λευτεριά στο χύμα τσίπουρο - ο φασισμός του ΟΟΣΑ δεν θα περάσει!
Το nomikithess.gr είναι ένα σάιτ από τους και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο nomikithess μπορεί να δημοσιεύσει ο καθένας ο,τιδήποτε θέλει (ανακοίνωση, άρθρο κλπ) πατώντας απλώς δεξιά στην επιλογή "άποψη" ή στέλνοντας στο μέσω facebook ή μέιλ.

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Η εργασία ως «ευγενική χορηγία» στην Ελλάδα των μνημονίων

Ανακοίνωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας
Έρευνα που δημοσιεύεται στο intrajobs.gr και στην imerisia.gr έρχεται να επιβεβαιώσει μια βασική τρομακτική πτυχή της μνημονιακής πραγματικότητας: Όσα πτυχία και χαρτιά αν κυνηγήσει ένας επιστήμονας, όσα χρόνια προϋπηρεσίας και αν έχει, θα εξακολουθεί να πληρώνεται με μισθούς πείνας των 450-750€.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία, μεταπτυχιακοί υπάλληλοι με 1-5 χρόνια προϋπηρεσίας αμείβονται με λιγότερα από 450€ και πτυχιούχοι ΑΕΙ/ΤΕΙ με 6-10 χρόνια προϋπηρεσίας αμείβονται επίσης με λιγότερα από 450€! Ταυτόχρονα, στα 11-15 χρόνια προϋπηρεσίας μεταπτυχιακοί έχουν αμοιβές ακόμη και από 751€ ενώ πτυχιούχοι ΑΕΙ/ΤΕΙ και μεταλυκειακής εκπαίδευσης ακόμη και από 451€!

Οι μνημονιακές πολιτικές της ΕΕ και του ΔΝΤ έρχονται να σφραγίσουν πως το κυνήγι πτυχίων, τίτλων και πιστοποιητικών ελάχιστη επίδραση έχουν στη μετέπειτα εργασιακή ζωή των νέων –κυρίως- εργαζομένων. Οι μισθοί πείνας, η εκμετάλλευση στους χώρους εργασίας και ο εργασιακός μεσαίωνας δε λογαριάζουν αν ο εργαζόμενος έχει ένα, δύο ή τρία πτυχία και μεταπτυχιακά. Στο βωμό της κρίσης, τα 450, τα 500 και τα 600€ πρέπει να θεωρούνται «ευτυχία», και ας βρει ο εργαζόμενος την άκρη για να ζήσει.

Γίνεται σαφές ότι στη μεταμνημονιακή κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην χώρα μας τίθεται στους νέους το εξής δίλημμα: μακροχρόνια ανεργία ή κακοπληρωμένη εργασία από την μία, είτε μετανάστευση στο εξωτερικό από την άλλη. Μετανάστευση που εκφράζεται και ως απομύζηση του επιστημονικού δυναμικού (brain drain). Από το 2008 μέχρι και σήμερα, οι Έλληνες του brain drain έχουν παραγάγει περισσότερα από 50 δις. ευρώ στις νέες «πατρίδες» τους, δηλαδή στις χώρες υποδοχής τους. Ευρωπαϊκές χώρες (κυρίως Γερμανία και Αγγλία) απορροφούν έτοιμους νέους επιστήμονες, την στιγμή που το ελληνικό κράτος έχει δαπανήσει 8 δις ευρώ για την εκπαίδευση των ανθρώπων αυτών. Η απώλεια είναι μεγάλη για την χώρα μας, καθώς χάνει το πιο παραγωγικό κομμάτι της και ουσιαστικά στερείται ένα αναγκαίο επιστημονικό δυναμικό, που μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο σε μια άλλη πορεία για την χώρα.
Το πραγματικό δίλημμα είναι αν θα αποδεχτούμε αυτήν την κατάσταση ή αν σαν νέα γενιά θα διεκδικήσουμε την ζωή και το μέλλον που μας αξίζει. Η μοίρα μας μπορεί να αλλάξει, μόνο μέσα από την πάλη ενάντια στα μνημόνια, μόνο μέσα από την πάλη για μια Ελλάδα που θα μπορεί να παράγει σε ρήξη με τις πολιτικές της λιτότητας και της παραγωγικής διάλυσης που επιβάλλουν ΕΕ και δανειστές. Σήμερα, λοιπόν, είναι αναγκαίο να οικοδομήσουμε ένα μαζικό νεολαιίστικό ρεύμα ρήξης με την ΕΕ που θα αντιμάχεται τον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα και θα διεκδικεί εργασία με πλήρη δικαιώματα, ασφάλιση, μισθούς αξιοπρέπειας και όχι χαρτζιλίκια. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος προοπτικής, ο μόνος δρόμος για να εργαστούμε, να δημιουργήσουμε στον τόπο μας.

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Να τους ταράξουμε στην ανεκτικότητα!

του Θάνου Γκλαβέρη


Σχετικά με τη σφαγή στο Ορλάντο, πολλή συζήτηση νομίζω έχει γίνει περί του ποια ήταν τα κίνητρα του δράστη, ποια ήταν τα αίτια και τι μπορεί αυτό να σημαίνει αν το δούμε ως τμήμα της μεγάλης εικόνας. Έτσι, άλλοι το είδαν ως πλήγμα αποκλειστικά κατά της γκέι κοινότητας, άλλοι ως αφορμή να καταδικάσουν την μισαλλοδοξία που κρύβουν οι απανταχού θρησκείες, άλλοι ως επιχείρημα υπέρ της ισλαμικής απειλής που "ακόμα δεν έχετε δει τίποτα", ο δε Τραμπ ως μια ακόμα περίπτωση που συνηγορεί προς το "δικαίωμα του κάθε Αμερικανού να αυτοπροστατεύεται" και το ανεξέλεγκτο καθεστώς οπλοκατοχής "ο-κάθε-τρελός-ας-έχει-κι-από-ένα-όπλο" στις ΗΠΑ.

Όμως όλα αυτά ενέχουν λίγο ή πολύ κάποιο λογικό άλμα. Η προσπάθεια του καθενός να ερμηνεύσει ένα μεμονωμένο ιστορικό περιστατικό ως ενισχυτικό των προδιαμορφομένων του ευαισθησιών και θέσεων (τύπου "σας τα 'λεγα εγώ"), τον οδηγεί να ξεχνά ότι το συγκεκριμένο δεν ήταν ένα οποιοδήποτε καθημερινό γεγονός, που εντάσσεται στην σφαίρα των συνηθισμένων πχ ρατσιστικών προσβολών λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή πράξεων παρακινημένων από θρησκευτικό μίσος. Ήταν κάτι εξ ορισμού ακραίο, υπερβολικό, παράλογο και αδικαιολόγητο, που δεν εμπίπτει στα συνηθισμένα στάνταρτ κριτηρίων και αξιολόγησης. Η πράξη του Ομάρ Ματίν, λόγω της σπανιότητάς, του ακραίου και της απροσμέτρητης ηθικής της αποδοκιμασίας είναι κάτι που δεν μπορεί να αποδοθεί σε συγκεκριμένη μεγαλύτερη κοινωνική ομάδα, ακριβώς γιατί κάθε μαζική επίθεση δολοφονίας είναι κάτι το οποίο μας φέρνει αυτόματα όλους τους υπόλοιπους απέναντι (και τον Ματίν απ' την άλλη πλευρά). Κι αυτό είτε επειδή καμία λογική ιδεολογία ή μεταφυσική θεωρία, αν και φαίνεται να δικαιολογεί πιο επουσιώδεις ενέργειες, δεν μπορεί να δικαιολογήσει ή να συγχωρέσει τη συγκεκριμένη τρομακτική, είτε απλά επειδή εμείς οι υπόλοιποι διαθέτουμε την στοιχειώδη ψυχική υγεία που έλειπε από τον θύτη. Ο επικεφαλής της εκεί μουσουλμανικής κοινότητας το έθεσε ορθά: "τα συναισθήματα μας προς τους συγγενείς των θυμάτων δεν είναι συγνώμης, εμείς δεν έχουμε ούτε θα μπορούσαμε να έχουμε κάποια σχέση με αυτό, αλλά ειλικρινών συλληπητηρίων και συμπαράστασης".

Και η αλήθεια είναι ότι πίσω από την αγωνία μας να "αυτοεπιβεβαιωνόμαστε" επ' ευκαιρία κάθε παρόμοιου τέτοιου συμβάντος της επικαιρότητας, κρύβεται η αλήθεια ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει τις βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις μας, ανεξάρτητα αν αυτό το τίποτε είναι ο φόνος 49 ατόμων ή όχι. Το επόμενο πρωί θα ξυπνήσουμε όντας ακριβώς το ίδιο ρατσιστές, ευαίσθητοι, προοδευτικοί, Χριστιανοί, εθνικιστές, αγνωστικιστές, ισλαμόφοβοι, ευκολόπιστοι, ρομαντικοί ή δεκτικοί στην ομοφυλοφίλία όπως και χτες. Αν λοιπόν θέλει κανείς να ενισχύσει τις θέσεις του, είναι προτιμώτερο, αντί να χρησιμοποιεί το εκάστοτε θέμα της επικαιρότητας ως αφορμή, να προστρέχει σε πιο δόκιμα αποδεικτικά δεδομένα, όπως δημοσκοπήσεις και στατιστικές αναλύσεις γεγονότων με μεγαλύτερη συχνότητα, που εξετάζουν το φαινόμενο πιο σφαιρικά. (Κάπως έτσι πχ θα έβλεπε κανείς ότι η επίθεση κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν κατευθυνόμενη από το Ισλαμικό Κράτος, αλλά πιθανότατα αποτέλεσμα της προπαγάνδας και των καλεσμάτων που κάνει από το διαδίκτυο.)
Και για να μην παρεξηγηθώ, ναι όντως υπάρχουν και "συνένοχοι" πίσω απ' αυτό το έγκλημα, οι μουσουλμάνοι που το είδαν ως χτύπημα κατά της αμερικανικής αυτοκρατορίας, οι συντηρητικοί που δεν μπορούσαν ακριβώς να αποδοκιμάσουν το γεγονός ότι τα θύματα ήταν "αυτοί οι ανώμαλοι" ή "οι... τέλος πάντων... γκέι", στο ίδιο μήκος κύματος και οι ρεπουμπλικάνοι υπέρμαχοι της οπλοκατοχής που τώρα τρίβουν τα χέρια τους ενόψει και της προεδρικής εκλογής. Όλοι αυτοί που παραγνώρισαν ότι δεν μπορεί άνθρωποι να γίνονται αντιληπτοί σαν μέσα για να πληγεί οποιαδήποτε υπερδύναμη (γιατί πολύ απλά τότε δεν πλήττεται η υπερδύναμη, πλήττονται οι άνθρωποι). Δεν μπορεί πχ να μη βλέπει κανείς ότι οι θρησκευτικές προκαταλήψεις που του εμφύσησαν τον οδήγησαν να μισήσει τον εαυτό του επειδή ήταν ομοφυλόφιλος και ίσως αλλιώς να μην είχαν όλα συμβεί. Ή δεν μπορώ να μην φαντάζομαι ότι αν ο δράστης ήταν Χριστιανός, η συζήτηση σε κάποιες ακροδεξιές εφημερίδες θα γύριζε γύρω από την εκφρασμένη αγανάκτηση του λαού των ΗΠΑ απέναντι στους "ανώμαλους". Από την άλλη πάντως το φρόνημα δεν τιμωρείται. Άλλο το ότι πρέπει να αλλάξουν οι μισαλλόδοξες αντιλήψεις γιατί έμμεσα αυτές οδηγούν σε πράξεις.

Γι' αυτό δεν ωφελεί να εξέταζουμε τα "κίνητρα" και τις "επιδιώξεις" του δράστη. Το να προσπαθούμε να τον βάλουμε στο ίδιο τραπέζι με μας, και να τον ρωτάμε "το 'κανες από μίσος προς την Αμερική ή από μίσος προς τους γκέι;" είναι σα να παραδεχόμαστε ότι αυτό που έκανε έχει κάποια δόση λογικής και ότι πχ αν μας απαντήσει το Α και όχι το Β θα αλλάξει και κάτι, θα βγάζει νόημα, θα δικιολογήσει έστω και μισό θάνατο. Από τρισκατάρατο εχθρό όλων μας τον κάνουμε έστω και για λίγο υποκείμενο της συζήτησης, ισότιμο με μας. Σιγά μη τον ζητήσουμε και συγνώμη που του συμπεριφερθήκαμε άσχημα ως κοινωνία. Άσχετα που αυτό δεν τιμά και την υστεροφημία των 49 θυμάτων. Βέβαια δεν υπαινίσσομαι ότι δεν υπάρχουν και αυτοί που θα τον βοήθησαν, αυτοί που τον ριζοσπαστικοποίησαν και οι περισσότεροι που θα επιδοκίμασαν έστω και εν μέρει την ενέργειά του. Σίγουρα πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε και μ' αυτούς και τα μυαλά που κουβαλούν, όμως μην ξεχνάμε ότι είναι συγκριτικά λίγοι, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΛΙΓΟΙ σε σχέση με την μεγάλη πλειοψηφία των υπολοίπων.
Και η αλήθεια είναι ότι το πρόβλημα κάθε φονταμενταλιστή τρομοκράτη είναι πάνω και πέρα απ' όλα τ' άλλα, το ΚΡΑΤΟΣ ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ των δυτικών κοινωνιών. Το γεγονός ότι δεν σκοτώνουμε όποιον πιστεύει σε άλλον Αλλάχ, το γεγονός ότι δεν πετροβολούμε όποιον έχει διαφορετική γνώμη, το γεγονός ότι δεν πετάμε απ' τις ταράτσες όποιον κατηγορηθεί ότι είναι ομοφυλόφιλος. Τους τσούζει. Τους τσούζει που έχουμε πολύχρωμες κοινωνίες, τους τσούζει που δεν συμπεριφερόμαστε στις γυναίκες σαν ζώα, τους τσούζει που το παιδάκι εδώ θα ακούσει όποιον θέλει κι όχι έναν αμόρφωτο θρησκόληπτο Μουτζαχεντίν που το μόνο που μπορεί να του εμφυσήσει είναι το μίσος. Και ο μόνος τρόπος να σταματήσει κάθε φανατισμός μουσουλμάνων από τη νέα γενιά και πέρα -γιατί η τωρινή μακελάρηδων που χασκογελάνε σκοτώνοντας δεν αλλάζει αλλά "κόβεται" μόνο με βίαια μέσα- είναι να τους αποδεχτούμε και να τους δείξουμε την ανεκτικότητα με ζωντανό παράδειγμα, με πράξεις. Άλλωστε, ως γνωστόν, ο πιο ασφαλής, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος μάθησης είναι με τις πράξεις και όχι με τα λόγια.

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Είναι ανατάξιμη η εικόνα αποσυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος; Ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ για τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών.

Τα αποτελέσματα των φοιτητικών και σπουδαστικών εκλογών που πραγματοποιήθηκαν στις 18 Μαίου δεν χαρακτηρίζονται από μεγάλες ανακατατάξεις και εκπλήξεις. Για το σύνολο των πολιτικών σχηματισμών καταγράφεται στασιμότητα και συντήρηση των δυνάμεων τους. Για ακόμα μία χρόνια ή μεγάλη αποχή των φοιτητών και σπουδαστών από την εκλογική διαδικασία χρωματίζει το εκλογικό αποτέλεσμα.

Στις φετινές φοιτητικές εκλογές ψήφισαν περίπου 13.000 λιγότεροι φοιτητές σε σχέση με πέρυσι. Συνολικά το 2013 ψήφιζαν περίπου 100.000 φοιτητές. Το 2016 ψήφισαν περίπου 70.000 φοιτητές (αν συνυπολογίσουμε και μεγάλες σχολές που ακυρώθηκαν οι εκλογές-πχ Πάντειο). Οι λόγοι που εξηγούν αυτό το κλιμακούμενο ρεύμα αποχής είναι διάφοροι, με βασικότερους:

-τη γενικότερη αποσυγκρότηση του φοιτητικού συνδικαλισμού. Η εικόνα απομαζικοποίησης αφορά και την αδυναμία μαζικών διαδικασίών γενικά, είτε αυτό αφορά τις ΓΣ, είτε την απουσία μαζικών αντιδράσεων και αντιστάσεων στη ραγδαία χειροτέρευση των όρων σπουδών, είτε άλλες κινητοποιήσεις, τα φοιτητικά μπλοκ στις διαδηλώσεις κοκ. Είναι ότι η πίστη στην συλλογικότητα και στους συλλογικούς αγώνες για την διεκδίκηση των άμεσων συμφερόντων μας έχει κλονιστεί. Αυτή η διαδικασία ατομικής αναζήτησης στην επίλυση των προβλημάτων μας, αυτός ο ιδιότυπος ατομισμός έχει σχέση με την κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Στην κρίση όμως και στα οξυμένα προβλήματα της νεολαίας γύρω από μια εργασιακή προοπτική εξαιρετικά χαμηλών προσδοκιών και αίσθησης γενικού αδιεξόδου αποκτά πιο έντονα χαρακτηριστικά.

-τη γενικότερη κρίση εκπροσώπησης στην ελληνική κοινωνία. Η έλλειψη εμπιστοσύνης σε συλλογικές εκπροσωπήσεις (κόμματα, συνδικάτα, σωματεία κλπ) διαπερνά και το φοιτητικό σώμα. Η τάση αυτή ενισχύθηκε τη φετινή χρονιά η οποία επισφραγίστηκε από τη μετατροπή του ΟΧΙ του καλοκαιριού στο ΝΑΙ σε όλα και την ήττα της «ελπίδας», όπως αυτή εκφράστηκε από το ΣΥΡΙΖΑ. Είναι απόλυτα ερμηνεύσιμο ότι η ήττα αυτή έγινε περισσότερο αισθητή στη νέα παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, το bloco, που δεν κατέγραψε ούτε 1% και στους συντρόφους της ΑΡΕΝ.

Σε αυτό το δύσκολο περιβάλλον, τη χρονιά αυτή έγινε μια απόπειρα μετωπικής ανασύνθεσης μεταξύ της ΕΑΑΚ, της ΑΡΕΝ και του ΑΡΔΙΝ. Το βήμα συνεργασίας που έγινε ήταν θετικό, όμως οι μεγάλες καθυστερήσεις και η εσωστρέφεια, που χαρακτήρισε σε μεγάλο βαθμό τις σχετικές διεργασίες, ανέκοψαν μια δυναμική που να ξεπερνάει τη συγκράτηση δυνάμεων. Μία ώριμη συζήτηση που έπρεπε να γίνει από το φθινόπωρο με πανελλαδικό συντεταγμένο τρόπο ώστε να μη σπαταληθούν δυνάμεις και να εκπονηθεί ένα σχέδιο παρέμβασης προς τους φοιτητές, έφτασε να διεξάγεται λίγες μέρες πριν τις εκλογές. Παράλληλα, κάποια σχήματα της ΕΑΑΚ επέλεξαν είτε να απέχουν από την κατεύθυνση της συνεργασίας, είτε να κινηθούν με όρους ηγεμονισμού στη διαδικασία συγκρότησης των ψηφοδελτίων, στρεβλώνοντας την αναγκαία πολιτική συζήτηση σε μια κουβέντα για το ποια γραμματοσειρά κατοχυρώνει ή αμφισβητεί την ηγεμονία των ΕΑΑΚ. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η συνεργασία σε αλλες σχολές να ναυαγεί ενώ σε άλλες σχολές να πραγματοποιείται τελευταία στιγμή και με μια έντονα εσωστρεφή συζήτηση. Στις λίγες σχολές που υπήρχαν κοινές πρωτοβουλίες και λειτουργούσαν τα αποτελέσματα ήταν καλύτερα. Παρά τον επώδυνο τρόπο, παρά τα σημάδια αναντιστοιχίας με τα καθήκοντα της περιόδου που εμφάνισε για άλλη μια φορά η φοιτητική αριστερά, τα μετωπικά ψηφοδέλτια και οι συνεργασίες αποτελούν μια υπαρκτή, θετική παρακαταθήκη.

Η συζήτηση ωστόσο, πρέπει να προχωρήσει και να βαθύνει. Να ξεπεράσει τακτικισμούς και ηγεμονισμούς και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα του «κάθε πέρυσι ήταν και καλύτερα» που χαρακτηρίζει το φοιτητικό κίνημα. Έχουμε να λύσουμε ένα δίδυμο πρόβλημα. Την μετωπική ανασύνθεση της φοιτητικής αριστεράς σε συνδυσμό με την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Το δεύτερο χωρίς το πρώτο δε μπορεί να λυθεί. Το πρώτο χωρίς το δεύτερο θα είναι να ενώσουμε την αναποτελεσματικότητα μας. Εμείς σε αυτή τη συζήτηση έχουμε να καταθέσουμε καταρχήν τους εξής προβληματισμούς:

- Χρειάζεται να ξανασκεφτούμε όλα τα ζητήματα του φοιτητικού συνδικαλισμού. Σε μια εποχή που δεν υπάρχει πίστη στη συλλογικότητα και στον αγώνα, το σύνθημα «όλη η εξουσία στις Γενικές Συνελεύσεις» ως μοναδική απάντηση, μάλλον παράγει αδράνεια. Η ανυπαρξία δομών πανελλαδικού συντονισμού και έκφρασης των φοιτητικών συλλόγων, μάλλον αποσυγκροτεί τη δυνατότητα να υπάρχουν κοινές φοιτητικές διεκδικήσεις και η αίσθηση της δύναμης απέναντι στο Υπουργείο και την κυβέρνηση. Είναι διαφορετικό ζήτημα πως κάθε φοιτητικό αίτημα γρήγορα πολιτικοποιείται γιατί βρίσκει «τοίχο» στο μνημόνιο και την επιτήρηση από τους δανειστές Ε.Ε.-ΔΝΤ και άρα η τέχνη να συνδέσουμε το ειδικό με το γενικό και διαφορετικό μια υπερ-πολιτικοποιημένη - παραταξιοποιημένη λειτουργία του φοιτητικού κινήματος , όπου οι παρατάξεις και οι διάφορες δυνάμεις υποκαθιστούν την αυτόνομη λειτουργία των οργάνων και των δομών του γύρω από κεντρικά πολιτικά πλαίσια. Από το «η τάδε δύναμη πήρε στο γύρο συνελεύσεων τόσους συλλόγους» πρέπει να περάσουμε στο «οι φοιτητικοί σύλλογοι και το φοιτητικό κίνημα μέσα από τις διαδικασίες του, τις αντιπαραθέσεις του και τις συνθέσεις του παλεύει τα παρακάτω».

- Χρειάζεται να ανασυνθέσουμε τη φοιτητική αριστερά και όχι απλά να διευρύνουμε μια από τις δυνάμεις της. Η διαφορά της μίας από την άλλη διαδικασία δεν έχει να κάνει με το μέγεθος της κάθε δύναμης. Έχει να κάνει με τη συμφωνία ότι τα υπαρκτά σχήματα φτιάχτηκαν σε άλλες εποχές, σήμερα δε μπορεί να δώσουν απαντήσεις και χρειάζονται νέες συνθέσεις και νέα σχήματα. Άλλα σχήματα φτιάχτηκαν στις αρχές της μεταπολίτευσης, άλλα μετά τη συγκυβέρνηση Τζανετάκη το 91 στο φουλάρισμα της αναδιάρθρωσης, άλλα με το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα και τη μάχη του 2006-7, άλλα χρειάζόμαστε σήμερα ως η γενιά της κρίσης και της εμπέδωσης της μνημονιακής κοινωνίας και του αγοραίου πανεπιστημίου. Σχήματα που θα προσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν την αποσυγκρότηση των φοιτητικών διεκδικήσεων ανοίγοντας τη συζήτηση για τα αιτήματα, τα όργανα, τους τρόπους οργάνωσης του φκ. Σχήματα που την ίδια στιγμή θα προωθούν αιτήματα και στόχους που αφορούν την νεολαιϊστικη ταυτότητα και όχι μόνο τη φοιτητική, καθώς σήμερα ένας φοιτητής καθορίζεται όχι μόνο από τα προβλήματα του ως φοιτητής αλλά και από τα προβλήματα του ως νεολαίος με τα συνολικά προβλήματα αδιεξόδου, εργασιακής προοπτικής, ανεργίας κοκ. Σχήματα που θα συνδυάζουν – και όχι να αναπτύσσουν το ένα σε βάρος του άλλου - το συνδικαλιστικό αγώνα για τα μορφωτικά δικαιώματα με τον πολιτικό αγώνα ενάντια σε Ε.Ε., ΔΝΤ και τις κυβερνήσεις τους. Σχήματα τέλος που θα πάρουν διαζύγιο από τον βερμπαλισμό και τις συνήθειες παλαιότερων, πιο βολικών εποχών (κείμενα σεντόνια, αριστερή «αργκό», πολύωρες διαδικασίες και έλλειψη κανόνων στις διαδικασίες), και θα οικοδομήσουν μια σύγχρονη λαϊκότητα, τέτοια που θα ανατρέψει την εικόνα αδυναμίας αυτού του χώρου στα πιο «πληβειακά» ΤΕΙ και επιπλέον θα μπορεί να φέρει σε επαφή το ριζοσπαστικό φοιτητικό κίνημα με την απορριπτόμενη νεολαία.

Ως Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας συμμετείχαμε στη φετινή μάχη των φοιτητικών εκλογών σε 32 συλλόγους ΑΕΙ και 5 ΤΕΙ πανελλαδικά. Το επόμενο διάστημα, θα επιμείνουμε στην κατεύθυνση της εμβάθυνσης των μετωπικών συνεργασιών και της πραγματοποίησής τους εκεί που δεν έγινε εφικτό προεκλογικά, καθώς και στο περαιτέρω άνοιγμα της συζήτησης για τη διαμόρφωση μιας φοιτητικής αριστεράς αντίστοιχης με την περίοδο και τα καθήκοντα που αυτή ορίζει.


Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Προσφυγικό: Ένα πολιτικό ή πραγματικό ζήτημα;


του Βησσαρίωνα Πετρίκη

Τον τελευταίο περίπου χρόνο, η χώρα μας αλλά και η Ευρωπαική Ένωση συνολικά βρίσκεται αντιμέτωπη με πρωτοφανείς προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές. Κατατρεγμένοι άνθρωποι που σπαταλούν πολλές φορές και την τελευταία τους περιουσία, για να πραγματοποιήσουν ένα αβέβαιο και επικίνδυνο ταξίδι προς μιά καλύτερη ζωή. Ένα ταξίδι που πολλοί απο αυτούς δεν τελειώνουν ποτέ, καθώς υπολογίζεται ότι μόνο στα ελληνικά ύδατα έχουν χάσει τη ζωή τους πάνω απο 300 άνθρωποι.
 Συνολικά η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίστηκε πολιτικά ανέτοιμη, ίσως και απρόθυμη να επιλύσει το ζήτημα. Εγκλωβισμένη στον προβληματικό μηχανισμό του Δουβλίνο ΙΙ, ο οποίος αντί να δημιουργεί λύσεις δημιουργεί προβλήματα. Και πως να μην το κάνει, όταν εκ του αποτελέσματος έγινε φανερό ότι ήταν καθαρά προϊόν εσωτερικών σκοπιμοτήτων των χωρών του κέντρου, και όχι μια ώριμη λύση σε ένα κοινό ευρωπαϊκό πρόβλημα. Φυσική συνέπεια να αναγκάζεται να παρακουλουθεί αμήχανη κράτη-μέλη της να λαμβάνουν μονομερώς μέτρα, που δεν συνάδουν ούτε με τις ευρωπαϊκές αξίες, αλλά ούτε και με τις αιρούμενες απο το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο υποχρεώσεις των κρατών απέναντι –καταρχήν- στους πρόσφυγες. Ενδεικτικά μπορούν να αναφερθούν η έγερση του φράχτη στα ουγγρικά αλλά και τα ελληνικά σύνορα, που παραβιάζει το σκοπό και το πνεύμα της Σύμβασης για το καθεστώς των προσφύγων του 1951.
Όσο οι πολιτικοί ηγέτες αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν την πολιτική διάσταση του ζητήματος, και στο πραγματικό ζήτημα της διαβίωσης αυτών των ταλαιπωρημένων ανθρώπων παρουσιάστηκαν έντονα προβλήματα. Το κράτος άβουλο και απαθές, αντέδρασε πολύ αργά και χωρίς κάποιο σχεδιασμό, δημιουργώντας δομές φιλοξενίας ελλιπώς στελεχωμένες, χωρίς σοβαρές υποδομές, με σοβαρούς υγειονομικούς κινδύνους. Αποκορύφωμα όλων αυτών η απο κάθε άποψη απαράδεκτη διατήρηση του άτυπου καταυλισμού στην Ειδομένη, που παραλύει τη λειτουργία της τοπικής κοινωνίας και δημιουργεί σοβαρά υγειονομικα προβλήματα και για τους ίδιους τους πρόσφυγες/μετανάστες. Αναπόφευκτα λοιπόν, το βάρος της διαβίωσης των ανθρώπων αυτών παραλήφθηκε απο διάφορες ΜΚΟ και ανεξάρτητους εθελοντές που δρούνε στις περιοχές ενδιαφέροντος, και στηρίζουν υλικά και ψυχολογικά τους ανθρώπους αυτούς με ότι μέσο διαθέτουν, αλλά και από τις τοπικές κοινωνίες που επέδειξαν αξιοθαύμαστο σθένος και ουμανισμό, σε μια συγκυρία εξαιρετικά δύσκολη.
Ωστόσο, αυτή η υποκατάσταση της κρατικής λειτουργίας απο ΜΚΟ και ανεξάρτητες δομές προκαλεί σοβαρά ζητήματα και ερωτήματα. Αρχικά, αυτές οι δομές δεν γίνεται να αντικαθιστούν ένα οργανωμένο κράτος, παρά μόνο να λειτουργούν  επικουρικά σε αυτό. Η κυβέρνηση απο την πρώτη μέρα «παρέδωσε τα κλειδιά», όσον αφορά την διαβίωση προσφύγων και μεταναστών σε τέτοιες δομές, με δυσάρεστα αποτελέσματα. Αφενός η βοήθεια που δίδεται να είναι αποσπασματική, χωρίς πρόγραμμα (ένεκα και ττης έλλιψης συντονισμού μεταξύ των ομάδων) και πολλές φορές όχι ίσα κατανεμημένη με βάση τις ανάγκες. Αφετέρου, οι ίδιες οι δομές να έχουν φτάσει στα όρια τους, καθώς δυσκολεύονται έως αδυνατούν να καλύψουν όλες τις πτυχές ενός συνεχώς διογκούμενου προβλήματος, τόσο σε επίπεδο οικονομικό όσο και σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού (επαναλαμβάνω άλλωστε, δεν είναι αυτός ο ρόλος τους). Κατά δεύτερον, τα κίνητρα και η δράση συγκεκριμένων δομών εγείρουν σοβαρά ερωτήματα, καθώς φαίνεται (στην καλύτερη περίπτωση), να ακροβατούν στα όρια της νομιμότητας.

Προκύπτει λοιπόν το ερώτημα: πώς πρέπει να «διαβάσει» ο μέσος άνθρωπος το προσφυγικό ζήτημα; Ώς ένα ζήτημα καθαρά πολιτικό ή καθαρά πραγματικό; Εάν το ερμηνεύσουμε ως ένα καθαρά πολιτικό ζήτημα, θα βρεθούμε μπροστά σε ένα κενό εκπροσώπησης. Γιατί πέρα απο τη στάση των ηγετών της Ε.Ε., που αναλύθηκε παραπάνω, συνολικά η πολιτική ζωή του τόπου αντιμετώπισε το θέμα επιδερμικά (δε θα αναφερθώ στην άκρα δεξιά, θεωρώ ότι η οποιαδήποτε αναφορά θα ευτελίσει το κείμενο). Η μεν δεξιά αρκέστηκε στο να ευαγγελιστεί μια ευρωπαϊκή λύση «βασισμένη στις αξίες της ενωμένης Ευρώπης», χωρίς να προχωρά σε ουσιαστικές προτάσεις. Η στάση αυτή είναι το λιγότερο υποκριτική, τη στιγμή που είναι φανερό ότι οχι μόνο μια ευρωπαϊκή λύση φαντάζει όνειρο θερινής νυκτός, αλλά και η ίδια η Ε.Ε. απομακρύνεται απο τις θεμελιώδεις αρχές τις, όσον αφορά την αντιμετώπιση του ζητήματος. Χαρακτηριστική η περίπτωση της οδηγίας 33/2013, η οποία θεσπίζει στο άρθρο 17 ένα καθεστώς ανταποδοτικότητας στις προσφυγικές παροχές. Παροχή ασύλου δηλαδή, αλλά με συνδρομή του ίδιου του αιτούντος άσυλο στις παροχές που του έχουν απονεμηθεί απο τη σύμβαση για το καθεστώς των προσφύγων του 1951, λόγω παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του!*
 Η δε αριστερά αρκέστηκε και αυτή στην θεωρητική αναζήτηση και καταδίκη των αιτιών που δημιουργούν τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές. Περιορίστηκε για ακόμη μια φορά σε μια λογική του «καλύτερα να αλλάξεις πέντε συνειδήσεις, παρά να ασχοληθείς με την ουσία του προβλήματος», και απέτυχε και αυτή να προτείνει ουσιαστική και ρεαλιστική λύση στο πρόβλημα. Μια στάση που καταδεικνύει την αδυναμία της σύγχρονης αριστεράς να απαντήσει στην καρδιά των πραγματικών προβλημάτων και να προτείνει ουσιαστικές λύσεις που θα αντιπαρατίθενται στην αναλγησία των πολιτικών της Ε.Ε.
Εάν απο την άλλη επιχειρήσουμε την ανάγνωση του προβλήματος ως πραγματικό, καταρχήν τα πράγματα φαίνονται ίσως πιο εύκολα. Σίγουρα μια λογική που προκρίνει την δράση για την ανακούφιση αυτών των ανθρώπων φαντάζει  ηθικά σωστή, ενώ είναι πάντα πιο όμορφο να βλέπεις αμέσως το αποτέλεσμα της στα χαμόγελα και την (έστω προσωρινή) ανακούφιση των προσφύγων κια μεταναστών. Ωστόσο πρέπει να δεχτούμε ότι κάτι τέτοιο απλά συντηρεί το πρόβλημα, λειτουργεί δηλαδή πυροσβεστικά αποφεύγοντας κυρίως την υπέρμετρη διόγκωση του σε μια ανθρωπιστική και υγειονομική κρίση, αδυνατεί όμως να απαντήσει στην καρδιά του προβλήματος, όσο δεν έχει ένα βαθύ πολιτικό υπόβαθρο.
Νομίζω λοιπόν ότι είναι κάτι παραπάνω απο φανερό ότι το ζήτημα πρέπει να ερμηνευτεί ως μια σύμπτυξη αυτών των δύο πτυχών του· με άλλα λόγια, είναι απαραίτητη μια πολιτική λύση, που να βασίζεται όμως σε γερά πραγματικά θεμέλια.

*για περισσότερα, δείτε το εξαιρετικο άρθρο «Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας και όχι μόνο.» του καθηγητή Μίλτου Σαριγιαννίδη στην εφημερίδα Μακεδονία.

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Αποτελέσματα φοιτητικών εκλογών του Συλλόγου φοιτητών Νομικής για το 2016

Ψηφίσαντες: 939

Άκυρα: 22

Λευκά: 20

ΔΑΠ - ΝΔΦΚ : 346  (4 έδρες)

ΕΑΑΚ - ΑΡΕΝ - ΑΡΔΙΝ (ΑΑΣ) : 228 (3 έδρες)

ΑΦΠ: 131 (2 έδρες)

ΦΟΙΤ.ΑΝ. : 126 (1 έδρα)

ΠΚΣ: 44
(1 έδρα)

Αγ. Κινήσεις: 12

Πορεία: 10

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Φοιτητικές εκλογές

Αύριο Τετάρτη διεξάγονται οι φοιτητικές εκλογές του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής.

Οι κάλπες ανοίγουν στις 8 το πρωί και κλείνουν στις 8 το βράδυ.

Για να ψηφίσει κάποιος χρειάζεται ένα πολιτειακό έγγραφο (ταυτότητα, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης) και ένα φοιτητικό (πάσο, βιβλιάριο).

Οι φοιτητές μπορούν να βάλουν εως και 11 σταυρούς. Οποιαδήποτε μουτζούρα, σημάδι από μελάνι, κραγιόν κλπ θα καθιστά το ψηφοδέλτιο άκυρο. Οπότε καλούμε τους φοιτητές να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί αλλά και αυστηροί απέναντι στη διαδικασία και την εφορευτική επιτροπή.

Οι συνδυασμοί που κατεβαίνουν είναι οι εξής:
Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ.
Ε.Α.Α.Κ./ΑΡ.ΕΝ./ΑΡ.ΔΙ.Ν.
Α.Φ.Π
Π.Κ.Σ
ΑΓ.ΚΙΝΗΣΕΙΣ
ΠΟΡΕΙΑ
ΦΟΙΤ.ΑΝ.

