λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Οι κόκκινες γραμμές της αριστεράς, της Ελευθερίας Παπαδάκη

Τι είναι αυτό που μας ενώνει στην Αριστερά;Τούτο δεν είναι δύσκολο να απαντηθεί.Τι είναι όμως εκείνο που αφού απαντήσουμε μέσα μας σε τι κόσμο θέλουμε να ζήσουμε και διαλέξουμε δόγμα, διαμορφώνει περαιτέρω τη σκέψη μας, την κρίση μας και τελικά τη στάση μας ως προς τα δόκιμα μέσα πάλης για την επίτευξη της ιδέας που έχουμε διαλέξει ως πιο ανθρώπινη; Tι είναι κείνο που με τον καιρό ταυτοποιεί τις απαντήσεις μας σε κάθε αντίλογο, φορές μας φανατίζει και μας εκτρέπει από τη λογική θεώρηση των ζητημάτων που προκύπτουν κάθε τόσο: Aπό τη μια είναι τα ιδεώδη της Αριστεράς, που δίνουν νόημα σε κάθε αγώνα, σε κάθε ρίσκο και κάθε θυσία, είναι αυτά που δίνουν το δίκιο και το δίκαιο με το μέρος μας, λυτρώνουν από τα αδιέξοδα και προσφέρουν μόνο ελπίδα.

Από την άλλη είναι οι κόκκινες γραμμές. Τα πρώτα παράγουν τις δεύτερες λογικά και αναγκαία καθώς σε επίπεδο πολιτικής στρατηγικής είναι αδιαμφισβήτητα πρόσφορες τόσο για τη συνέπεια, όσο και για την αποτελεσματικότητα του κινήματος. Τί γίνεται όμως όταν οι κόκκινες γραμμές έρχονται σε αντιπαράθεση με την ίδια τη λογική και από ουσιώδη και ιερά εργαλεία της αριστερής ιδεολογίας, μεταπίπτουν σε άγονες και άβουλες φρασεολογίες, αμφιλεγόμενης ουσιαστικής αξίας και
πέρα από κάθε λογικό έλεγχο, ενδεδυμένες, μάλιστα,  με την αυθεντία παλαιάς παρακαταθήκης του αγώνα που τελικά ουδεμία σχέση έχει με αυτές: Τι γίνεται όταν αυτές οι κόκκινες γραμμές παίρνουν μορφή γνωστού προλόγου, που πολλοί χρησιμοποιούν, λίγοι καταλαβαίνουν και ακόμη λιγότεροι σέβονται; Ένα πρόσφατο παράδειγμα : ''αν προσπαθήσεις να βελτιώσεις έστω και ουσιωδώς τις συνθήκες καθαριότητας και υγιεινής της σχολής σου είναι βέβαιο πως λειτουργείς απεργοσπαστικά''

Δεν θα ασχοληθώ  με το λογικό ή με το παράλογο αυτής της πρότασης, θα ασχοληθώ όμως με αυτού του είδους τις κόκκινες γραμμές. Κατά τη γνώμη μου στην Αριστερά θα πρεπε να υπάρχουν πιο ουσιώδεις κόκκινες γραμμές. Μέχρι στιγμής, σε τούτη την εκφυλισμένη εικόνα του φοιτητικού συνδικαλισμού, το μόνο που παρατηρεί κανείς είναι πανηγυρικές κόκκινες γραμμές, τύπου αρνησικυρίας ή βέτο, καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση των πολιτικών κομμάτων που τους αντιστοιχούν και των πάγιων τακτικών τους εντός της Βουλής και εκτός. Κόκκινες γραμμές που ξεπηδούν σαν πυροτεχνήματα και σβήνουν το ίδιο γρήγορα και αναίμακτα, όπως εμφανίστηκαν. Είναι συγκυριακές και εύπεπτες,εξαπλώνονται γρήγορα, από στόμα σε στόμα, από το δρόμο στο αμφιθέατρο, από το αμφιθέατρο στο δρόμο και πάλι πίσω. Σιγά σιγά, η κόκκινη γραμμή( διόλου τυχαία η επιλογή της λέξης, γραμμή), γίνεται δόγμα που το υπερασπιζόμαστε με πάθος, αδιαμφισβήτητο σε κύρος και με αυταπόδεικτη λογική και πρακτικής αξία, περιβεβλημένο με ιδεολογική καθαρότητα, στο όνομα της ιδέας και των αρχών της Αριστεράς.

Πόσο ακόμη σκοπεύουμε να σπιλώσουμε αυτήν την ιδέα, πόσο ακόμη θα την ερμηνεύουμε συγκυριακά και στείρα, ταυτίζοντας την με επετειακές πορείες καρμποναρισμένα κείμενα και καταγγελίες  μπύρες, πάρτυ και κενές εξαγγελίες  βάζοντας τροχοπέδη σε οτιδήποτε το διαφορετικό. Πότε επιτέλους θα της επιτρέψουμε να λυτρωθεί από τη γάγγραινα της επανάληψης σάπιων τακτικών που το μόνο που επέτυχαν μέχρι τώρα είναι να σαπίσουν την ίδια, να ισχυροποιήσουν το κεφάλαιο και τελικά να εγκαταλείψουν
τον λαό δίχως ελπίδα.

1 σχόλιο:

invain είπε...

Εύλογες απορίες..Πολύ ωραίο κείμενο!