λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

Για τα καθήκοντα της νεολαίας... και φέτος! Του Δημήτρη Πλιακογιάννη

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Αν ένα πράγμα μας αφήνει το φετεινό καλοκαίρι, με τις απολύσεις τις μαζικές δημοσίων υπαλλήλων, τις φορολογικές επιβαρύνσεις, τις κατασχέσεις περιουσιών απο την Εφορία, αλλά και το νέο Eurogroup που έρχεται απο Σεπτέμβρη, μαζι με τις Γερμανικές εκλογές, είναι η εντύπωση ότι η νέα χρονιά θα είναι ενδιαφέρουσα και τον Σεπτέμβρη προμηνύεται μεγάλη κοινωνική αναταραχή. Ζητούμενο θα ήταν, αν στους χώρους της νεολαίας φυσούσε αυτός ο άνεμος απο τα έξω, ένας άνεμος πραγματικής επικοινωνίας των νεολαιίστικων δυνάμεων ( μαθητική, φοιτητική νεολαία, επισφαλής/"μαύροι" νέοι εργαζόμενοι, άνεργοι κτλ) με την κοινωνική δυναμική, θα μπορούσαν να ξεδιπλωθούν ακόμα και εξεγερσιακές καταστάσεις και ανατροπές.

Για πολλούς λόγους, τόσο αντικειμενικούς ( η κατάσταση η ενδιάμεση του φοιτητή, η αποπολιτικοποίηση και ιδεολογικός ουτοπισμός του μαθητή, το άγχος και το ψάξιμο του ανέργου για δουλειά κτλ) όσο και υποκειμενικούς ( απουσία υποκειμένου στους ανέργους και τους μαθητές, αδυναμίες πολιτικές των δυνάμεων του πάλαι ποτέ φοιτητικού κινήματος) τα πράγματα δεν είναι έτσι, και μάλλον δεν φαίνεται να αντιστρέφονται με έναν σύντομο τρόπο.
Η αντικειμενική έλλειψη μιας δύναμης στο χώρο της νεολαίας που να συγκροτεί συνειδήσεις, να συσπειρώνει κόσμο, να ζυμώνει θέσεις και, κυρίως, να βρίσκεται στους αγώνες του λαού, αναζητάται. Αντικειμενικά, το πιο πρόσφορο πεδίο για να γεννηθεί μια ζωντανή, μαχητική οργανωμένη δύναμη που να διεκδικεί τον χαρακτήρα του νέου στο επίπεδο της νεολαίας , είναι το φοιτητικό επίπεδο. 


Δεν έχει νόημα να σταθούμε στους λόγους, απλά αναφέρονται η ιστορική συνέχεια των αγώνων της φοιτητικής νεολαίας, η θεσμική δυνατότητα συγκρότησης σε συλλόγους και συνελεύσεις, το μεταβατικό πέρασμα στην ενηλικίωση, η υπευθυνοποίηση και η ντε φάκτο πολιτικοποίηση, που υπάρχει σε μαζικούς χώρους που συγκεντρώνεται πλειοψηφία προσώπων με ανομοιογενείς παραστάσεις και αντικρουόμενα συμφέροντα.

Οι δυνάμεις της φοιτητικής αριστεράς είναι πίσω απο τις εξελίξεις, και αυτό γιατί έχουν πνιγεί στις αντιφάσεις των ίδιων των δυνάμεων της Αριστεράς. Παρά την "άνθησή" της, η αριστερά αυτή, αν δεν αλλάξει, θα χωθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Πάντως, το πολιτικό βάλτωμα της αριστεράς στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό ήδη βάζει όρια στο αν κάποιες δυνάμεις είναι διατεθειμένες να σπάσουν αυγά με τα ίδια τα επιτελεία τους και να αναζητήσουν το νέο. Πάντως, είναι διαπίστωση που πολλές φορές έχουμε κάνει, ότι τα παλιά σχήματα της Αριστεράς, το ΚΚΕ, ο Συριζα και η Ανταρσυα, όχι μόνο έχουν πολύ λίγα να προσφέρουν στο κίνημα και την υπόθεση της εργατικής τάξης, αλλά η συγκεκριμένη μορφή τους οδηγεί στην αποστράτευση, την απογοήτευση, την διάλυση. Η Αριστερά αυτοδιαλύεται, και οι δυνάμεις που αναζητούν το νέο ακόμα και στο επίπεδο του συγκεκριμένου ( νεολαία/φοιτητικό κίνημα) θα πρέπει να βαδίζουν μέσα σε αυτήν την συνεχή αντίφαση : ακύρωση απο την πραγματικότητα των παλιών σχημάτων/ αναζήτηση μέσα σε αυτά δυνάμεων φυγόκεντρων, που θα αποτελέσουν το υλικό του νέου.

Επειδή το ζήτημα σήμερα για την νεολαία είναι καλύτερα να πιαστεί πιο ειδικά και συγκεκριμένα, τα παραπάνω αναφορικά με την κατάσταση, την νεολαία και την αριστερά γενικά πιάνονται κωδικά, ίσα για να σχηματίσουν το πλαίσιο που θα ξεδιπλωθούν οι σκέψεις. Πάντως, είναι καλό όταν συζητάμε να έχουμε στο νου μας ένα βασικό πλαίσιο και στο λόγο και τη σκέψη μας μία βασική μέθοδο.

