λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Ζυμάρι. Της Μιράντας Παπαδοπούλου

Ζητούμενο αυτής, όπως και κάθε άλλης γενικής συνέλευσης (ενν τη συνέλευση στις 23/10) της ήταν η στάση που θα έπρεπε να κρατήσει η φοιτητική κοινότητα στη θέα των τεκταινομένων: κοινώς, της οικονομικής κρίσης, της (υπο)χρηματοδότησης για τα βιβλία που διαρκώς συρρικνώνεται, αν όχι εξαλείφεται, και ιδίως των εκλογών για τα μέλη των συμβουλίων διοίκησης, τόσο των μελών Δ.Ε.Π. όσο και του ενός (!) φοιτητή που θα συμμετάσχουν σε αυτά.

Η δική μου δουλειά υποτίθεται πως είναι να αποτυπώσω την εντύπωση που η ΓΣ της Τρίτης μου άφησε. Δεν ήταν η καλύτερη. Δε θα αναλωθώ σε χιλιοειπωμένα σχόλια για τη ρητορική του κάθε πολιτικού χώρου συμπεριλαμβανομένων και των ανένταχτων.

Πέρα από τη μυρωδιά των σκουπιδιών- που όπως είδα να γράφεται σε έναν τοίχο- αμείλικτα μας θυμίζουν ότι κάτι βρωμάει στο ΑΠΘ με τη μεταφορική σημασία της φράσης, παρατηρώ πως όλοι γύρω μου έχουν αρχίσει να χάνουν την υπομονή τους. Έχουμε βαρεθεί να ακούμε τις γνωστές έριδες –κατά τη γνώμη μου, επαρκώς θεμελιωμένες σε βασικά ερείσματα. Έχουμε βαρεθεί να ψηφίζουμε πρώτα το πάνω, ύστερα το κάτω, μετά το κεντρικό κ.ο.κ. διάζωμα έχοντας επίγνωση της ματαιότητας αυτής της ψήφου. Ούτε θυμάμαι από πόσους συμφοιτητές μου έχω ακούσει τη φράση: ‘δεν πατάω στη συνέλευση! Νιώθω ότι χάνω τον χρόνο μου.’ Υπάρχει διάχυτη μια αγανάκτηση, μια απογοήτευση, μια πίεση μια αίσθηση ματαιότητας. Είναι προφανής και φυσικά, επόμενη των γεγονότων μια τέτοια συναισθηματική κατάσταση. Μόνο που αυτή η υπομονή που σιγά σιγά εξαλείφεται μπορεί να μας οδηγήσει σε έξαψη των παθών, σε λάθη του παρελθόντος (πόσο πιο σαφής μες στην ασάφειά μου να γίνω).

Βλέπεις στη συνέλευση πρόσωπα να παίρνουν εκφράσεις που προδίδουν το μέσα τους: πρωτοετείς αηδιασμένους με το status quo των παρατάξεων, πρωτοετείς προβληματισμένους να μη ξέρουν τι να ψηφίσουν, πρωτοετείς πολιτικοποιημένους αλλά και πρωτοετείς ιδεαλιστές υπέρ μιας ενότητας, της ειρήνης, της ομοψυχίας (ήμουν και εγώ μια από αυτούς πως θα μπορούσα ντα τους ειρωνεύομαι?) μεταξύ των ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ. Βλέπεις, ακόμα, φοιτητές τριμμένους με τις διαδικασίες αυτές, συμβιβασμένους να έχουν αποδεχθεί το συνηθισμένο τελετουργικό τους, βλέπεις όμως και φοιτητές να διαβάζουν τα πλαίσια, έστω και αν η προδιάθεσή τους λίγο πολύ δεν θα τους αφήσει να επιλέξουν με μονάχα βασισμένοι στον ορθό λόγο. Βλέπεις φοιτητές να ρωτούν ‘πως βλέπεις τα πράγματα?’,
βλέπεις τρενάκια (δεν το λέω τόσο κοροϊδευτικά όσο ακούγεται) φοιτητών να αξιοποιούν μονάχα το δικαίωμα της ψήφου δίχως το ‘βουλεύεσθαι’ της διαδικασίας. Βλέπεις, επίσης, (θα σκάσω αν δεν το πω) τους ίδιους φοιτητές που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την καθαριότητα της σχολής, τους ίδιους φοιτητές βλέπεις να καπνίζουν και να πετούν το αποτσίγαρό τους κάτω. Δεν θα μπορούσα να ξεχάσω τους φοιτητές που με όπλο την εμπιστοσύνη που ο ‘λαός’ τους δείχνει τόσα χρόνια να νίπτουν τας χείρας τους και να διακηρύσσουν το άλλοθι που η φοιτητική ψήφος τους δίνει. Βλέπω και άλλους, να μιλούν για τα συμφέροντα του λαού, στο όνομα του λαού χωρίς η πλειοψηφία του να τους στηρίζει. Βλέπω συμφοιτητές μου να εμμένουν στις θέσεις του χάριν μιας καθαρότητας, χάριν μια αμιγούς προσήλωσης στους στόχους. Εγώ θα πω ότι τα πράγματα είναι μεταβαλλόμενα και πρέπει να τρέξουμε να τα προλάβουμε.

Βλέπω ζύμωση(?) . Μόνο που την ίδια ζύμωση την είδα και πέρυσι και ίσως οφείλεται στην άκρατη αισιοδοξία μου. Ίσως η λέξη που αρμόζει καλύτερα είναι η ‘ανακύκληση’ (ναι, αυτή είναι η σωστή λέξη από ό,τι ξέρω και όχι η ανακύκλωση), ανθρώπων, ιδεών, καβγάδων, τακτικών, ψηφοθηρικών μεθόδων. Ζύμωση, λοιπόν, προοδευτική μπορεί να μη βλέπω αλλά θέλω να δω. Και ελπίζω στο σαιτ αυτό, όσοι το στηρίζουν, όσοι το κατακρίνουν, σε όσους είναι εντελώς αδιάφορο, όσοι θα ανακαλύψουν την ουσία που κάποιοι βρίσκουμε σε αυτό, όλοι δεν ανακαλύψουν κάτι ενδιαφέρον, όλοι αυτοί, όλοι να γίνουμε ένα πολύχρωμο και εύπλαστο ζυμάρι.

2 σχόλια:

christina είπε...

μια αντικειμενική ματιά της καταστασης ..μπραβο μιραντακι γ τ αρθρο :D (likeeee )

Anonymous είπε...

συνεχιζοντας απο το καταληκτικο σημειο του κειμενου θα ηθελα να παρατηρησω το εξης(εξυπνακιστικο βεβαια αλλα οκ):ειναι λιγο δυσκολο να γινει αυτο,οταν καποιοι θελουν να μεινεις απλο αλευρι,ενω αλλοι εχουν αποφασισει οτι αν ειναι να γινεις ζυμαρι θα πρεπει να γινεις σωνει και καλα πεινιρλι.λευτερια στα καταπιεσμενα ζυμαρια