λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Asxolitheite mazi mou, της Μιράντας Π



Ασχοληθείτε μαζί μου, της Μιράντας Π

          ‘Ασχολήσου ρε. Μήπως αν ανέβαζα αυτό το τραγούδι; Όχι, όχι. Αρκετά αδιάφορο. Μήπως αν ανέβαζα κάτι αστείο; Όχι, όχι. Αρκετά φιλικό. Δεν ασχολείται. Δε σχολιάζει. Τα βλέπει, όμως. Το βλέπω. Προφανώς δε θέλει. Ίσως κάτι πιο προκλητικό. Ασχοληθείτε εν γένει, έστω και λίγο. Ασχοληθείτε ρε πούστη μου. Γιατί σε όλους ‘αρέσουν’ τα τραγούδια που ανεβάζει η δείνα; Ας ανακοινώσω ότι πάω στην τουαλέτα. Όχι, όχι. Κάτι που να δείχνει πόσο γαμάτη είμαι. Βάλε και μια φωτογραφία. Ίσως αποκτήσει κάποιο νόημα αυτή η ρημαδοέξοδος. Αντίδραση καμία. Βγαίνω.’
Εμπνευσμένο από ένα ποστ- ειρωνεία- για το οποίο μου μίλησαν προχθές. Μια πινακίδα, λέει,  σε ένα καφέ:’ Δεν έχουμε wifi. Μιλήστε μεταξύ σας.’ Εμπνευσμένο, επίσης, από μια υπερενασχόληση δική μου με το facebook τις τελευταίες μέρες. Όσοι με ξέρουν, δικαίως με κοροϊδεύουν.
Να κρίνω ήθελα τις παρενέργειές του, όχι τόσο το ίδιο. Το κατά πόσον οι παρενέργειες αυτές στοιχειοθετούν τον σκοπό όσων των δημιούργησαν και κυρίως όσων το εκμεταλλεύονται σήμερα ας αποτελέσει αντικείμενο άλλης συζήτησης. Πιστεύω λοιπόν, ότι το χρησιμοποιούμε. Προφανώς θα πει κανείς. Και συμπληρώνω. Το χρησιμοποιούμε προκειμένου να καλύψουμε κενά. Και αν πρόκειται για κενά ενημερωτικού χαρακτήρα, χαρακτήρα πληροφοριακού έχει καλώς. Ακόμα και αν πρόκειται για  κενά κοινωνικής φύσης πάλι καλώς έχει. Θα αποτελούσε δείγμα αδυναμίας στοιχειώδους κατανόησης των πραγμάτων, αν όχι τυφλότητας,  η παράβλεψη του επιθετικού προσδιορισμού που συνοδεύει τη λέξη δίκτυο: η λέξη ‘κοινωνικό’. Έλεγα, λοιπόν, πως προφανώς το facebook αποτελεί μέσο κοινωνικοποίησης. Μη τα ξαναλέμε: μπορείς να μιλήσεις με άτομα που ζουν κυριολεκτικά στην προέκταση της ευθείας που τέμνει τη γη και ξεκινά από το σημείο στο οποίο βρίσκεσαι. Στην άλλη άκρη του κόσμου, τέλος πάντων. Μπορείς να μοιραστείς διαμάντια πολιτιστικά, διαμάντια καλλιτεχνικά και γνωστικά. Μπορείς να γνωρίσεις άτομα που θα σφραγίσουν τη ζωή σου. Να συσπειρωθείς και να διαλεχθείς- από τις σημαντικότερες λειτουργίες του κατά τη γνώμη μου. Να διαφωνήσεις έντονα, εντονότερα και εντονότατα- πίσω βέβαια, από την ασφάλεια της οθόνης και της τυχόν ανωνυμίας-μια φίλη στο μυαλό μου. Να σφυγμομετρήσεις και τέλος, στον –μιλάω χωρίς να ξέρω- κόσμο που ζούμε υπάρχει και μια περίπτωση να πείσεις καμιά φορά. Ναι, ναι. Όλα αυτά- Καμιά αντίρρηση. Καμιά.
          Οι ενστάσεις έρχονται- όπως φαντάζομαι και στις περισσότερες αγωγές- καμένο νομικό αστειάκι- εντάξει, πολύ κρατήθηκα- ως αναγκαίο επακόλουθο τις συνθετότητας των πραγμάτων. Και για να μιλάμε και κιριλάτα- καμένο αστειάκι Κωνσταντίνου και Ελένης- τα πράγματα δεν είναι άσπρα ή μαύρα.
Προβληματική είναι η νοσηρή κάλυψη νοσηρών αναγκών. Ακόμα χειρότερα, νοσηρή είναι η -πάντα νοσηρή- ψευδαίσθηση κάλυψης αναγκών ζωτικών για την ύπαρξη. Και εξηγούμαι. Νοσηρό είναι να πιστεύεις ότι επειδή θα μπεις στο προφίλ της πιο γαμάτης κοπέλας του σχολείου και ηδονοβλεπτικά κοιτάξεις τις φωτογραφίες της, μαθαίνοντας πόσο ωραία πέρασε με τις κολλητές της στην Καλλιθέα, και αφού αισθανθείς καημένος και παρακμιακός γιατί οι δικές σου- στα μάτια σου, υποδεέστερες και όχι τόσο γαμάτες φίλες- ΔΕΝ πήγαν στην Καλλιθέα και  ΔΕ φλέρταραν με όλους τους Άγγλους τουρίστες που εμφανίζονται στις ειδήσεις του STAR και πάνω από όλα, ΔΕΝ ανέβασαν φωτογραφίες στο facebook προκειμένου  όλος ο κόσμος να ΔΕΙ πόσο ωραία περάσατε, συνεχίζεις μίζερα τη ζωή σου. Και είναι η ίδια μιζέρια που σε οδήγησε στο παραπάνω μπανιστήρι.
          Φυσικά, αν δεν απατώμαι- τρίτο έτος θα μπούμε γαρ- οι αντενστάσεις προδίδουν επίσης τον επίφοβο και συνάμα τόσο γοητευτικό παραλογισμό και ευελιξία, το εύπλαστο και περίπλοκο του κόσμου γύρω μας. Θέλω να πω, πως δεν αρνούμαι ότι η δημοσίευση στάτους προσωπικού, η κοινοποίηση θέσης και οι άνευ σημασίας συζητήσεις κάτω από ινσάιντ τζόουκ προσφέρουν και χαρίζουν, ακόμα και το ένα χαμόγελο, ανακινούν θυμίσεις ξεχασμένες και αποτελούν αναμφίβολα κομμάτι αναπόσπαστο της ηλεκτρονικής πραγματικότητας στην οποία όλοι μας, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο γινόμαστε μέλη. Δεκτά και επιδιωκόμενα.
          Αυτό που λέω είναι ότι το πρόβλημα για μένα εντοπίζεται όταν προκειμένου να γιατρέψεις την κατάθλιψη που σε βασανίζει οχυρώνεσαι πίσω από το πληκτρολόγιο και τη- μερική πλέον- αδυναμία του άλλου να δει ποιος ‘επισκέφθηκε’ το προφίλ του, πιστεύοντας αφελώς και κυρίως, δυστυχώς πως αυτή είναι μιας μορφής κοινωνικοποίηση.  Πιστεύω ότι ίσα ίσα- αποτελεί τη μέγιστη μορφή ΑΝΤΙκοινωνικοποίησης. Πιστεύοντας ότι περνάω καλά σημαίνει κάνω τσεκ ιν και παίζω Bubble Battle βαμμένος και στολισμένος, καθισμένος απέναντι από φίλους επίσης αφοσιωμένους στις ίδιες ασχολίες. Και επειδή δεν έχεις αλλά και κυρίως, δεν ΚΑΝΕΙΣ τίποτα για να το βρεις αποφασίζεις να ανακοινώσεις τοις πάσι πως πας να πλύνεις τα δόντια σου. Ξαναλέω. Δεν αποκλείω την πιθανότητα ευκταίας χρήσης του facebook. Και είναι ευκταία κατ’ εμέ. Αυτή και όχι η πλήρης δαιμονοποίησή του.
          Τη σημασία της πράξης θέλω να τονίσω- έναντι της κίβδηλης ηδονοβλεψίας. Κοινώς: φίλους αποκτάς, ή τουλάχιστον προσπαθείς να αποκτήσεις όντας έτοιμος να δώσεις αγάπη και σημασία δίνεις στη ζωή σου κατανοώντας τι της δίνει αξία. Σε κάθε περίπτωση, φίλους δεν κάνεις επειδή έκανες ένα τσεκ ιν μαζί τους και σημασία δε δίνεις στη ζωή σου εκθέτοντάς την σε κοινή θέα.
          Σκληρά μου φάνηκαν τα παραπάνω. Δυστυχώς βρίσκω τον εαυτό μου- ευτυχώς πολύ λιγότερο πια- σε ορισμένο βαθμό, σε ορισμένες φάσεις του, στα παραπάνω. Δεν είναι η ανάγκη εκτόνωσης ανέκφραστης-ναι, ναι- χόλη είναι η κατάλληλη λέξη- αλλά η κατά πρώτο λόγο, αυτοβιογραφική παρατήρηση  μιας τάσης  και η ευκταία επίσης, έναρξη ενός διαλόγου με αφορμή τα παραπάνω.



38 % των παιδιών που έχουν προσωπικό λογαριασμό στο facebook είναι κάτων των 13..


6 σχόλια:

Sofia Xan είπε...

Έγραψες πάλι! <3

Niki Kuri είπε...

δεν θα μπορουσα να συμφωνησω περισσοτερο!

mir pap είπε...

ότι έγραψα, έγραψα με την κυριολεκτική έννοια του όρου :ρ

Δημήτρης Μανωλίδης είπε...

σταμάτα να πληρώνεις κόσμο για να σε σχολιάζει

mir pap είπε...

ζηλευουμε που δεν διαβάζει κανείς τα άθρα μας; λέω εγώ τώρα :ρ

Anonymous είπε...

Όσο το διάβαζα πάντως, για να κανω scroll down στο κειμενο και να διαβάσω παρακάτω, με εμπόδιζε αυτό το πράμα που εχετε στα δεξιά που με τσιγκλούσε όλη την ώρα επιμονα να κανω λαικ για το σάιτ στο facebook...
ειρωνικό ε;

Δανάη Άντερχιλλ