Βασικός ρόλος κάθε οργανωμένου υποκειμένου είναι να δώσει την απάντηση στο "Ποιός-Ποιόν-Με ποιά διαδικασία" όπως μας διδάσκει κάποιος καθηγητής της νομικής. Για να ανδρωθεί ένα υποκείμενο και να στηρίζει την άνδρωση του σε μία στιβαρη γραμμή και ένα συγκροτημένο ανθρώπινο δυναμικό, πρέπει να αναζητήσει 3 βασικούς όρους ύπαρξής του : αν υπάρχει 1) Χώρος 2)Ρόλος 3) Σχέδιο

Αναλύοντας:

1) ΧΩΡΟΣ

Το πρώτο πράγμα για μια νέα δύναμη που φιλοδοξεί να συγκροτηθεί είναι η αναζήτηση του χώρου. Και με την έννοια χώρος δεν εννοούμε ( ή όχι μόνο, έστω) τον ευκλείδιο χώρο, τα ντουβάρια, τα πανεπιστήμια πχ για το κομμάτι της φοιτητικής νεολαίας. Εννοούμε κυρίως τον πολιτικό χώρο, αν θέλουμε να λειτουργήσουμε και λίγο λεξιπλαστικά, τον "υποκειμενικό" χώρο. Με δύο λέξεις : στην δεδομένη κατάσταση της νεολαίας, την διαλυτική, την απογοητευτική, την δυναμική και εξελισσόμενη, υπάρχουν περιθώρια συγκρότησης ενός κινήματος, ενός ρεύματος, που να επικοινωνεί με το λαϊκό κίνημα, να ζυμώνεται και να ζυμώνει μεσα στους λαϊκούς αγώνες, να προβάλλει παλλαϊκά και νεολαιίστικα αιτήματα; Ή μήπως η άνοδος του Σύριζα, η κατάσταση της κρίσης, η μετανάστευση, η απογοήτευση, η αυτονομία και ο ατομικός δρόμος δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για οργανωμένη συλλογική πάλη, την μόνη απάντηση στην οργανωμένη συνολική επίθεση του αντιπάλου;
Η απάντηση στο ερώτημα δεν πρέπει να είναι εύκολη ούτε γρήγορη, θετική ή αρνητική. Χρειάζεται αρχικά μια συγκεκριμένη ανάλυση της ελληνικής νεολαίας και οικογένειας, του κανόνα διαβίωσης της και των εξεγερσιακών εξαιρέσεων, προ και κατα την διάρκεια της κρίσης.
Χοντρικά, αν θέλουμε να ξεκινήσουμε την ανάλυση, πρέπει να ανατρέξουμε στην γέννηση της Μεταπολίτευσης. Η νεολαία του σήμερα δομήθηκε πάνω στις αξίες της μεταπολίτευσης, των γονέων που υπήρξαν νεολαίοι του κινήματος της αλλαγής κτλ.

Ξεκινώντας απο εκεί, πρέπει να αναγνωρίσουμε τον βιωτικό κανόνα αυτής της γενιάς : οι βιωτικές συνθήκες της καθημερινότητας της μεταπολίτευσης, η μικροδιαφθορά, οι "παχυλοί μισθοί", η γέννηση του Ελληνικού ονείρου της ισχυρής Ελλάδας, σε συνδιασμό με τα δεξια ιδεολογήματα του εκσυγχρονισμού και της ΟΝΕ. Η πλήρης και παγκόσμια ιδεολογική ηγεμονία του φιλελευθερισμού, και η αδυναμία προβολής διαφορετικού αξιακού προτύπου απο τον δυτικό αξιακό ορίζοντα. Έπειτα, η πλήρης υλική κατάρρευση ( μετά την ηθική) του "υπαρκτού" "σοσιαλισμού" έφερε το τέλος της ιστορίας και την ψευτοεπιβεβαίωση του νεοφιλελευθερισμού. Έπειτα, ευρώ, Ολυμπιακοί Αγώνες, Βαλκανική εξόρμηση του Ελληνικού Κεφαλαίου ( που απέτυχε παταγωδώς). Έπειτα, την τελευταία δεκαετία, η εδραίωση του υπολογιστή στην καθημερινή ζωή, η εξέλιξη της κινητής τηλεφωνίας και ένα σωρό άλλων μηχανισμών που απόκλεισαν την κοινωνικοποίηση της ήδη ευνουχισμένης ψυχολογικά νεολαίας, μηχανισμών εικονικής ζωής και απομόνωσης στη μιζέρια.

Όλο αυτό το σκηνικό θύμιζε λίγο απο Fight Club : ένα συνεχές κυνήγι μιας μάταιης ζωής, πλήρης "επιβεβαίωση" του ατομικού δρόμου, του ο καθένας κοιτάει την πάρτη, του όποιος είναι καλός πετυχαίνει. Ιδεολογικά στοιχεία τα οποία έχουν εγγραφεί στο κοινωνικό υποσυνείδητο. Μάζεψε χαρτιά, σπούδασε, κατανάλωσε, μην λες πολλά, κοίτα την δουλειά σου. Να αναθέτεις στον αρμόδιο την δουλειά του : μια ανάθεση που κυριάρχησε και στην μέχρι τότε ζωηρή δραστηριοποίηση της νεολαίας.

Έτσι γεννήθηκε μια γενιά ανθρώπων φοβικών, άτολμων, που φοβούταν να κοιτάξουν έξω απο τα τείχη της μικροαστικής φενάκης που πρόσφερε ο φιλελευθερισμός.
Την ίδια στιγμή, μέσα σε αυτόν τον κανόνα, γεννιούταν και οι αντιφάσεις του, οι εξαιρέσεις του. Το φαινόμενο αυτό έσκασε τον Δεκέμβρη του 2008, ενώ οι όροι συγκεντρώνοταν απο νωρίτερα ( αντιιμπεριαλιστικό φόρουμ του 2001, κινητοποιήσεις για την παιδεία του 06-07 κτλ).

Ο Δεκέμβρης έδωσε δύο βασικά στοιχεία-δεδομένα : πρώτον, αποτέλεσε μια εικόνα απο το μέλλον, την πρώτη εξέγερση μέσα στην κρίση, και έδωσε τις μορφές των αυθόρμητων εξεγέρσεων που παρατηρήσαμε στην Ελλάδα αλλα και αλλού ( Αίγυπτος πχ) με το βάθεμα της κρίσης. Έδειξε και ανέδειξε σε γιγάντιο βαθμό τις αδυναμίες της Αριστεράς να παρέμβει σε μία λαϊκή εξέγερση, επίσης μια εικόνα απο το μέλλον, που μας έδωσε τα βασικά καθήκοντα σαν αριστερά, για το πώς να αντιμετωπίζουμε πιο σοβαρά τις εξεγέρσεις.
Το δεύτερο, ανέδειξε την μεγάλη εξαίρεση στο επίπεδο της νεολαίας, που επιβεβαίωσε τον κανόνα του καθημερινού εγκλωβισμού της ελληνικής νεολαίας. Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο ότι ξέσπασε απο το πιο υποτιμημένο και οπισθοδρομικό κινηματικά κομμάτι, την μαθητική νεολαία, ούτε είναι τυχαίο ότι ξέσπασε με την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια, απο αστυνομικό όργανο. Η καθημερινή πίεση με τα μαθήματα, τα φροντιστήρια, η αδυναμία έκφρασης και επικοινωνίας, η απομόνωση, η αναζήτηση ονείρων που δεν είχαν σχέσεις με τις πραγματικές προσδοκίες, αλλά και τα πρώτα σημάδια της κρίσης, όδήγησαν σε αυτήν την πρωτόγνωρη μαθητική εξέγερση, που οδήγησε με την σειρά της σε μια πλατιά κοινωνική αναταραχή. Ούτε είναι τυχαία η βία με την οποία εκφράστηκε ο μαθητόκοσμος, σε αντίθεση με το ειρηνικό πρόταγμα που πρόβαλλαν οι Πλατείες το 2010.

Μετά απο μια τέτοια κωδική περιδιάβαση στην φύση της ελληνικής νεολαίας, μπορούμε να ξεκινήσουμε την κουβέντα, το αν υπάρχει χώρος συγκρότησης. Και προσωπικά θεωρώ ότι η εξέγερση του Δεκέμβρη, το σπάσιμο της μικροαστικής κανονικότητας και η δράση σε εξεγερσιακές διαδικασίες, άφησε μια ισχυρή παρακαταθήκη στην νεολαία. Την ίδια στιγμή,που η πραγματικότητα της κρίσης, της μετανάστευσης, της ανεργίας, την ίδια στιγμή που γεννά απογοήτευση και πλήρη αδράνεια στην μαζική κλίμακα της νεολαίας, γεννά και την αγανάκτηση, την απόρριψη του μέλλοντος, την οργή.

Αλλά,η οργή αυτή αδυνατεί να αποκτήσει πολιτικό χαρακτήρα και συγκρουσιακό, και αυτό έχει να κάνει με όλη την παραπάνω ανάλυση συν την μέση/μικροαστική κοινωνικά θέση της φοιτητικής νεολαίας ντε φάκτο. Απόδειξη : οι κινητοποιήσεις για το Σχέδιο Αθηνά, που ήταν η εξύμνιση, πέρα απο τα θετικά που έδωσαν, του ατομικίστικου και ευθυνόφοβου πνεύματος που κυριαρχεί στην ελληνική νεολαία : βασικά στοιχεία -α) να μην κλείσει η σχολή μου β) να μην μιλάμε πολιτικά( δαπίτες το καλλιέργησαν αυτο), να μην βάζουμε πολιτικά αιτήματα γιατί αυτά διαχωρίζουν. Και έδιωχναν πάσης φύσεως αριστερούς απο τις συνελεύσεις.

Το βασικό σημείο σήμερα που συγκροτεί την νεολαία, μαθητική, φοιτητική και μεταφοιτητική, αυτό που αποτελεί τον βασικό προβληματισμό όλων, που γεννά την αγανάκτηση, την απόρριψη του μέλλοντος και αποτελεί την αιχμή γύρω απο την οποία θα μπορούσε όλη η αδράνεια να συγκροτηθεί σε ρεύμα, κίνημα, κίνηση και να συνδεθεί με το κεντρικό αλλά και το μερικό ζήτημα είναι το ζήτημα της ανεργίας, που συνδέει το μη-μέλλον του νεολαίου με την πραγματικότητα της αποπαραγωγικόποίησης, της εξάρτησης, της χρεομηχανής και του ευρώ. Βασική αιχμή για μια δύναμη που επιδιώκει πλατιές συγκροτήσεις κόσμου, που επιδιώκει την οικοδόμηση ενός ρεύματος στην νεολαία, που να συσπειρώνεται γύρω απο ένα πολιτικό αίτημα σε ένα μέτωπο.

Με βάση λοιπόν, την απότομη κατάρρευση του μικροαστικού κουρτινόξυλο στο οποίο γαλουχήθηκε ο νεολαίος υπο το βραχνά της ανεργίας και του εργασιακού μεσαίωνα στη χώρα, αλλά και με βάση την εξεγερσιακή ιστορική παρακαταθήκη του νεολαιϊστικου κινήματος της μεταπολίτευσης, κυρίως με την εξέγερση του 08', όσοι τότε ώς μαθητές συμμετείχαμε στην εξέγερση και εμπνευστήκαμε απο αυτή, έστω και διαισθητικά, ανοίγεται σε πλατιά κομμάτια της νεολαίας η συζήτηση για το μέλλον, το αύριο, την δουλειά και την ζωή.

Ένα κομμάτι της απογοητεύεται και βρίσκει λύση στην φυγή ή στον ατομικό δρόμο, την αυτονομία, την αποστράτευση. Ένα άλλο ψάχνεται, προβληματίζεται, συμμετέχει, στέκεται κριτικά αλλά και δέχεται απόψεις, στρατεύεται σε απόψεις και θέσεις. Εγώ λέω ότι και οι δύο τάσεις της νεολαίας είναι δεξαμενές για το μέλλον, για αυτούς που θέλουν να οικοδομήσουν το δυναμικό που θα δώσει τις μάχες απέναντι στον ιμπεριαλισμό, και κανένα κομμάτι δεν πρέπει να αφεθεί στην τύχη του. Πάντως, οι κινητοποιήσεις για το σχέδιο Αθηνά και του 2011, αν και πολιτικά άστοχες, κινητοποίησαν μεγάλα κομμάτια της νεολαίας πανελλαδικά, προκάλεσαν τριγμούς και ανάγκασαν σε πολλά πισωγυρίσματα το υπουργείο. Δεν φιλοδοξώ να μιλήσω για νίκη, παρά για ενδείξης αυτης της ανησυχίας στους νεολαϊίστικους χώρους.
Την ίδια λοιπόν στιγμή που το ψάξιμο, η κίνηση, ο προβληματισμός ενισχύεται στο φοιτητόκοσμο, καμία δύναμη δεν επιχειρεί να συγκροτήσει όλη αυτή την προβληματισμένη μάζα κόσμου σε ένα κίνημα, μέτωπο ή ρεύμα. Αυτό είναι ένα ακόμα στοιχείο που δημιιουργεί χώρο για τις δυνάμεις με σχέδιο στην νεολαία : δημιουργείται ένα πολιτικό κενό, ανάμεσα στο ρεφορμισμό των δυνάμεων του Σύριζα και τον σεχταρισμό ΜΑΣ-Ανταρσύα, το οποίο μπορεί να καλυφθεί και να οδηγήσει σε πράγματα νέα, πολύ έξω απο τους ορίζοντες της αριστεράς : σε νέα μέτωπα, σε νέες συσπειρώσεις, νέες γεννήσεις δυνάμεων. Το ποιός και με τι όρους θα καλύψει το κενό που διαμορφώνεται θα ορίσει σε σημαντικό βαθμό το μέλλον των φοιτητικων χώρων.

2) ΡΟΛΟΣ:
 Επόμενο στοιχείο : υπάρχει ρόλος για τις οργανωμένες δυνάμεις, μέσα σε αυτό το σκηνικό, αυτό τον χώρο που ξεδιπλώνεται στην νεολαία, με τα συγκεκριμένα στοιχεία του, υπάρχει δυνατότητα και , βασικά, αναγκαιότητα, να παρέμβουν οι δυνάμεις της φοιτητικής αριστεράς; Είναι αναγκαίο και χρήσιμο να παρέμβουμε στους αγώνες, να δώσουμε και να πάρουμε στοιχεία, να εμπλουτίσουμε με αιχμές και να εξειδικεύσουμε αιτήματα;

 Ή μήπως το κίνημα έχει δυνάμεις αυτογένεσης μέσα απο την αντικειμενικότητα της διάλυσης, την αγανάκτηση, την οργή; Εξεγέρσεις δεν γίνονται πάντα, με ή χωρίς την Αριστερά; Τότε ποιός ο λόγος δυσκολίας, παρέμβασης, προετοιμασίας καταστάσεων, συγκρότησης θέσεων, συγκέντρωσης δυνάμεων, χάραξης στρατοπέδων;

Η συζήτηση εδώ θα μπορούσε να καταλήξει σε ιδεολογική καρικατούρα. Δεν θα πιάσουμε για άλλη μια φορά ζητήματα πολιτικής φιλοσοφίας, παρά μόνο ως προς τούτο: ναι, εξεγέρσεις γίνονται και χωρίς την αριστερά. Χωρίς όμως πολιτική στοχοθεσία, συντονισμό, οργάνωση μετώπων, κανένα κίνημα ή εξέγερση δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την εξέγερση του σε στόχους ανατρεπτικούς, πνιγμένο μέσα στις εσωτερικές του αντιφάσεις.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα κινήματα δεν προκαλούν εξελίξεις, δεν επιβραδύνουν επιθέσεις του αντιπάλου, δεν συγκροτούν αντίληψη. Την ίδια στιγμή, όμως, που στην εποχή της κρίσης, αυτο που αναζητάται από την κοινωνία και τον ελληνικό λαό είναι ένα πολιτικό σχέδιο διεξόδου. Αυτό είναι μια απλή εμπειρική παρατήρηση στο γύρω περιβάλλον: όταν μιλάς με ανθρώπους που απολύονται, που δεν είχαν ασχοληθεί με το κίνημα ποτέ, αλλά ακόμα και κόσμο της κοινωνικής αριστεράς, η αναζήτηση βρίσκεται στο πώς αυτό που κάνω τώρα μπορεί να νικήσει. 

Η αντικειμενικότητα της αδυναμίας κινηματικής νίκης, που να αφήσει στίγμα στον αντίπαλο, γεννά αδράνεια. Ο αντίπαλος φαίνεται ως ένα αραγές μέτωπο ευρωζόμπι δυνάμεων, που συγκεντρώνει όλες τις δυνάμεις του ( ΜΜΕ, αστυνομία, νομικό οπλοστάσιο) για να πατάξει τις επιμέρους αντιστάσεις. Αντίθετα, ακόμα και όταν οι αγώνες πετυχαίνουν κάποια νίκη ( πχ ΕΡΤ- αποχώρηση ΔΗΜΑΡ/ φοιτητές- σχέδιο Αθηνά), το αυθόρμητο αυτής της νίκης και η μη ένταξη της σε κάποια ήδη συμφωνημένη πολιτική αιχμή, αφήνει το εκάστωτε κίνημα πιο μουδιασμένο απο πριν.

Επιστρέφοντας στο κομμάτι της νεολαίας , ένα τρανταχτό παράδειγμα των παραπάνω που δεν προβλημάτισε καθόλου την Αριστερά, ήταν η κινητοποίηση ( γιατί δεν ήταν κίνημα) των φοιτητών ενάντια στο σχ. Αθηνά : πολλύς κόσμος κινητοποιείται, συγκροτεί δικές τους δομές, βγαίνει μαζικά στο δρόμο, γίνονται παντού καταλήψεις. Και όλα αυτά με ποιο αίτημα ;

Να μην κλείσει/μετακινηθεί η σχολή μου!

Και κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει ελαφρά την καρδία τον κόσμο, έχοντας υπόψη όσα αναφέραμε στο σημείο 1. Ευθύνη όμως έχουν οι οργανωμένες δυνάμεις του πάλαι ποτέ φοιτητικού κινήματος, που αντι να μπούν στο κίνημα, να του δώσουν πολιτικά στοιχεία, να βοηθήσουν στο συντονισμό κινήσεων, να ζυμώσουν πολιτικές αιχμές, κάθοταν στη γωνία και...εξήραν το αυθόρμητο! Χειροκροτούσε η Αριστερά όταν συγκροτούνταν σε κάθε σχολή απο 3 ανεξάρτητα/απολιτικ σχήματα, τα οποία, με τις αιχμές που έβαζαν  κατά του υπουργείου ή στο να μην κλείσει η σχολή του καθενός, δεν θα μπορούσαν ποτέ να συγκροτήσουν ενιαίο κίνημα, ούτε καν πανεκπαιδευτικό, γιατί το αντικρουόμενο των αιτημάτων και η συνεχής αντίφαση "δεν συζητάμε πολιτικά να μη μαλωσουμε/ η πηγή των προβλημάτων μας είναι οι πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης" δεν επέτρεπε την οικοδόμηση ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου ανατροπής της κυβέρνησης. Έτσι, μετά από μερικούς μήνες μαζικών κινητοποιήσεων ενάντια στο υπουργείο και με αντικρουόμενα συντεχνιακά αιτήματα, η κυβέρνηση, μετά απο πολλά κόψε-ράψε, "μάζεψε" την κατάσταση, ρυθμίζοντας της συγχωνεύσεις τμημάτων σε περιοχές με μικρη κινηματική κινητικότητα, ενώ στις μεγάλες πόλεις ουσιαστικά πέρασε το κλείσιμο σχολών και την κατάργηση γνωστικών αντικειμένων μόνο για τους νεοεισερχόμενους, απο το 2012 δηλαδή και μετά. Και έτσι, οι εξεγερμένοι φοιτητές γυρίσαν σπίτι τους.

Θα έπρεπε, θα είχε ρόλο, μία οργανωμένη δύναμη της αριστεράς να παρέμβει, να αποκαλύψει ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος και ποιές οι κρίσιμες μάχες, οι πολιτικές αιχμές που θα φέρουν την πραγματική νίκη, ποιός δρόμος μπορεί να οδηγήσει σε μία διέξοδο; Προφανώς. Το σχέδιο Αθηνά και η πανελλαδική κινητοποίηση των φοιτητών θα μπορούσε να ήταν ένα πρώτο βήμα για την αναγέννηση του φοιτητικού κινήματος, για την νέα ανασυγκρότηση του, με εγκαινιασμό νέων δομών, ανανοηματοδότηση των παλιών, εγκαθίδρυση πανελλαδικών συντονιστικών, επικαιροποίηση των πολιτικών θέσεων. Αντ'αυτού, είδαμε επαναλήψεις έργων, που απλά άλλαξαν οι θύτες : αυτοί την φορά, οι ανένταχτοι φοιτητές επανέλαβαν το δράμα τόσων αποτυχημένων φοιτητικών "κινημάτων". Τελικά, και τα ίδια αυτά τα κατά τόπους σχήματα, μετά απο κανα δίμηνο, πνιγμένα απο τις εσωτερικές τους αντιφάσεις, διαλύθηκαν, επισφραγίζοντας το τέλος της όποιας οργάνωσης αυτού του αγώνα.

3) ΣΧΕΔΙΟ :

Πώς, λοιπόν, να παρέμβει μία δύναμη που στο χώρο που αναπτύσσεται στην νεολαία λόγω της κρίσης, που αναγνωρίζει ότι έχει λόγο ύπαρξης και ρόλο; Οι δυνάμεις της αριστεράς λειτουργούν βάσει ενός σχεδίου που φιλοδοξεί όχι μόνο να περιμένει εξεγέρσεις, αλλα να τις προετοιμάζει;
Ενος σχεδίου που θα συγκροτεί δυνάμεις για το σήμερα και το αύριο, που θα ξεκαθαρίζει αιχμές και θέσεις, που θα στοχεύει στην συγκέντρωση δυνάμεων ενάντια στον αντίπαλο και την αντίληψη της αδράνειας και της απογοήτευσης, αποστράτευσης που αυτός καλλιεργεί; Ή μήπως το πολιτικό βάλτωμα οδηγεί, απο την μια στην παρέμβαση δίχως σχέδιο και απο την άλλη στην λογική της διόγκωσης του κομματικού μαγαζιού ως το μόνο λογικό σχέδιο;

Η ανεργία που πλήττει όλη την κοινωνία αλλά ειδικότερα την νεολαία είναι αυτή που σκεπάζει τα όποια όνειρα και στόχους της νέας γενιάς είναι ο βασικός προγραμματικός άξονας ενός σχεδίου για την νεολαία. 

Γιατί αφορά όλα τα κομμάτια ενός νεολαϊίστικου κινήματος , απο τους μαθητές και τους φοιτητές, ως τους ανέργους μέχρι τα 30-35 αλλά και τους επισφαλείς εργαζόμενους νέους, που υπο τον μπαμπούλα της ανεργίας αναγκάζονται να δεχτούν επαχθέστατους, μεσαιωνικούς όρους εργασίας.
Έπειτα, είναι ένα αίτημα που ενώ αντιμετωπίζει το βασικό, το καθημερινό άγχος του κάθε νέου σήμερα στη χώρα, συνδέεται με την κεντρική αιχμή του αγώνα που πρέπει να δώσει η νεολαία σήμερα: η νεολαία, η πρωτοπορία του φοιτητικού κινήματος, πρέπει να δώσει έναν κεντρικό αγώνα διεξόδου της χώρας, ανατροπής της χρεοκρατίας και των μνημονιακών δεσμεύσεων, ρήξη με τους ευρωκράτορες και αναζήτηση ενός παραγωγικού μοντέλου ανάπτυξης της χώρας, που θα δημιουργεί δουλειές για τους νέους επιστήμονες και τεχνίτες. 


Είναι ένα αίτημα συγκρότησης και συγκέντρωσης δυνάμεων, που μπορεί να αποκαλύψει ολόκληρη την πολιτική του αντιπάλου για το μνημόνιο, το χρέος, το ευρώ, πατώντας σε μια ανάγκη πραγματική και όχι σε ιδεολογικές αφηγήσεις.

Ένα αίτημα που μπορεί να οδηγήσει σε πλατύτερες συγκροτήσεις απο τις δυνάμεις μιάς ακόμα ισχυρής παράταξης : ένας άξονας μετωπικής δράσης στην νεολαία! Σήμερα, που η εποχή απαιτεί μεγαλύτερες συγκροτήσεις δυνάμεων και μαζικότερη πολιτική δράση και ζύμωση, σήμερα που η αριστερά φαίνεται ανήμπορη και κατακερματισμένη να απαντήσει και να προβληματίσει μεγάλες μάζες νεολαίας, σήμερα που ο ναζισμός και ο ατομισμός ριζώνουν επικίνδυνα στα βλαστάρια του τόπου, που η ανεργία, η φτώχεια και οι μνημ0νιακές πολιτικές σαρώνουν κάθε έννοια δικαιώματος, αξιοπρέπειας, ζωής και δημοκρατίας, σήμερα πρέπει η νεολαία μαζικά να παρέμβει στην πραγματικότητα και να την αλλάξει. Με αιχμή το ζήτημα της ανεργίας και προτάγματα που να ξεδιπλώνουν την απάντηση :


1.Υπάρχει άλλος δρόμος, υπάρχει ελπίδα, υπάρχει προοπτική. Μπορεί να υπάρξει άλλος δρόμος έξω από τα δεσμά του χρέους και του ευρώ. Να αναδείξουμε την δυνατότητα μιας διαφορετικής πορείας για τη χώρα με απαλλαγή από τα μνημόνια και την τρόικα. Με παύση πληρωμών και έξοδο από την ευρωζώνη, με παραγωγική ανασυγκρότηση. Με αξιοπρέπεια και δουλειά για την νεολαία, χωρίς φτώχεια κι ανεργία, για να μην αναγκαζόμαστε να μεταναστεύουμε. Όχι μόνο μπορεί να υπάρξει ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας σε ρήξη με τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και χωρίς εξάρτηση και υποτέλεια αλλά είναι και μονόδρομος για να φανταστούμε ένα καλύτερο μέλλον. Να πάμε κόντρα σε ένα γενοκτονικό σύστημα που σαν προϋπόθεση επιβίωσης και αναπαραγωγής έχει τη θυσία της νέας γενιάς στο βωμό του κέρδους. 

2. Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους. Δωρεάν σίτιση, στέγαση, μετακίνηση, βιβλία. Κανένας φοιτητής να μην παρατήσει τις σπουδές του. Πανεκπαιδευτικό μέτωπο για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Να μην πληρώσουν τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ την κρίση, να επιστραφούν τα κλεμμένα αποθεματικά των ιδρυμάτων. Όχι στο σχέδιο Αθηνά, να μην κλείσει κανένα ίδρυμα, να μην συγχωνευτούν σχολές. Να μην φορτωθεί το κόστος των συγγραμμάτων στους φοιτητές, να μην επιβληθούν δίδακτρα. Οι πανεπιστημιακοί και οι διοικήσεις των ιδρυμάτων να πάρουν έμπρακτα ενεργή θέση στο πλευρό των φοιτητών, υπεράσπισης της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και διεκδίκηση σίτισης – στέγασης – μετακίνησης. Να μην εφαρμοστεί ο νόμος-πλαίσιο. Όχι στο νέο σχολείο της αγοράς και της αμάθειας-ελεύθερη πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. 

3. Ενάντια στη φασιστική απειλή. Αποκάλυψη του επικίνδυνου και σκοτεινού ρόλου της Χ.Α. ως το μακρύ χέρι και χρυσή εφεδρεία του συστήματος. Συνολική αποκάλυψη και αντιπαράθεση με τον φασισμό. Καμιά ανοχή, καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση, καμιά αποδοχή του φασισμού. Η ιστορία διδάσκει πως σε περιόδους κρίσης τα φασιστικά μορφώματα αναπτύσσονται έχοντας ως στόχο την διαιώνιση αυτού του ίδιου συστήματος με πολύ πιο άγρια και επιθετική μορφή. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να εμφανιστούν και να κερδίσουν ακροατήρια μέσα στους φοιτητικούς χώρους ακροδεξιές – φασιστικές απόψεις 

4. Η νεολαία δύναμη κρούσης του λαϊκού κινήματος - Πρωταγωνιστής για ένα λαϊκό μέτωπο διεξόδου από την κρίση. Η νεολαία πρέπει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως κομμάτι ενός ευρύτερου λαϊκού κοινωνικού και πολιτικού μετώπου που διεκδικεί μια διαφορετική πορεία για την χώρα ενάντια στην τρόικα και στα μνημόνια με έναν οργανωμένο λαό που διεκδικεί και υπερασπίζεται το δικαιώματα του στη ζωή. Η νεολαία οφείλει να πρωταγωνιστήσει στον αγώνα για ζωή και εργασία, οφείλει να πυροδοτήσει ένα νέο μεγάλο λαϊκό ξεσηκωμό που θα βάλει φρένο στην καταστροφή της κοινωνίας και θα χαράξει νέους δρόμους και προοπτικές για την χώρα.


5.Ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Για ένα σύγχρονο αντισυστημικό - αντιιμπεριαλιστικό φοιτητικό κίνημα-ατμομηχανή του λαϊκού κινήματος στον αγώνα για κατάργηση των Μνημονίων, για ανατροπή της κυβέρνησης και εκδίωξη της τρόικα. Με δομές που δε θα καταπνίγουν την πρωτοβουλία και συμμετοχή του φοιτητόκοσμου αλλά θα είναι πραγματικά κύτταρα οργάνωσης, αντιπαράθεσης και συλλογικής πάλης. Με απλοποιημένες διαδικασίες και αντιγραφειοκρατική λειτουργία κόντρα στη σημερινή διάλυση και τον εκφυλισμό.

6. Ενάντια στον εργασιακό Μεσαίωνα που επιβάλλουν – Για το δικαίωμα στην εργασία. Για μια άλλη ανάπτυξη κόντρα στην παραγωγική διάλυση και ερήμωση, κόντρα στην ανεργία, με γνώμονα την διασφάλιση των εργατικών και λαϊκών αναγκών, με μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους που θα εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση. Κατάργηση των Μνημονίων και όλων των αντιδραστικών διατάξεων και νομοθετημάτων που ξηλώνουν τις εργατικές κατακτήσεις των τελευταίων δεκαετιών. Ενάντια στο Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης, την κατάργηση των κλαδικών και συλλογικών συμβάσεων, το πετσόκομμα του κατώτερου μισθού. Κατάργηση κάθε μορφής μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας, δουλειάς με μπλοκάκι – Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Πτυχία που θα διασφαλίζουν επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα 

Εκτός απο τις πολιτικές αιχμές και τα προτάγματα, στρατηγικός στόχος παραμένει η συγκρότηση ενός μορφώματος που θα προβάλλει αυτή την τοποθέτηση και θα είναι ανοιχτό, θα συγκεντρώνει, θα συσπειρώνει νεολαίους και δυνάμεις απο την αριστερά. Πυρήνας οποιουδήποτε σχεδίου είναι το ποιός, όχι μόνο το πώς. Σχέδιο που δεν μπορεί να απαντήσει στον υποκειμενικό παράγοντα είναι φιλολογική ακροβασία.
Το ποιός απαντάται στην συγκρότηση ενός Μετώπου στην νεολαία, μιας ευρύτερης συμμαχίας δυνάμεων, οργανωμένων δυνάμεων και απλού κόσμου, κομματιών της πολιτικής και κοινωνικής Αριστεράς, φοιτητών, μαθητών, ανέργων, εργαζομένων νέων. Ένα Μέτωπο ανοιχτό και δημοκρατικό σε δυνάμεις και απόψεις, αλλά συγκροτημένο πάνω στην βάση της ανάγκης, με αδιαπραγμάτευτη την φύση του ως συγκρότηση πάνω στα βασικά προτάγματα που αναφέραμε πιο πάνω.

Που θα παλέψει να οργανώσει αντιστάσεις στην νεολαία απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε, που θα παλέψει να στρατεύσει και να οργανώσει τον κόσμο στο "απο'δω" στρατόπεδο, να σπάσει την αδράνεια, να προτάξει την αλληλεγγύη και την συντροφικότητα.

Που θα καλεί τον κάθε νέο αλλά και την αριστερά να σπάσει αυγά με τον εαυτό της και να θέσει τις υπηρεσίες της σε έναν αγώνα που να υπερβαίνει του αυτοκαθορισμό και τον εαυτό της. Πολύ λίγες δυνάμεις βέβαια αυτή την στιγμή είναι σε θέση να το κάνουν αυτό.

Ένα Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας, που θα αποτελεί το αντίπαλο δέος στην μονοκρατία ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, των μνημονιακών παρατάξεων, στις σχολές, που θα αποκαλύπτει τον ρόλο του αντιπάλου συνεχώς, που θα παλεύει συνεχώς να εξελίσσεται και να μετασχηματίζεται στο αναγκαίο. Η πρόταση αυτή δεν αφορά μόνο τα αριστερά επιτελεία, ούτε είναι κάποια πρόταση συγκρότησης των λεγόμενων δήθεν "ανεξάρτητων σχημάτων" : Αφορά όμως μια ανώτερη ενότητα-δέσμευση πολύμορφων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της νεολαίας, που συνασπίζονται κάτω από ενιαίους στόχους, σκοπούς, πρόγραμμα, πολιτικό κέντρο, οργανωτική δομή, και την ίδια στιγμή διατηρούν την ιδεολογική και οργανωτική τους αυτονομία, «ενότητα και πάλη».
Στο Μέτωπο θα πρέπει να συμμετέχουν ισότιμα τα μέλη του, πολιτικές οργανώσεις, παρατάξεις, σχήματα, πολιτικές τάσεις και ρεύματα, φοιτητικοί σύλλογοι, επιτροπές, πρωτοβουλίες αγώνα, πολιτιστικές κινήσεις, στέκια νεολαίας, διαδικτυακά εγχειρήματα, εφημερίδες κ.ά που συμφωνούν με το πρόγραμμα και τις αρχές του.



ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΕΙ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ;



Η τελευταία ερώτηση που προκύπτει είναι, ποιός θα πάρει την πρωτοβουλία να στήσει το μέτωπο, με ποιές δυνάμεις, ποιές συμμαχίες; Αυτή την στιγμή, οι δυνάμεις της φοιτητικής αριστεράς ( ΜΑΣ, ΑΡΕΝ, ΕΑΑΚ) φαίνονται φοβικές απέναντι στο σχέδιο του μετώπου, αν και δεν μπορούν να απαντήσουν επαρκώς στο γιατί διαφωνούν. Άλλα σχέδια, άλλες επιδιώξεις, ετεροκαθορισμός και συγκρότηση μαγαζιών αλλά και ιδεολογικές διαφωνίες εμποδίζουν ακόμα τις δυνάμεις αυτές να σπάσουν αυγα με τον σεχταρισμό και να γίνουν μέρος ενός μετώπου. Οι δυνάμεις αυτές πρέπει να πιεστούν προς αυτήν την κατεύθυνση, απο ένα υποκείμενο στους φοιτητικούς χώρους που θα κάνει σημαία του το θέμα του μετώπου. Γιατί Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας χωρίς τις δυνάμεις της αριστεράς δεν μπορεί να χτιστεί.


Τα πρώτα σημάδια απο την απεύθυνση στον κόσμο και την κουβέντα με κάποια κομμάτια της αριστεράς είναι θετική, όμως απο την νέα χρονιά τα καθήκοντα είναι αναβαθμισμένα. Πλέον, μετά το πειραματικό βήμα, είναι αναγκαίο να ισχυροποιηθεί η φωνή στα πανεπιστήμια που μιλά για το Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας, με πανελλαδική δομή και απεύθυνση, που εντάσσει το σχέδιο συγκρότησης της νεολαίας σε ένα συνολικότερο σχέδιο διεξόδου της χώρας, που εντάσσεται στις δυνάμεις που μιλούν για ανασύνθεση της αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος.
Ένα μέτωπο δεν μπορεί να γίνει μόνο του, ούτε απο τα "κάτω" : χρειάζεται δομές, επεξεργασμένες πολιτικές θέσεις, συντονισμό, οργάνωση, ιδεολογική συμφωνία, πανελλαδικότητα, μαζικότητα,προετοιμασμένο δυναμικό.

Όλα αυτά είναι επίδικα που πρέπει να παλεύει μία οργανωμένη δύναμη. Γιατί μόνο όταν έχεις δύναμη μπορείς να δημιουργήσεις δυναμική, στους χώρους της νεολαίας και τριγμούς στην αδρανή αριστερά!

Δεν υπάρχουν σχόλια: