η συντακτική ομάδα του nomikithess.gr καταγγέλλει τη διακοπή της δωρεάν διανομής συγγραμμάτων
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Του Πολυτεχνείου τα κάγκελα εν έτει/η 201(3)! του Σταύρου Κ.

Ακριβώς πριν από ένα χρόνο, την ίδια ημέρα και ώρα, ανέβασα το έκτο μου άρθρο (ή όπως αλλιώς αγαπάτε!) που αφορούσε την επέτειο μας. Είχα πει όσα αντιπροσώπευαν και σχεδόν συνεχίζουν να σημαίνουν για εμένα, αυτά που δημιούργησε το Πολυτεχνείο, θετικά και αρνητικά. Τώρα στα ενδότερα και στο συγγραφικό μας παρόν.

Στις 14 Νοεμβρίου 1973 οι φοιτητές απέχουν από τα μαθήματα, καταλαμβάνουν του κτήριο επί της Πατησίων. Η Μαρία Δαμανάκη, ο Δημήτρης Παπαχρήστος και ο Μίλτος Χαραλαμπίδης  εκφωνητές θα  εκπέμπουν μέχρι και την Τρίτη πρωινή (αν ενθυμούμε ορθά) της 17ης Νοεμβρίου , ‘όταν το άρμα AMX 30 τσακίζει πύλη και κόκαλα.

Το τριήμερο αυτό, μαζί με άλλα, π.χ. το παρατεταμένο χειροκρότημα του Καλλιμάρμαρου, δικαιώνει τη παρατήρηση πως για πρώτη φορά μία νέα γενιά βρήκε την δύναμη να βγει μπροστά, μιας και οι προηγούμενες ήταν κουρασμένες από την πυκνή τριακονταετία (40-70). Ίσως και για αυτό να τα έκανε σμπαράλια, μια τόσο ισχυρή θέση στην Μεταπολίτευση, σε τόσο φτωχή από εμπειρία γενιά!
Η γενιά των πατεράδων/μανάδων μας, δηλαδή οι 50plus, έχει κάνει τεράστια λάθη, κάτι που το λέμε όλοι, δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι, νεοφιλελεύθεροι, κομμουνιστές, εθνικιστές, σοσιαλιστές, απολιτικά άτομα, άτομα χωρίς ιδεολογία-ηθική, πολιτικοί ανιστόρητοι, καπηλευτές κομμάτων-προσώπων-σημαιών κλπ. Είναι σίγουρο πως καθείς  βλέπει την πορεία τους , σύμφωνα με οικογενειακό background, γνώμη και συμφέρον του.

Ζούμε παράλληλους καιρούς, προσέχετε, λέγω παράλληλους, δηλαδή όχι ίδιους, ούτε ταυτόσημους. Η ιστορία γράφετε μια φορά και δεν επαναλαμβάνεται. Βέβαια, οι ομοιότητες είναι σοκαρίστηκες και όποιος δεν τις βλέπει το κάνει είτε από φαυλότητα, είτε από σκοπιμότητα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως συνήθως, λέω συνήθως, ο κόσμος αυτός τυχαίνει να  είναι και ο ίδιος που έχει πάντα ενδοιασμούς (όποιας βαθμίδας)  για τα γεγονότα , 40 έτη πριν!

Ακόμα… δεν ντρεπόμαστε άτομα να τιμούν το Πολυτεχνείο, να βγάζουν διθυράμβους για το Πολυτεχνείο, την σημασία του και ταυτοχρόνως να μην έχουν πάει σε πορεία στην ζωή τους, να μην έχουν κάτι να παλεύουν, πέρα από επιδειξιμανία, εγωισμό( και εννοώ το όλα για την πάρτη μας, άλλωστε εγωιστές ήμαστε όλοι!!!) ή να έχουν το θράσος να τονίζουν πως συμμετέχουν στο Πολυτεχνείο. Αίσχος σε μας, για εμάς. Καταλήγω και πάλι στο συμπέρασμα πως είμαστε ίδιοι και πιστεύετε με, η συνεχής επαλήθευση αυτού, γίνεται με την φρούδα ελπίδα, μπας και συνετιστούμε μπας και γλιτώσουμε τα λάθη των γονέων μας και αποφύγουμε την κατάντια των τριαντάρηδων.
Το αίμα στα κάγκελα και στη σημαία ξεράθηκε μα ακόμα υπάρχει. Δεν ήταν το πρώτο , ούτε το τελευταίο. Το Πολυτεχνείο στο κάτω-κάτω ήταν το μέσο έκφρασης των θέλω αυτής της γενιάς που η καθαρότητα του αγώνα και η  ιστορία, με την Μεταπολίτευση, το έθεσε τόσο «ψηλά». Βέβαια, το να είναι η μόνη πορεία που τα Μ.Μ.Ε. τιμούν και εξυψώνουν μάλλον καλό δεν είναι και μας λέει κάτι.    

Δεν υπάρχουν σχόλια: