η συντακτική ομάδα του nomikithess.gr καταγγέλλει τη διακοπή της δωρεάν διανομής συγγραμμάτων
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

Aποφασίζομεν & Διατάσσομεν. Του Στέλιου Τσιπνή

Οι αριθμητικές ικανότητες του κ.Σαμαρά φαίνεται να τον προδίδουν καθώς δε μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η συνεχής αδυναμία του να μετρήσει ως το 120 με επακόλουθο να διαφεύγουν διαρκώς της προσοχής του διάφορα από τα 120 άρθρα του συντάγματος. Είναι βέβαια συχνό το φαινόμενο των πρακτικών του κατεπείγοντος και των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου (π.ν.π), και ειδικά επί της τελευταίας τρικομματικής κυβερνήσεως ιδιαίτερα αυξανόμενο, αφού αποτελεί ιδανική μέθοδο για επίσπευση των (καθαρά τυπικών πλέον) δημοκρατικών διαδικασιών, οι οποίες «περιττεύουν» όταν η χώρα βρίσκεται κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη των επιπλήξεων της τρόικας. Η κυβέρνηση όμως από το απόγευμα της Τρίτης προχώρησε ένα βήμα παραπάνω ενεργώντας πλέον προδήλως πραξικοπηματικά. Εν μια νυκτί κατήργησε την Ε.Ρ.Τ αφήνοντας στο δρόμο 2.500 υπαλλήλους.
Από καθαρά νομικής απόψεως βέβαια να επισημανθεί πως η π.ν.π. δεν έδινε εξουσιοδότηση για πρώτη φορά στους εν λόγω υπουργούς για να καταργήσουν την Ε.Ρ.Τ. Αυτή η εξουσιοδότηση έχει δοθεί ήδη από τον νόμο 3429/2005 άρθρο 14Β (όπως αυτό προστέθηκε από το νόμο 4002/2011). Αυτό που επετεύχθη με την π.ν.π. ήταν η διεύρυνση του περιεχομένου της εξουσιοδότησης αυτής ενώ επιπλέον εδόθη μία ακόμη εξουσιοδότηση για υπουργική απόφαση που αφορά σε συγχωνεύσεις φορέων (πιθανώς για να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον σε κάποια άλλη περίπτωση). Πού είναι όμως το πραξικοπηματικό της όλης διαδικασίας;

Κατ’ αρχάς παραβιάζεται το άρθρο 43 παρ.2 του συντάγματος που προβλέπει τη δυνατότητα νομοθετικής εξουσιοδότησης. Το δεύτερο εδάφιο της διάταξης αυτής προβλέπει ότι για να δοθεί εξουσιοδότηση για ρύθμιση θέματος στη διοίκηση (δηλαδή και σε υπουργό) πρέπει αυτό το θέμα να είναι λεπτομερειακού χαρακτήρα. Και είναι λογικό διότι όταν ένα θέμα είναι, αντίθετα, σημαντικού χαρακτήρα οφείλει να ρυθμίζεται δια νόμου μέσω της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και όχι κατά την (αυθαίρετη εν πολλώ) κρίση του κάθε υπουργού. Το κατά πόσο λοιπόν είναι η κατάργηση της Ε.Ρ.Τ ένα θέμα λεπτομερειακού χαρακτήρα είναι ένα ερώτημα που δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιος νομικός για να του δώσει αρνητική απάντηση. Είναι γεγονός εξάλλου ότι οι πιο αμφιλεγόμενες ρυθμίσεις πολλές φορές αφήνονται στην εξουσία υπουργών ακριβώς διότι είναι δύσκολο να συγκεντρώσουν την απαραίτητη πλειοψηφία στη βουλή προκειμένου να περάσουν δια νόμου. Επομένως το άρθρο 14Β του νόμου 3429/2005 είναι αντισυνταγματικό ως προς την εν λόγω εξουσιοδότηση που παραχωρεί. Τριπλά αντισυνταγματική είναι όμως και η π.ν.π. ως προς το περιεχόμενό της. Πρώτον, διευρύνει στο πρώτο άρθρο της εν λόγω εξουσιοδότησης, η οποία είναι ήδη αντισυνταγματική, προσθέτοντας σε αυτή και άλλα ΜΗ λεπτομερειακού χαρακτήρα ζητήματα όπως π.χ την τύχη των συμβάσεων εργασίας φορέων που καταργούνται. Δεύτερον, τόσο η διεύρυνση της πρώτης εξουσιοδότησης όσο και η θέσπιση της δεύτερης (που αφορά σε φορείς που συγχωνεύονται) αντιστρατεύονται και την 4η παράγραφο του άρθρου 43 του συντάγματος που απαιτεί οι εξουσιοδοτήσεις να δίνονται με τυπικό νόμο που έχει ψηφιστεί στην ολομέλεια της βουλής και άρα προφανώς όχι από π.ν.π. ενώ τρίτον η φύση της εξουσιοδότησης, που είναι καθαρά η δυνατότητα για έμμεση ρύθμιση ενός θέματος, δεν συμβαδίζει με τη φύση μιας π.ν.π, που είναι η ανάγκη για άμεση ρύθμιση ενός θέματος. Τέλος, ως προς την τυπική συνταγματικότητα (δηλαδή τις συνταγματικά προβλεπόμενες προϋποθέσεις και διαδικασίες) για τις π.ν.π., όπως προβλέπει το άρθρο 44 παρ.1 του συντάγματος, απαιτείται μία «εξαιρετικά επείγουσα και απρόβλεπτη ανάγκη». Δεν γίνεται όμως, ευχερώς αντιληπτό ποια ήταν αυτή η εξαιρετικά επείγουσα και απρόβλεπτη ανάγκη που έκανε απαραίτητη την έκδοση της εν λόγω π.ν.π. Μήπως ήταν η ανάγκη να καταργηθεί η Ε.Ρ.Τ και να μείνουν άνεργοι 2.500 άνθρωποι; Και αν ναι για ποιο λόγο δεν ήταν ανάγκη τόσο καιρό παρά μόνο τώρα. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα σχετικά με τη συγκεκριμένη π.ν.π. είναι ότι ενώ το σύνταγμα ρητά προβλέπει πως πρέπει να συμπράξουν ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο, εδώ η κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει χωρίς την υπογραφή τεσσάρων υπουργών. Αυτό αποτελεί και το αποκορύφωμα της πραξικοπηματικής πλέον νομοθετικής πράξης. Σχεδόν σε τίποτα δεν έχει να ζηλέψει από ένα βασιλικό διάταγμα που θα είχε εκδοθεί σε κάποια μοναρχία όπου η γνώμη του λαού και της βουλής (αν υπήρχε) δεν θα έπαιζαν κανέναν ρόλο απέναντι στην απόφαση των αρχόντων.

Βέβαια το πιθανότερο είναι πως η κύρωση της π.ν.π, η οποία απαιτείται να γίνει μέσα σε 40 μέρες στη βουλή για να διατηρήσει την ισχύ της, δεν θα είναι δυνατή καθώς ήδη ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ δήλωσαν ότι δε θα την ψηφίσουν. Αυτό θα έχει ως συνέπεια μάλλον την πτώση της κυβέρνησης και εν συνεχεία τη διενέργεια εκλογών. Δύο σημαντικές παρατηρήσεις πρέπει όμως να γίνουν. Η πρώτη έχει να κάνει με κάτι που, ίσως μέσα στη φρενίτιδα που προκάλεσαν η π.ν.π και η επακόλουθη κοινή υπουργική απόφαση, δεν έγινε αντιληπτό. Αυτή είναι η ανακοίνωση τύπου της Χρυσής Αυγής. Η Χρυσή Αυγή δεν στάθηκε απέναντι σε αυτή την ενέργεια επικριτικά αλλά φάνηκε μάλλον να την επιχαίρει. Η δεύτερη παρατήρηση έχει να κάνει με το ποιος είχε αποφασίσει τις προάλλες να μην προχωρήσει η ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου. Αυτός ήταν ο κ.Σαμαράς. Με δεδομένα τα όλο και αυξανόμενα ποσοστά της Χρυσής Αυγής και την αποτυχία, προς το παρόν, του ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων, αυτές οι δύο κινήσεις μοιάζουν πλέον ως η ΝΔ και η Χρυσή Αυγή να κλείνουν το μάτι ή μία στην άλλη. Γιατί να το κάνουν αυτό όμως; Μήπως εν όψει… μιας μελλοντικής τους συνεργασίας; (!) Δεν φαίνεται να υπάρχει πλέον σοβαρός λόγος αμφιβολίας, ιδίως τώρα που και οι δύο ασπάζονται ανοιχτά απολυταρχικές πρακτικές. Δεν θα ήταν επομένως, διόλου απίθανο να αρχίσει ένα πιο έντονο «φλερτ» μεταξύ τους από εδώ και πέρα.

Όπως όλα δείχνουν έρχονται πολύ πιο δύσκολες μέρες. Ο αυταρχισμός πιθανότατα να γίνει καθεστώς και τότε όλοι θα θυμηθούν και τη γείτονα Τουρκία. Γιατί όμως να περιμένει ο λαός μέχρι να γίνει πραγματικότητα το αδιανόητο. Ειδικά όταν πλέον ο αέρας ήδη μυρίζει 1967.

Μήπως ήρθε η ώρα να ξαναγεμίσει το Γουδί;

Δεν υπάρχουν σχόλια: