Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Η παρακμή στα πανεπιστήμια. Της Μιράντας Π.

Παρακμή : η λέξη αυτή έχει πέραση στους νέους με αποτέλεσμα, στο πλαίσιο του αστεϊσμού, να χρησιμοποιείται για να περιγράψει καταστάσεις όχι και τόσο παρηκμασμένες. Βέβαια, αυτό δεν είναι απόλυτο. Παράδειγμα; Η κατάσταση στο πανεπιστήμιο τις περίφημες ώρες των ‘εγγραφών’ , την οποία στόλισα και ακόμα στολίζω με το κοσμητικό μας επίθετο.

Μιλιούνια οι κοπελίτσες και οι μορφονιοί που ωσάν να έκαναν πιάτσα-συγγνώμη κιόλας- περίμεναν,δήθεν αμέριμνοι να περάσει ένας αυτή τη φορά αληθινά αμέριμνος πρωτοετής. Μα τέτοια περίπτωση σπάνιζε όχι γιατί όλοι είχαν τακτοποιήσει τις εγγραφές τους, αλλά γιατί μερικά μέτρα πιο κει ήταν άλλες κοπελίτσες και άλλοι μορφονιοί που είχαν την ίδια ασχολία.
Και μια τέτοια κατάσταση την ονομάζω με βεβαιότητα περισσή- αν και δε με χαρακτηρίζει συχνά-παρακμή γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τα παιδιά αυτά πως ανέχονται να υποτιμούν με τον τρόπο αυτόν τους εαυτούς τους και τον χρόνο τους. Θεωρούν, μήπως, υγιή
πολιτικοποίηση την προσέγγιση των πρωτοετών από την επαρχία που δεν γνωρίζουν τι και πως στο πανεπιστήμιο αποβλέποντας σε δυο τρία ψηφουλάκια? Γιατί δε νομίζω κανείς παραταξιακός αυτού του είδους να μη συνειδητοποιεί ότι με τις παραπάνω πρακτικές όχι μόνο δεν προσελκύουν κόσμο αλλά αντίθετα, τον απωθούν και ότι το σε κάθε φοιτητικό καφέ, η λέξη ‘παρατάξεις’ αποτελεί αφορμή για κωμικοτραγικές ιστορίες. Και άλλωστε, όπως λέει και ένας συμφοιτητής μου, ‘θαρρείς και αν δεν μας πουν που είναι ο πρώτος όροφος δεν μπορούμε να τον βρούμε’.

Απευθύνομαι με κάθε ειλικρίνεια κυρίως σε όσους αναφέρεται το παραπάνω ξέσπασμα. Τους ζητώ να ξανασκεφτούν τη σκοπιμότητα των όσων κάνουν ‘για το καλό της παράταξης’ και να αναλογιστούν κατά πόσο αξίζει ο εξευτελισμός και οι λυκοφιλίες που πουλάνε.


Δεν είναι σκοπός του άρθρου αυτού να επιχειρηματολογήσει υπέρ ή κατά της παρουσίας των παρατάξεων στα πανεπιστήμια. Το μόνο σίγουρο είναι πάντως πως με τη σήψη που έχει επέλθει στον χώρο τους οι συνελεύσεις είναι αρρωστημένες και απαξιώνονται από τον φοιτητόκοσμο και παράλληλα, ακόμα και η υγιής πολιτικοποίηση αντιμετωπίζεται με καχυποψία και αποφεύγεται. Και η αποχή αυτή, χωρίς βέβαια να ευθύνονται μονάχα οι ‘εγγραφές’ για αυτό, δεν μπορεί παρά να λέγεται παρακμή.


6 σχόλια:

Αγγελίνα είπε...

Η αποχή δεν είναι πάντα αποτέλεσμα αποστασιοποίησης από την πολιτική σκέψη. Για ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου όντως ισούται με την αδιαφορία και την απολιτίκ κουλτούρα(με την τελευταία όμως ταυτίζονται και τα μεγαλύτερα ποσοστά των ψήφων είτε στις βουλευτικές είτε στις πανεπιστημιακές εκλογές) αλλά δεν παύει για ένα άλλο κομμάτι του κόσμου η αποχή να αποτελεί συνειδητή επιλογή και πολιτική άποψη.

Δημήτρης Μανωλίδης είπε...

πρρρρ

μιράντα π είπε...

δεν ξέρω ρε συ αγγελίνα..και εγώ δεν είμαι ενταγμένη σε καμιά παράταξη αλλά δεν πιστεύω ότι είναι λύση η αποστασιοποίηση..προτιμώ ο καθένας στν βαθμό που μπορεί και θέλει να πολιτικοποιείται έστω και λίγο ..αλλά όχι να απέχει..μιράντα π

Αγγελίνα είπε...

η αποχή δεν παρουσιάζεται ως λύση αλλά ως κομμάτι μιας άποψης που απορρίπτει τόσο την κομματοποίηση και τον συμβιβασμό όσο και το ίδιο το σύστημα εκλογής. Νομίζω πως αντί ο καθένας να συμβιβάζεται με το "τι είναι λιγότερο μακρυά ή πιο κοντά" στην άποψή του να προσπαθεί να βρει μέσα για πολιτική παιδεία και δραστηριοποίηση κάπου όπου πραγματικά θα τραβάει η ψυχή του, έξω από τα φερέφωνα του εκάστοτε κοινοβουλευτικού κόμματος. Αυτά μόνο αν δεν τον εκφράζουν τα σχηματα αυτά, γιατί αν του αρέσουν και συμφωνεί φυσικά μπορεί να τα ακολουθεί αλλά να μην τρέφει και ψευδαισθήσεις ότι δεν είναι και έμμεσος υποστηρικτής της αντίστοιχης κομματικής συσπείρωσης

Ανδρέας είπε...

Οι δημοκρατικές κοινωνίες έχουν την ικανότητα να θεραπεύουν την ουσία τους χάρη στη θεωρητικά ελεύθερη πρόσβαση στους θεσμούς. Δεν θα κουραστώ ποτέ λοιπόν να υποστηρίζω πως αν δεν μας αρέσουν οι παρατάξεις που έχουμε ας μπούμε μέσα σε αυτές να τις αλλάξουμε ή να δημιουργήσουμε μια δικιά μας ιδανική. Η αποχή σίγουρα είναι άποψη. Από την άλλη δεν δίνει συγκεκριμένο μήνυμα (και έτσι ο καθένας την ερμηνεύει όπως τον βολεύει) και σίγουρα συντηρεί την παρακμή μηδενίζοντας τις πιθανότητες που έχει κάθε κοινωνία να προοδεύσει.

Anonymous είπε...

η αποχη ειναι εγκλωβισμος στον μικροκοσμος μας κ αυτοικανοποιηση του εγω. ΗΗ αποχη απο την πραγματικοτητα που σε αφορα, δεν ειναι επιλογη: ειναι λαθος.
Βj