λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Ένα Πολυτεχνείο διαφορετικό από τα άλλα.... του Σταύρου Κ.



Ένα Πολυτεχνείο διαφορετικό από τα άλλα!!
Ξυπνώντας την επομένη της 17ης Νοεμβρίου, λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα έλαβαν χώρα εχθές στη Θεσσαλονίκη, ένιωσα την ανάγκη να καταγράψω τις σκέψεις μου για το τι σημαίνει για εμένα Πολυτεχνείο!

Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας , έμαθα τα πάντα για το Πολυτεχνείο . όπως όλοι μας, στο σχολείο (δημοτικό-γυμνάσιο-λύκειο) αλλά πραγματικά κατάλαβα τι είναι, τι συμβολίζει πέρσι τον χειμώνα, στην πρώτη μεγάλη πορεία που συμμετείχα! Μου έκανε τεράστια εντύπωση πως μέσα σε αυτό το δίωρο ή και τρίωρο θαρρώ,  ο κόσμος ξέχασε τον φόβο για την κρίση και δημιούργησε κάτι το εξαιρετικό!!! Ξαφνικά, αισθανόσουν μια τεράστια συσσώρευση ενέργειας, μία πρωτόγνωρη για εμένα αίσθηση, που αν δεν σε γέμιζε αυτοπεποίθηση πως υπάρχουν άτομα που θέλουν στη πράξη μια νέα αλλαγή, τουλάχιστον σου έδιδε μια ζωντάνια ανεξαρτήτου ηλικίας. Και ακόμα και αν το συναίσθημα του περασμένου εκείνου Νοέμβρη διαψεύστηκε στο διάστημα μέχρι τον φετινό, καθώς πλησίαζαν ξανά αυτές οι μέρες μια αναλαμπή και μια πιο μεγάλη ανυπομονησία γεννήθηκε μέσα μου…. Και χωρίς να το καταλάβω ξημέρωσε η 17η και βρέθηκα χωρίς να το συνειδητοποιήσω να διασχίζω μαζί με φίλους και αγνώστους  Εγνατία-Τσιμισκή-Αριστοτέλους!

Δεν έζησα το
Πολυτεχνείο και χαίρομαι που είμαι παιδί της Δημοκρατίας, γεννημένο και μεγαλωμένο σε αυτή, έστω και αν έχει πάρει αυτή την μορφή που έχει πάρει. Το Πολυτεχνείο δεν έφερε την αλλαγή, αλλά ήταν ο Φάρος για τον τερματισμό της Χούντας και την επαναφορά της Δημοκρατίας. Ο νέος κόσμος που τότε όχι απλά διψούσε να άρχει στα πράγματα  αλλά είχε και έναν κοινό ιερό σκοπό, θέλησε να επισπεύσει την πτώση ενός σάπιου καθεστώτος και να δώσει την δύναμη στον ελληνικό λαό να αποτελειώσει την Χούντα. Τα γεγονότα στη Νομική και στο Πολυτεχνείο ήρθαν να επισφραγίσουν το τέλος του Φόβου και την αρχή των μετέπειτα θεμελίων της Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας, της ελευθεροτυπίας και της ελευθερίας φρονημάτων. Αυτά είναι τα πολιτικά μου δεδομένα για το Πολυτεχνείο……… όμως υπάρχει και ένα σημείο του, ίσως και το μόνο που κολλάει στη γενιά μας, το ψυχολογικό. Είναι εθιμικά ένα ραντεβού για διαμαρτυρία;;; Δεν νομίζω ή έστω όχι πια για τα τελευταία 3 χρόνια, γιατί; Γιατί η συμμετοχή είναι πλέον ρομαντικά και πραγματικά η μεγαλύτερη μορφή ειρηνικής αλλά και δημοκρατικής έκφρασης για μια κοινωνία σε ομηρεία. Τώρα αν είναι  ομηρεία η αδυναμία για τον εκσυγχρονισμό του κράτους δικαίου ή   την αδυναμία της πολιτικής τάξης να διαψεύσει τις κατηγορίες για ελιτισμό και διαφθορά που την βαραίνει, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο!!! Η 17η είναι εδώ για να μας θυμίζει το φώς που νικά το σκοτάδι, την νιότη που κατακερματίζει το γήρας, το τι κάνει η Ελλάδα όταν θέλει.

Η αμφισβήτηση του Πολυτεχνείου και των νεκρών είναι κάτι που γίνεται από τότε που γεννήθηκα. Όπως κάθε άλλη σκοταδιστική ιδέα ξεκίνησε δειλά από «μικρούς» , στα πλαίσια μίας κόντρας πολιτικής που υποθήκευσε την γενιά μου και κορυφώθηκε όταν ξέφυγε στα ‘δεξιότερα’ φέτος. Την προηγούμενη δεκαετία ο χώρος που γεννήθηκε από το Πολυτεχνείο   απαξίωσε το Πολυτεχνείο είτε γιατί οι πολιτευτές του το εκμεταλλεύτηκαν πολιτικά, είτε γιατί πολλοί πολιτικάντηδες εκμεταλλεύτηκαν το ρεύμα της 17ης  για να καπελωθούν  με τις «ψευτοσυμμετοχές» τους στα δρώμενα, την δημοφιλία του, είτε γιατί αλλοίωσαν την σημασία του σε «μικρότερες» κόντρες με τον αντίπαλο χώρο. Από τον  τελευταίο λόγο άρχισε η αμφισβήτηση της αντικειμενικότητας της καταγραφής των γεγονότων του Πολυτεχνείου και από τον αντίπαλο  χώρο που άφησε την παραφιλολογία να απλώνεται μέσα στους κόλπους του για το δικό του πολιτικό κέρδος .Και να `μαστε τώρα μετά από τόσα χρόνια στην άμεση επίθεση στα θλιβερά γεγονότα εκείνου του μακρινού Νοέμβρη. Ζούμε στα χρόνια της χολέρας και το σκοτάδι είναι πιο κοντά από ποτέ με ανίκανους ταγούς, μερικές παρατάξεις που παραμένουν μαζεμένες, αδύναμες, γυμνές και προσκολλημένες, δίχως αυτοματισμούς εναρμονισμού με την κοινωνία, το παρόν και μέλλον της γενιάς μας. Σε αυτή την χώρα που στα δύο έχει σκιστεί, ή τουλάχιστον είναι μερικά βήματα πριν αυτού, πρέπει να μείνει το φως ζωντανό και η σημασία της αιματοβαμμένης 17ης Νοέμβρη είναι ένα από τα λίγα σημεία που μας κινητοποιούν να μαχόμαστε για την ελευθερία στην ιστορική μας μνήμη, στην αλλαγή, στη ζωή μας! 

Δεν υπάρχουν σχόλια: