λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Είμαι φτωχός, κουρασμένος, σκυφτός ανθρωπάκος. Της Νίκης Σφακιανού

Προσπερνώ τους προλόγους. Η πρώτη ερώτηση μετά την ανάγνωση του άρθρου θα είναι : Ποια η προσέγγιση του θέματος; Θεωρητική-φιλοσοφική, θα ανταπαντήσουν πολλοί. Αοριστολογίες, κενολογίες και ιδεαλισμοί. Καθόλου, θα ισχυριστώ. Λόγια πραγματιστικά, ρεαλιστικά και μεστά. Αφόρμηση : η Γενική Συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στις 12/11/13.

Η καλοζωισμένη γενιά μας συγκεντρώθηκε για να πραγματοποιήσει συνέλευση. Όλοι οι αμφισβητίες και οι επαναστάτες σύσσωμοι στον αγώνα. Δεξιοί, αριστεροί, αναρχοαυτόνομοι, κεντρώοι, "άπιστοι" πολιτικών θεωριών ή απλώς περαστικοί φοιτητές γεμίζουν το αμφιθέατρο. Πρώτο σημείο απορίας:

Μα για ποιόν αγώνα μιλάμε;
Μιλάμε για τον αγώνα των παρατάξεων; Ακριβολογώντας των ενδοπανεπιστημιακών παρατάξεων; Ή μήπως μιλάμε για την τακτική των φοιτητών- που συνήθως ανήκουν σε συγκεκριμένη παράταξη, ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε - τυπου "αναρριχητικά φυτά" με προσδοκίες μελλοντικής ευδοκιμίας στην καθ'όλα γόνιμη σαπίλα του υπάρχοντος συστήματος ; Αλλά ξέχασα και το άλλο: μήπως εκτός από τον αγώνα των επαναστατών φοιτητών - ξαφνικά όλοι είναι υπέρ της κατάληψης έστω και συμβολικής- υπήρχε και το επετειακό θέμα της 17 Νοεμβρίου και του Πολυτεχνείου που ίσως έπρεπε να αναφερθεί;

Εδώ όμως ξεκινάει ένα άλλο γαϊτανάκι: αυτό της ιστορικής ερμηνείας του Πολυτεχνείου. Τοποθετήσεις πάνω στο θέμα πολλές. Με αφορμή αυτό αναδύεται και πάλι το θέμα της καλής ή κακής βίας. Ναι άγιο το Πολυτεχνείο, μπράβο στους φοιτητές, τιμή και στεφάνια στους πεσόντες του Πολυτεχνείου ξημερώματα της 17 Νοέμβρη. Αλλά προς Θεού, όχι βία. Η βία είναι αντισυστημική, τρομοκρατική, παρακρατική. Έτσι δε μας λένε τα ΜΜΕ; Οι ταγοί της ενημέρωσης: Η τηλεόραση και ο τύπος;

Και να που ερχόμαστε στο φλέγον ζήτημα. Το Πολυτεχνείο τότε λειτούργησε με βία. Βία όμως απόκρουσης του παρακρατικού μηχανισμού της εποχής. Βία υπεράσπισης των δικαιωμάτων και συμφερόντων των πολιτών. Βία άμυνας και βία για την προάσπιση της ελευθερίας. Ήταν βία ενάντια στην αδικία, βία συλλογική και συντονισμένη αλλά κυρίως βία που προκλήθηκε ως συνέπεια εκβιασμού, καταπίεσης, λογοκρισίας και στέρησης της δημοκρατίας. Πώς λοιπόν να καταδικάσουμε μια τέτοια βία; Αλλά και πώς να τιμούν κάποιοι τη μνήμη του Πολυτεχνείου και των "Ελεύθερων Πολιορκημένων" δίχως να πιστεύουν σ'αυτή τη μορφή βίας; Οι τελευταίοι αυτοί λοιπόν, ας το ξανασκεφτούν.

Και με το σήμερα; Τι γίνεται με το σήμερα; Πώς παραδειγματιζόμαστε από την ιστορία; Τι περιμένουμε για να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε μια δεύτερη "χούντα", ίσως επικινδυνότερη από αυτή του '73; Μήπως ένα δεύτερο "ψυχή βαθιά", αυτή τη φορά στις φοιτητικές συνελεύσεις κι έπειτα μεσαιωνική σιωπή; Αντί λοιπόν της συλλογικής κινητοποίησης, κυριάρχησε το παραταξιακό χάος. Η Ελληνική Αριστερά καλείται επιτέλους να ορθώσει το ανάστημά της συσπειρωμένη. Γιατί όταν θα ιδιωτικοποιηθούν πλήρως η παιδεία, η υγεία, η προσφορά εργασίας, τότε η αφύπνιση θα είναι βίαιη. Αν λοιπόν είναι νομοτελειακό να εκδηλώνονται μορφές βίας στην πολιτική διακυβέρνηση, πότε επιτέλους θα οδηγηθούμε στη βίαιη έγερση των συνειδήσεων, ως ξέσπασμα στην καταπίεση της ανεργίας, της ιδιωτικοποίησης, της εξοντωτικής φορολογίας, της διαφθοράς, της φτώχειας, της ανέχειας; Και πότε θα γίνει αυτό οργανωμένα από τους φοιτητές; Πότε θα κατέβουμε στους δρόμους ΟΛΟΙ, πότε θα καταληφθεί το πανεπιστήμιο από ΟΛΟΥΣ, πότε θα ενωθούμε ΟΛΟΙ με μαθητές, καθηγητές, γονείς, εργαζόμενους, πότε θα συμπαρασύρουμε τον ελληνικό λαό ΟΛΟΙ εμείς οι νέοι αποδυόμενοι το ρόλο του ψευτοεπαναστάτη; Η απάντηση είναι μία: όχι όσο ασχολόυμαστε με παραταξιακές διαφορές (κυρίως ανάμεσα στις διάφορες πλευρές της αριστεράς για να μην παρεξηγηθώ), όχι όσο το κύριο ζήτημα σε συνελεύσεις είναι να μετράμε ποιός κατεβάζει περισσότερες προτάσεις ή διανέμει περισσότερους πολυκώδικες.

Αλλά δε συνειδητοποιούμε κάτι απλό. Ότι επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη. Ότι γινόμαστε δέσμιοι των πεποιθήσεων μας, της προπαγάνδας, του αλληλοσπαραγμού και αγνοούμε τον επερχόμενο κίνδυνο: το φασιστικό κλοιό. Ναι, τον υποσκάπτοντα που πηγάζει από την ΕΕ, την κυβέρνηση, τα ΜΜΕ, την Τρόικα,τα μνημόνια, έστω κι έτσι. Γιατί είμαστε μικροί, ζήσαμε καλά, μεγαλώσαμε άνετα και όμορφα. Όλα κουτί. Τώρα που ήρθε η ώρα της πολιτικοποίησης, μεσούσης μάλιστα της οικονομικής, ηθικής και πολιτικής κρίσης, θα παραμείνουμε μικροί; Θα παραμείνουμε οι ανθρωπάκοι του Βίλχελμ Ράιχ και θα ακούμε παθητικά να μας λένε:΄"...'Εχεις χάσει το αίσθημα για ό,τι καλύτερο βρίσκεται μέσα σου. Το'χεις στραγγαλίσει και το δολοφονείς κάθε φορά που το ανακαλύπτεις σε άλλους- στα παιδιά σου, στη γυναίκα σου, στον άντρα σου, στον πατέρα σου, στη μητέρα σου. Είσαι μικρός και θέλεις να παραμείνεις μικρός."

Επομένως σκέψου: θέλεις να μείνεις ο μικρός που αδιάφορα πετάει και σβήνει τα τσιγάρα του στο πάτωμα του αμφιθεάτρου της Νομικής;

Δεν υπάρχουν σχόλια: