λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Φοιτητικές εκλογές. Ε και; του Θάνου Βασιλείου


Σε 3 μερούλες λοιπόν έρχονται οι φοιτητικές εκλογές. Τα τύμπανα γρασώνονται, τα κινητά γεμίζουν με κάρτες, οι σχολές καθαρίζουν και γεμίζουν αφίσες, τα τηλέφωνα των μπράβων χτυπούν συνεχώς με αιτήμα την διασφάλιση της ομαλής διεξαγωγής των εκλογών. Όπως κάθε χρόνο, ντόρος πολύς!

Ποιο είναι όμως το διακύβευμα των φοιτητικών εκλογών? Γιατί τόση μανία από μερικούς? Τι θα κερδίσουν οι νικητές και τι θα χάσουν οι ηττημένοι?

Η απάντηση για μένα είναι ξεκάθαρη: το διακύβευμα των εκλογών αυτών είναι μικρό και καθ'όλα ασήμαντο. Οι λόγοι:

1) Η επίσημη φοιτητική εκπροσώπηση με τον ισχύοντα νόμο-Διαμαντοπούλου έχει πεθάνει. Όταν ο Ανδρέας 'έριξε την Δεξιά' πέρασε το 1982 και τον νόμο πλαίσιο για την παιδεία. Σε εκείνον τον νόμο, που ουσιωδώς δεν άλλαξε μέχρι και το 2012, θεσμοθετούνταν ο φοιτητικός συνδικαλισμός. Οι φοιτητές εξέλεγαν τους εκπροσώπους τους, οι οποίοι συμμετείχαν στα όργανα διοίκησης των ΑΕΙ/ΤΕΙ, στα όργανα διοίκησης του κάθε τμήματος κτλ κτλ. Γενικά είχαν μια σαφώς ισχυρότερη θεσμική συμμετοχή στην ακαδημαική ζωή. Με τον νόμο Διαμαντοπούλου θα συμμετέχει πλέον 1 φοιτητής από κάθε ΑΕΙ/ΤΕΙ στα συμβούλια διοίκησης, και σε εσωτερικό επίπεδο (ανάλογα με το καταστατικό του κάθε τμήματος) θα μείνουμε με 2 εκπροσώπους φοιτητών στις συνελεύσεις τμήματος, απέναντι σε όλους τους καθηγητές.

2) Η επίσημη φοιτητική εκπροσώπηση ήταν από πάντα ημιθανής. Μπροστά σε όλες τις μεγάλες αλλαγές στον χώρο της εκπαίδευσης (νόμοι Αρσένη, Γιαννάκου + αναθεώρηση αρ.16 Συντάγματος κτλ) η επίσημη εκπροσώπηση δεν μπορούσε να κάνει πρακτικά τίποτα. Όλες οι νίκες και οι δράσεις των φοιτητών όλα αυτά τα χρόνια δεν έγιναν με τον θεσμικό τρόπο, όσο με τον αντιθεσμικό, συνήθως όταν υπήρχαν τα κοινωνικά ερείσματα. Φυσικά δεν ήταν και δεν είναι ασήμαντο να συμμετέχουν οι φοιτητές ακόμη και σε εσωτερικές αποφάσεις που αφορούν π.χ. τα προγράμματα σπουδών κάθε σχολής. Το point μου είναι ότι όσοι φοιτητές ήθελαν να προτείνουν και να διεκδικήσουν, δεν περίμεναν και δεν θα περιμένουν από τους άνω να τους θεσμοθετήσουν την έκφραση των απόψεων τους. (Αρκεί αυτό να γίνεται με δημοκρατικές πρακτικές προσθέτω)

Τόση μανία για το τίποτα λοιπόν? Ε, όχι ακριβώς. Η μανία των εκλογών, η οποία φανερά καταλαμβάνει περισσότερο τις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, δεν είναι και απολύτως αδικαιολόγητη. Πέρα από την ανυπέρβλητη μάχη του γοήτρου της πρώτης δύναμης, 30 χρόνια τώρα οι κομματικοί μηχανισμοί και οι γνωριμίες του κόμματος έθρεψαν οικογένειες πρώην φοιτητοσυνδικαλιστών, καμιά φορά ακόμη και μελών αριστερών παρατάξεων, ως ανταμοιβή των 'αγώνων' τους να γίνουν πρώτη δύναμη στα ΑΕΙ/ΤΕΙ. Οπότε εντάξει, εκείνοι έχουν και έναν λόγο παραπάνω να τους κόφτει.

Καταλήγω λοιπόν ότι ό,τι και να γίνει σε 3 μέρες, μην περιμένετε και καμιά κοσμογονική αλλαγή. Άλλωστε όταν πέρσι Δαπίτης με είχε ρωτήσει 'Είναι τυχαίο που 30 χρόνια τώρα είμαστε πανελλαδικά πρώτη δύναμη?' και πήρε την πληρωμένη απάντηση 'Είναι τυχαίο που 30 χρόνια τώρα, παρ'όλο που είστε η πρώτη δύναμη και φωνή των φοιτητών, το Πανεπιστήμιο χειροτέρεψε αντί να βελτιωθεί?'.

Με το ισχύον νομικό πλαίσιο η επίσημη φοιτητική εκπροσώπηση, δύσκολα μπορεί να πετύχει τον στόχο της: να εκφράσει αποτελεσματικά τις επιθυμίες των φοιτητών. Γι'αυτό δυστυχώς πλέον μόνο ένας δρόμος υπάρχει: αυτός  της εξωθεσμικής πολιτικής προσπάθειας. Οι επόμενες διεκδικήσεις του φοιτητικού κινήματος θα γίνουν έξω από τα γραφεία, όπου άλλωστε έχουν επιτευχθεί και οι μεγαλύτερες μας νίκες.

Εστιάζοντας στην Νομική μας: Φανταστείτε λοιπόν να βγει πρώτη δύναμη το Contra Legem ΕΑΑΚ ή η ΑΡ.ΕΝ.. Θα συμβεί καμιά κοσμογονική αλλαγή επίσημα? Μπα! Άλλο αν αλλάξουν οι συσχετισμοί και παίρνει τις Γενικές Συνελεύσεις εύκολα. Για να κάνει συνελεύσεις πρέπει να μαζέψει υπογραφές ή να περάσει στο Δ.Σ. Τελικά σε θεσμικό επίπεδο, το μόνο που μπορεί να αλλάξει μέσω των εκλογών είναι οι συσχετισμοί δυνάμεων στα Δ.Σ., το όργανο λήψης αποφάσεων του Συλλόγου φοιτητών Νομικής. Τι θα συμβεί τότε? Επικαλούμαι και πάλι τα λόγια ένος γνωστού μου Δαπίτη της σχολής: 'Εάν έβγαιναν οι Εαακίτες πρώτοι θα κάναμε συνελεύσεις 2 και 3 φορές το μήνα. Θα χάναμε δηλαδή συνέχεια μαθήματα. Εμείς εξασφαλίζουμε την σταθερότητα στην σχολή'. Δόση αλήθειας? Μεγάλη. (για καταλήψεις δεν γίνεται λόγος, αφού μόνο σε Γενικές Συνελεύσεις αποφασίζονται, και εκεί συμμετέχουν όλοι οι φοιτητές).

Σε αυτά όμως τα λόγια του φίλτατου Δαπίτη έγκειται για μένα το (αν υπάρχει) αληθινό διακύβευμα των εκλογών και του τερατουργήματος που έχουν δημιουργήσει η ΔΑΠ/ΠΑΣΠ στα ΑΕΙ/ΤΕΙ της χώρας: Η πλήρης απαξίωση της πολιτικής μέσα στο Πανεπιστήμιο.

'Θα χάναμε μαθήματα για να κάνουμε Συνελεύσεις'. Εννοείται ότι είμαστε εδώ για να σπουδάσουμε. Ειλικρινά όμως, αυτό είναι το μόνο μας εφόδιο για την οικονομική μας εξασφάλιση? Η πολιτική δραστηριοποίηση, η γνώση περί των πολιτικών πραγμάτων, η διεκδίκηση των δικαιωμάτων, δεν είναι αναγκαία εφόδια για την οικονομική μας εξασφάλιση? Όταν θα βγούμε στην αγορά εργασίας και οι μισοί από εμάς δεν θα βρίσκουν δουλειά, ενώ οι άλλοι μισοί θα δουλεύουν ανασφάλιστοι για ψίχουλα, δεν θα σου είναι πολύτιμο εφόδιο η πολιτική ενσυνειδησία, η γνώση των δικαιωμάτων σου και η πάλη για το δίκιο σου?

Αλλά ας αφήσουμε στην άκρη την οικονομική εξασφάλιση και μόνο. Χωρίς πολιτική ενσυνειδησία και επαγρύπνηση, μήπως κινδυνεύουμε να κάνουμε εμείς στα παιδιά μας τα φρικιαστικά λάθη που κάνανε οι γονείς μας σε εμάς? Χωρίς ενεργούς πολιτικά πολίτες, μήπως η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να συνεχίσει να κυλιέται στον βούρκο?

Η νίκη των ΔΑΠ/ΠΑΣΠ στις εκλογές, αλλά κυρίως σε συνειδήσεις φοιτητών, αποτελεί ήττα για την πολιτική. Πέρσι τα πέρασα ο ίδιος, φέτος τα βλέπω στους πρωτοετείς: Καμία, μα απολύτως καμία πολιτική δράση ή έστω συζήτηση. Ουσιαστικά, στην πρακτική ζωή των σχολών, οι δύο αυτές παρατάξεις είναι πολιτικοί φορείς μόνο στα χαρτιά, στις παιδείες 2020 κτλ.

Και φυσικά δεν είναι μονάχα η απαξίωση της πολιτικής. Είναι η ανάπαραγωγή του lifestyle της ανούσιας διασκέδασης και του σεξισμού. Στοιχεία για τα οποία πολλοί μεγαλύτεροι Νεοδημοκράτες ντρέπονται για την ΔΑΠ/ΝΔΦΚ. Και είναι πραγματικά κρίμα να μην υπάρχει στα ΑΕΙ/ΤΕΙ της Ελλάδας μια υπεύθυνη φιλελεύθερη/δεξιά δύναμη, που θα εκφράζει αποτελεσματικά αυτό το ιδεολογικό φάσμα των φοιτητών.

Και τέλος είναι ο 'εθισμός' (κατά την αριστοτελική σημασία) σε αυτήν την σάπια κατάσταση, και η αναπαραγωγή όλων των σάπιων στοιχείων που εν πολλοίς οδήγησαν την χώρα στον βούρκο. Ο (ας πούμε) άφθαρτος νέος, βλέπει ό,τι βλέπει, εθίζεται σε αυτό, απογοητεύεται. Και όσο το τέρας δεν πεθαίνει, σταδιακά εξουδετερώνεται η διάθεση του να αλλάξει τα πράγματα, εν τέλει συμβιβασμένος και ηττημένος. Δυστυχώς αυτό βλέπω ακόμη και στον εαυτό μου και σε πολλούς συμφοιτητές μου…

Εντάξει, σε καταλάβαμε, αριστερός είσαι, θέλεις να ψηφίσουμε ΑΡ.ΕΝ. ή ΕΑΑΚ και μια χαρά την έκανες την προπαγάνδα σου.

Σφραγίδα αριστεροσύνης δεν έχω, σίγουρα όμως είμαι ανένταχτος. Και δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια στα λάθη των αριστερών παρατάξεων. Θλίβομαι όταν διαβάζω ένα καλό κείμενο και σκοντάφτω συνεχώς σε ρητορικές ξεπερασμένες ή ρητορικές ανουσίως επιθετικές ( για την ανατροπή κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, εμείς είμαστε η επικίνδυνη αριστερά, ή εμείς ή αυτοί). Θέλω τόσο πολύ να διαβάσω κάτι φρέσκο, κάτι ενωτικό, κάτι βαθιά δημοκρατικό. Συχνά απογοητεύομαι, γιατί τα λάθη της Αριστεράς με πονάνε παραπάνω.

Όμως εάν τελικά ψηφίσω, ελαφρύτερο το χέρι με το οποίο θα ψηφίσω ΑΡΕΝ ή ΕΑΑΚ. Γιατί τουλάχιστον εκείνοι κάνουν πολιτικές συζητήσεις, πολιτικές δραστηριότητες, παλέυουν, διεκδικούν. Όχι πάντα με τον σωστό τρόπο βέβαια.


Εάν και όπως πολλάκις προανέφερα, το διακύβευμα των εκλογών είναι μικρό και ασήμαντο. Ελάχιστα πρέπει να μας ενδιαφέρει το ποιος θα κερδίσει.
Το ζήτημα παραμένει να κερδίσει η πολιτική στα ΑΕΙ/ΤΕΙ. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: