λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Κλείνοντας το κεφάλαιο της Χρυσής Αυγής. Του Δημήτρη Μανωλίδη

Πριν απ' όλα ένα σχόλιο για τα πρόσφατα γεγονότα της δολοφονίας των δύο χρυσαυγιτών. Η σύγκριση με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα είναι εντελώς ατυχής. Αναμφίβολα και στις δύο περιπτώσεις σκοτώθηκαν άνθρωποι, κάτι που από μόνο του είναι δυσάρεστο, ως εκεί όμως. Είναι σαν να συγκρίνουμε τη δολοφονία ενός αντάρτη που δεν έκατσε με τα χέρια σταυρωμένα και αντιμετώπισε με τα μέσα που είχε τον εχθρό-κατακτητή, με έναν ταγματασφαλίτη, που δουλεύει για τον εχθρό-κατακτητή. Η ανθρώπινη ζωή είναι σημαντική, αλλά από κει και πέρα στο ζύγι λαμβάνονται υπόψη και τα πεπραγμένα και οι επιλογές του καθενός. Μήπως ήταν η "δολοφονία" του Γκράμσι από το φασιστικό καθεστώς της μουσολινικής Ιταλίας, το ίδιο με τη δολοφονία του Μουσολίνι;

Η σύγκριση με τον Παύλο Φύσσα γίνεται από τους θιασώτες της θεωρίας των δύο άκρων προκειμένου να δικαιώσουν/δικαιολογήσουν τα πιστεύω τους. Και ναι υπάρχουν δύο άκρα τα οποία γεννιούνται ως αντίδραση στη σημερινή βαρβαρότητα. Το ένα πρεσβεύει το ξεπέρασμα αυτής και το άλλο την επίτασή της. Ή πολύ κλειστά μάτια έχει ή πολύ ηλίθιος είναι εκείνος που ταυτίζει τον ορθολογικό ανθρωπισμό της αριστεράς με τον μισανθρωπισμό των νεοναζί. Και για να θυμηθούμε το ιστορικό κριτήριο που τόσο πολύ πονάει, στην Ελλάδα οι αριστεροί και οι δημοκράτες ήταν εκείνοι που πολέμησαν τους ναζί, όταν οι άλλοι καμάρωναν για τα αξιώματα και τα παράσημα στο Κάιρο. Η ταύτιση των δύο άκρων πρεσβεύεται από εκείνους που επιθυμούν τη διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης: της φτώχειας, της απόγνωσης, της ανεργίας και της κοροϊδίας.

Για να μπούμε τώρα στο θέμα μας. Κατ' αρχάς να διαχωρίσουμε την παράταξη των νεοναζί με την ιδεολογία τους. Η παράταξη παραπαίει, ενώ η ιδεολογία τους ο "εθνικισμός" ως καμουφλαρισμένος νεοναζισμός ζει και βασιλεύει μαζί με τις οικονομικές συνθήκες και τα συμφέροντα που τον μπόλιασαν. Κι ενώ η πρώτη νικιέται κοινωνικά μέσα από την απομόνωσή της, η δεύτερη ξεπερνιέται μονάχα πολιτικά, και σαφώς το πολιτικό με το κοινωνικό μέσο συνδέονται άρρηκτα.

Η ακέφαλη και παραπαίουσα Χρυσή Αυγή μόνο κερδισμένη βγαίνει από γεγονότα όπως τα χθεσινά. Γι' αυτό γίνεται και ο λόγος περί προβοκάτσιας, καθώς ή πολύ βαλτός είναι αυτός που το έκανε ή πολύ ηλίθιος. Θυμίζει τις -σε κοροϊδεύω μπροστά στα μάτια σου- προβοκάτσιες όπως οι κινήσεις εναντίον του μαντρότοιχου του αδερφού του Κεδίκογλου και των άδειων γραφείων της Νέας Δημοκρατίας.



Η απάντηση σε αυτήν και την ιδεολογία της πρέπει να ξεκινάει από μια πολιτική απάντηση στις συνθήκες που τη γέννησαν. Και τέτοια απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο από τα αυθεντικά κομμάτια της αριστεράς καθώς είναι η δύναμη εκείνη που ζητάει την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης κι όχι απλές διορθωτικές παρεμβάσεις. Τονίζω το "αυθεντικά" γιατί υπάρχουν κι εκείνα τα κομμάτια της που ενώ δηλώνουν τέτοια, στην πραγματικότητα έχουν ξεστρατίσει από τους στόχους που τη χαρακτηρίζουν.

Ο φασισμός λοιπόν είναι η αυτόματη αντίδραση των μικρών και των μεσαίων στρωμάτων που προκαλείται αφ' ενός λόγω της διάψευσης των ελπίδων τους κι αφ' ετέρου λόγω της φτωχοποίησής τους. Είναι η στρεβλή αναζήτηση του κοινωνικού ως απάντηση στο ατομικό, η οποία όμως δεν έχει αποβάλει τα ατομικιστικά της στοιχεία. Αναζητά την ενότητα όχι καθεαυτήν αλλά υπό κάποιον αρχηγό και με λειψά σημεία αναφοράς της τη ράτσα και το έθνος. Ο αρχηγός αυτός υπαγορεύει ποιό είναι το καλό του έθνους (όπως ο Πάπας το θέλημα του θεού) και οι υπόλοιποι πραγματώνουν στο όνομα του τη βούλησή του. Το πόσο απελευθερωτικό είναι να δρας στο όνομα κάποιου ανώτερου σκοπού ή ιδέας και αντιμετωπίζοντας τον εαυτό σου εργαλειοποιητικά δεν χρειάζεται να περιγραφεί. Αυτό άλλωστε έχει αποδειχθεί από πειράματα (βλ. The Stanford prison experiment) αλλά εξηγεί a posteriori και τις φρικαλεότητες των ναζί.

Ο φασίστας όπως τονίζει ο Ζίζεκ έχει αντιληφθεί ότι κάτι δεν πάει καλά, δεν πιστεύει στις φενάκες του φιλελευθερισμού περί ελευθερίας και δημοκρατίας. Εντοπίζει απλώς αλλού το πρόβλημα. Φταίει ο εβραίος κι όχι ο καπιταλιστής. Φταίνε αόριστα και γενικά οι τοκογλύφοι οι αγορές και όχι οι τράπεζες και το κεφάλαιο. Φταίνε οι γερμανοί και όχι η γερμανική ελίτ. Φταίει ο μετανάστης και όχι αυτός που προκαλεί τη μετανάστευση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι φασίστες απευθύνονται στα χαμηλά εκείνα στρώματα που θα πρεπε να απευθύνεται η αριστερά, όταν η τελευταία προτιμά τους νοικοκυραίους και ξεχνάει "της γης τους κολασμένους".

Στη βάση αυτών χρειάζεται η ανάλυση. Η αριστερά τυγχάνει να έχει ένα πλούσιο ιδεολογικό οπλοστάσιο και μια στιβαρή ανάλυση: την ταξική. Η κοινωνία χωρίζεται σε τάξεις οι οποίες παλεύουν διαρκώς, με άλλα μέσα σε καιρούς πολέμου και άλλα σε καιρούς ειρήνης, με επίδικο το κοινωνικό πλεόνασμα. Ανάλογα με το ποια τάξη εκμεταλλεύται ποια, τέτοια χαρακτηριστικά παίρνει και το αντίστοιχο κοινωνικό σύστημα. Πολύ απλά, ούτε έθνη, ούτε θρησκείες, ούτε φύρερ. Είναι ιδεολογικό το φράγμα που πρέπει να σπάσει για να συνδεθεί το πραγματικό με την ανάλυση. Επομένως δεν είναι ο εβραίος ο λόγος που πεινάμε, αλλά ο καπιταλιστής, όχι επειδή είναι απαραίτητα κακός αλλά επειδή ο κοινωνικός του ρόλος είναι τέτοιος. Δεν είναι ο μετανάστης αυτός που προκαλεί την ανεργία αλλά οι πολιτικές που ακολουθούνται και υπαγορεύονται από τους μονοδρόμους που ορίζει η οικονομική ελίτ. Η αριστερά σε συνθήκες ξεστρατίσματος και εσωστρέφειας αποφεύγει να έρθει σε επαφή με τον απλό κι απεγνωσμένο κόσμο και να του παραθέσει αντίστοιχες αναλύσεις, οπότε αυτός γίνεται εύκολη λεία στην καλλιέργεια φθόνου και ψευτοελπίδων της κάθε Χρυσής Αυγής. Ακόμα όμως κι όταν το κάνει (βλ ΚΚΕ) τις παρουσιάζει στρεβλά και δεν πείθει. Οπότε χρειάζεται όχι μόνο παρουσία αλλά και αξιοποίησή της με πειστικό λόγο και προπαγάνδα.

Πέρα απ' το ιδεολογικό όμως χρειάζεται και το πραγματικό. Η αλλαγή δηλαδή των συνθηκών εκείνων που γεννάνε τη φτώχεια, την ανεργία και την απόγνωση. Κι αυτό γίνεται μέσω της στράτευσης σε έναν εναλλακτικό δρόμο πέρα από τα μνημόνια, τα δεσμά του χρέους και του ευρώ, πέρα από την πολιτική υποδούλωση και την οικονομική εξάρτηση. Αυτή η αλλαγή απαιτεί τόσες ρήξεις που πρακτικά δεν γίνεται με κυβερνητικά/νομοθετικά μέσα, αλλά με de facto πολιτικά κινήματα που ξεσπάνε σαν αστροπελέκια. Το κίνημα αυτό είναι και η λύση απέναντι στον οργανωμένο φασισμό, τη Χρυσή Αυγή. Γιατί πράγματι ο μόνος τρόπος να καταπολεμηθεί είναι να απομονωθεί από την κοινωνία. Είναι οι συλλογικοί αγώνες που από τη μια θα πετύχουν τους στόχους τους δείχνοντας ότι η ακροδεξιά δεν είναι διέξοδος κι από την άλλη θα αντιμετωπίσουν τους ξυρισμένους τραμπούκους. Είναι η μαζικότητα και η οργάνωση το στοιχείο που θα προστατέψει τον κόσμο από τους μαχαιροβγάλτες. Κίνημα και μαζικότητα όχι όμως από μόνα τους αλλά προς την κατεύθυνση της ρήξης και της αλλαγής.

Δεν υπάρχουν σχόλια: