθυνση που πρέπει να έχει ένα σχέδιο διεξόδου της χώρας προς όφελος του λαού και των εργαζομένων. Είναι η απάντηση που πρέπει να δοθεί στα κυρίαρχα διλήμματα με τα οποία κάθε φιλολαϊκή δύναμη οφείλει να αναμετρηθεί κι ως εκ τούτου αποτελεί τη ραχοκοκαλιά κάθε περαιτέρω πολιτικού σχεδίου.

Η εκλογική συνεργασία ΑΝΤΑΡΣΥΑ- ΜΑΡΣ δεν είναι  δυστυχώς το όχημα που θα καταθέσει τη φαεινή ούτε ο από μηχανής θεός που θα σώσει τη χώρα και το λαό. Όποιος άλλωστε αναζητά εύκολες λύσεις, σε κάθε επίπεδο, θα τρώει τα μούτρα του.

Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ένα πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο στη βάση των παραπάνω σημείων, το οποίο θα πασχίζει να τα καλλιεργεί στο λαό. Ένα μέτωπο που θα πολιτικοποιεί τους υπάρχοντες αγώνες και θα συγκροτεί νέους στην παραπάνω κατεύθυνση. Ένα μέτωπο που θα διοχετεύσει τις υφιστάμενες δυναμικές στις επιλογές εκείνες που σηματοδοτούν έναν άλλο δρόμο. Αυτά συνεπάγονται μετωπικά προτάγματα, μαζική απεύθυνση και καθημερινή δράση.

Η εν λόγω εκλογική συνεργασία δεν είναι μέτωπο, καθώς αυτό προϋποθέτει μακρόχρονο κι ανοιχτό διάλογο, διάθεση για αμοιβαίες υποχωρήσεις και κυρίως καθημερινή κοινή παρουσία και δράση κι όχι μονάχα ευκαιριακά(;) στις εκλογές.

Είναι όμως ό,τι πιο κοντινό μπορεί σήμερα να συμβεί ως προς τα παραπάνω. Αυτό δεν πρέπει να σημαίνει ούτε επανάπαυση ούτε αναχώρηση αλλά ανάγκη στήριξης ώστε η συνεργασία να βαθύνει και να γίνει γάμος. Δεν είναι λοιπόν το τέλος, παρά η αρχή.

Να είναι το διστακτικό εκείνο βήμα πριν απ το αποφασιστικό άλμα. Να είναι η πρώτη πραγματική επαφή και ζύμωση των δυνάμεων εκείνων που αν σήμερα απλώς συνυπάρχουν και  τέμνονται πολιτικά, αύριο θα παρεμβαίνουν μετωπικά και συντονισμένα ώστε ο ψίθυρος να γίνει βροντή.

Γι’ αυτό στο δίλημμα μεταξύ παθητικότητας απέναντι στο μη χείρον του ΣΥΡΙΖΑ αξίζει να στηρίξουμε την επιλογή εκείνη που έχει τα φόντα την επαύριο να πάει μπροστά την κουβέντα και να συγκροτήσει επιτέλους ένα μετωπικό πολιτικό υποκείμενο που θα παρεμβαίνει πλατιά στον κόσμο με λόγο επεξεργασμένο και σοβαρό και με διάθεση να γίνει πρωταγωνιστής κι όχι άλλος ένας κομπάρσος. Για να αποτελέσει μιαν άλλην αριστερά κι όχι άλλη μια αριστερά.

αναδημοσίευση από antapocrisis.gr

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

καντε κατάληψη !! ξέρετε εσείς ;)