Αν όχι εμείς, ποιος, της Μιράντας Π


          Εκλογές 2016. Πανεπιστημιακές- μην τρομάζετε. Ένας θεσμός χιλιοσυζητημένος, χιλιοειπωμένος. Ένας θεσμός αμφιλεγόμενος. Αμφιλεγόμενος από το ζήτημα πόσες και κυρίως ποιες αφίσες θα κολληθούν στον τρίτο  μέχρι ποια είναι η θέση της πολιτικής στο πανεπιστήμιο και το εάν οι εκλογικές διαδικασίες τρέφουν μια λογική ανάθεσης.
          Ήθελα να γράψω κάτι, περισσότερο για να εξηγήσω και να στηρίξω την επιλογή μου να είμαι και φέτος στο κοινό ψηφοδέλτιο των σχημάτων ΑΡΔΙΝ-ΑΡΕΝ-ΕΑΑΚ- ανένταχτοι φοιτητές, χωρίς να μιλάω εκ μέρους κάποιου από τους χώρους αυτούς. Ήθελα να εκφράσω τη χαρά  μου και να γιατί αυτή η χαρά.
           Έχουν ακουστεί  και λέγονται πολλά-πολλή κριτική ασκείται στην παρουσία της αριστεράς στο ελληνικό πανεπιστήμιο και κατά τη γνώμη μου, δεν είναι πάντοτε άδικη. Αυτό,όμως, κρίνεται στην κάθε περίπτωση ξεχωριστα και γι’ αυτό, πιστεύω, αξίζει κανείς να μιλήσει με μεγέθη πιο μεγάλα, πιο γενικά.
          Θα ήθελα να εστιάσω στην κριτική που γίνεται για τη δήθεν παρείσφρηση ζητημάτων που «δεν άπτονται των ενδιαφερόντων», που» δεν ανήκουν στην καθ’ ύλην αρμοδιότητα»,  αν θέλετε, των γενικών συνελεύσεων, στα αιτήματα των συλλόγων απέναντι στους φορείς και τους θεσμούς (πρυτάνεις, κοσμητεία κ.λπ.) και γενικά στο αντικείμενο των διεκδικήσεων  των φοιτητών. Ευθύνες γι’ αυτή τη «νόθευση» και τη «στρέβλωση» του φοιτητικού κινήματος αποδίδονται συχνά στην αριστερά, με χαρακτηρισμούς όπως «εκφυλισμός» και «σήψη».  Με θλίψη ανακαλώ το αντεπιχείρημα που ακούστηκε σε μια Γενική Συνέλευση στη σχολή στη συζήτηση για το ασφαλιστικό: «Το καταδικάζουμε αλλά ως εκεί. Δεν είναι αρμόδια αυτή  η Συνέλευση για να το συζητήσει. Έχουμε άλλωστε, τόσα φοιτητικά ζητήματα να λύσουμε.»
         Και θα ήθελα να εξηγήσω γιατί πιστεύω πως αυτή η λογική δεν είναι και τόσο «λογική».
Δεν ισχυρίζομαι ότι οι συζητήσεις στο πανεπιστήμιο γίνονται πάντοτε υπό τις ιδανικές συνθήκες από άποψη σεβασμού προς τον ομιλητή, χρονικής διάρκειας, πυκνότητας του αέρα σε καπνό, δυνατότητας να ακούσουμε και να ακουστούμε.
          Δε λέω επίσης, ότι είναι εφικτό σε μια εποχή που οι εξελίξεις μας προλαβαίνουν, όσοι παίρνουν τον λόγο και εκφέρουν άποψη, να είναι πλήρως ενημερωμένοι για όλα τα υπό συζήτηση εξειδικευμένα και τεχνοκρατικά (ιδίως στις μέρες μας) ζητήματα που θίγονται σε μια γενική συνέλευση.
          Σκοπό επίσης, δεν έχω να καθαγιάσω και να εξιδανικεύσω τον χώρο της αριστεράς και όσους την απαρτίζουν. Δεν προσπαθώ να πω αυτό το πράγμα. Και θα μπορούσε να ασκηθεί κριτική για  την αδυναμία της να συσπειρώσει και να συσπειρωθεί ακόμα και σε καιρούς κρίσης. Ασκείται, όμως, και κριτική για το ότι μαζί με τη συζήτηση για τη μία ώρα παραπάνω ανοιχτή γραμματεία ο χώρος της αριστεράς συζητά και θεωρεί αναπόσπαστο κομμάτι της ΓΣ την υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων, το ασφαλιστικό και την εργασιακή επισφάλεια. Ασκείται κριτική για το ότι εντάσσει το ζήτημα της μιας ώρας παραπάνω ανοιχτής γραμματείας στο γενικότερο πρόβλημα της υποχρηματοδότησης των πανεπιστημίων. Για το ότι εντάσσει τις εργασιακές συνθήκες που όλοι μας θα βιώσουμε στις δικές μας συζητήσεις. Για το ότι θεωρεί ότι μας αφορά η εργασιακή και οικονομική πραγματικότητα που θα ζήσουμε- υποστούμε.  Για το  ότι ο πόλεμος στη Συρία δεν είναι μια είδηση που διαβάζουμε στα μπλογκ αλλά μια πραγματικότητα που φανερώνει το πώς αντιμετωπίζεται  ο άνθρωπος στη σύγχρονη κοινωνία και που αξίζει να συζητήσουμε. Για το ότι δεν αντιμετωπίζεται ως αυταξία. Αλλά ως ένα νούμερο.
          Και η αλήθεια είναι ότι πράγματι, η κοινωνία μας αντιμετωπίζει ως νούμερα. Και γι’ αυτό  θα βιώσουμε όλοι απάνθρωπες συνθήκες ως νέοι δικηγόροι ήδη από τη, άσκησή μας. Επίσης, όμως, για τον ίδιο λόγο, εάν αποδεχθούμε αυτή την πραγματικότητα και  συμβιβαστούμε μαζί της, απεκδυόμενοι της αρμοδιότητας να έχουμε λόγο σε ό τι επηρεάζει τη ζωή μας δύο συμπεράσματα μπορούμε να συναγάγουμε.  Ότι αφενός, θα εξακολουθήσουμε να είμαστε νούμερα, γρανάζια στην παγκόσμιας συστημική μηχανή και αφετέρου,  μας αξίζει ο χαρακτηρισμός «νούμερα» γιατί, όμως,  πράγματι είμαστε και ως τέτοια θα συνεχίσουμε να αντιμετωπιζόμαστε. « Νούμερα» με την κωμική έννοια του όρου. Τη μεταφορική.
          Ως κοινωνία, ως φοιτητική και στη συνέχεια εργασιακή κοινωνία  είμαστε υπεύθυνοι για τις συνθήκες της ζωής μας. Για τον σεβασμό που διεκδικούμε από τους άλλους να έχουμε. Και αύριο στις εκλογές εκλέγουμε τον σεβασμό που δικαιούμαστε και που διεκδικούμε.
Πιστεύω, με άλλα λόγια, ότι αύριο κρύβεται ένα γενικότερο ζήτημα πίσω από τους καλυμμένους με αφίσες τοίχους, τα ψηφοδέλτια, τις κάλπες.
          Πίσω απ’ αυτά, κρύβεται το ερώτημα: αναγνωρίζουμε στον εαυτό μας την ιδιότητα των ενεργών πολιτικών υποκειμένων; Των μελών μιας κοινωνίας που αυτοπροσδιορίζεται μέσα από συλλογικές διαδικασίες; Δεχόμαστε τον εξευτελισμό μας σε παθητικούς δέκτες πολιτικών αποφάσεων; Είμαστε οι μόνοι υπεύθυνοι να αποφασίζουμε για τις συνθήκες της ζωής μας;


Για μένα η απάντηση: Αν όχι εμείς, ποιος;

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ-ΝΟΜΙΚΗ 5-2

η φετινή πορεία της ομάδας μας σταμάτησε στα ημιτελικά,μετά την ήττα από τη Θεολογική με 5-2.η Νομική παρουσίασε έλλειψη συγκέντρωσης(σ.σ. δέχτηκε τρια γκολ από στημένη φάση)σε πολύ κρίσιμα διαστήματα του αγώνα,δυσκολεύτηκε να κυκλοφορήσει σωστά την μπάλα και γνώρισε την ήττα από έναν αντιπάλο ιδιαίτερα ποιοτικό μεσοεπιθετικά.ενδεικτικό της κακής προσέγγισης του παιχνιδιού από την ομάδα μας ήταν ότι στο 15' το σκορ ήταν ήδη 2-0.το γκολ του Κατσίμπα στο 18' δεν έδωσε ιδιαίτερη ώθηση στη Νομική,η οποία φλυαρούσε μεσοεπιθετικά και παρουσίασε αμυντικά κενά,με λογικό επακόλουθο να δεχθεί ακόμη δύο τέρματα με το σκορ να κλείνει στο 4-1 για το πρώτο μέρος.στην επανάληψη η Νομική έκανε την ύστατη προσπάθεια.μείωσε σε 4-2 στο 50' με απευθείας φαουλ του Μαυρομάτη και άσκησε πίεση,κερδίζοντας συνεχόμενα κόρνερ.δυστυχώς,λίγα λεπτά αργότερα το ματς κρίθηκε,με τη Θεολογική να σκοράρει και πέμπτο τέρμα.στο παιχνίδι απέμεινε αρκετή ώρα ωστόσο ήταν φανερό πως η ομάδα μας είχε στερέψει από ψυχικά αλλά και σωματικά αποθέματα και το παιχνίδι ολοκληρώθηκε στο 5-2.
συμπερασματικά,ήταν μια εξαιρετική χρονιά για την ομάδα μας,η οποία όχι μόνο ξεπέρασε τον αρχικό της στόχο και τις εκτιμήσεις πολλών, αλλά έφτασε στην τετράδα 12 χρόνια μετά,αποτελούμενη μάλιστα από έναν κορμό δευτεροετών και πρωτοετών φοιτητών-κάτι που δημιουργεί εξαιρετικές προσδοκίες για τα επόμενα χρόνια.οφείλουμε σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε θερμά όλους όσους στάθηκαν δίπλα μας όλη τη χρονιά,αποτελώντας ένα πολύ μεγάλο στήριγμα για την ομάδα και να υποσχεθούμε πως τα καλύτερα έρχονται!

ΝΟΜΙΚΗ:Βαρής,Αρμάος(Παναγιώτου),Βλάγκας,Παπαδόπουλος,Παπαδημητρίου,Τζιόλης(Στράκας),Κουμουνδούρος,Κοτρώτσος,Τσακαρδάνος(Ψωμάς),Κατσίμπας(Κούλελης),Μαυρομάτης.

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Διακήρυξη για την εκλογική συνεργασία Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής και Αριστερής Ενότητας Νομικής ενόψει των φοιτητικών εκλογών της 18ης Μάη

Διανύουμε τον 6ο χρόνο εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών που έχουν οδηγήσει τον λαό και την νεολαία σε ένα τεράστιο αδιέξοδο. Η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.- ΑΝ.ΕΛ., πλήρως υποταγμένη στις επιταγές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., υιοθετεί, στα πλαίσια του 3ου Μνημονίου, τις πιο σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές που βαθαίνουν την κοινωνική καταστροφή, τον εργασιακό μεσαίωνα, τη διάλυση και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Σήμερα, βιώνουμε μια ολομέτωπη επίθεση που εκτείνεται από την διεθνή πολιτική σκηνή μέχρι το εσωτερικό των σχολών μας. Πτυχές αυτής της κατάστασης είναι η προσφυγική κρίση, που έχει προσλάβει ακραίες διαστάσεις έπειτα και από την συμφωνία Ε.Ε.- Τουρκίας, το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, που αποτελεί «ταφόπλακα» για το εργασιακό παρόν και μέλλον της νεολαίας και των εργαζομένων, αλλά και η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση με τον νέο ν. Φίλη, που αποτελεί συνέχεια του ν. Διαμαντοπούλου/ Αρβανιτόπουλου. Παρ’ όλα αυτά για ακόμη μια χρονιά, οι φοιτητές και η νεολαία απείχαν από τις εξελίξεις και το προσκήνιο, αποτελώντας τον μεγάλο απόντα τόσο από τις αντιστάσεις που σηκώθηκαν (βλ. μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στο ασφαλιστικό) όσο και από εκείνες που θα έπρεπε να σηκωθούν αναλογικά με το βάθος της επίθεσης που δέχεται η νεολαία.
Ακριβώς επειδή αναγνωρίζουμε τα καθήκοντα που επιτάσσει η παραπάνω συγκυρία θεωρούμε αναγκαίο σήμερα να ανοίξει η κουβέντα για την ανασυγκρότηση ενός πολιτικού, μαζικού, μαχητικού και διεκδικητικού φοιτητικού κινήματος. Ενός φοιτητικού κινήματος που θα αμφισβητεί το «There is No Alternative» των μνημονιακών κυβερνήσεων και τους μονοδρόμους που επιβάλλουν Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. Για εμάς είναι ζητούμενο να σπάσει η σιγή στους φοιτητικούς χώρους, οι νέοι να βγούμε ξανά στο προσκήνιο και να βρεθούμε στην πρώτη γραμμή του αγώνα από κοινού με τους εργαζομένους με βάση τις δικές μας ανάγκες και όχι των δανειστών.       
Είναι πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη της μετωπικής συμπόρευσης και της ουσιαστικής επανίδρυσης της φοιτητικής αριστεράς. Σε αυτήν την κατεύθυνση, ως ΑΡ.ΔΙ.Ν και ΑΡ.ΕΝ. προχωρούμε σε κοινή εκλογική κάθοδο στη Νομική Α.Π.Θ. και στηρίζουμε πανελλαδικά το συνδυασμό «Αριστερή Ανατρεπτική Συνεργασία» (ΕΑΑΚ – ΑΡΕΝ –ΑΡΔΙΝ). Η εκλογική συνεργασία αυτή αποτελεί συνέπεια των κοινών μας πρακτικών (βλ. κοινός αγώνας ενάντια στο νέο αντιδραστικό πρόγραμμα σπουδών της Νομικής, στην υποχρηματοδότηση της παιδείας και στην καθηγητική αυθαιρεσία), με στόχο αφενός την ανασυγκρότηση του φοιτητικού μας συλλόγου και των διαδικασιών του και αφετέρου την δημιουργία ενός ρεύματος ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών. Η εκλογική συνεργασία ΑΡ.ΔΙ.Ν. - ΑΡ.ΕΝ. και των ανένταχτων αγωνιστών/στριών αποσκοπεί στην περαιτέρω ζύμωση μεταξύ μας, με όρους ισότιμους και δημοκρατικούς, με απώτερο σκοπό την εμβάθυνση της πολιτικής μας συνεργασίας.  
Στις 18 Μάη συμμετέχουμε στις φοιτητικές εκλογές και στηρίζουμε - ψηφίζουμε στη Νομική Α.Π.Θ. την εκλογική συνεργασία ΑΡ.ΔΙ.Ν. - ΑΡ.ΕΝ. Στις 18 Μάη ψηφίζουμε για την ανατροπή στη Νομική!
Σε όλες τις σχολές στηρίζουμε τον ενωτικό συνδυασμό «Αριστερή Ανατρεπτική Συνεργασία ( ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ)»

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Φοιτητικές εκλογές

Στις 18 Μαϊου διεξάγονται σε όλες τις Σχολές και τους Συλλόγους οι φοιτητικές εκλογές. Όλη τη μέρα δεν θα γίνουν μαθήματα ενώ από τις 8 το πρωί ως τις 8 το βράδυ θα είναι ανοιχτές οι κάλπες να ψηφίσουν ΌΣΟΙ είναι μέλη φοιτητικών συλλόγων. Για τη συμμετοχή στη διαδικασία χρειάζεται ταυτότητα ΚΑΙ πάσο ή βιβλιάριο.

Φέτος στη Νομική συμμετέχουν οι εξής:
ΔΑΠ-ΝΔΦΚ
ΑΡΔΙΝ - ΑΡΕΝ (στο πλαίσιο της αριστερής ανατρεπτικής συνεργασίας ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ)
ΑΦΠ
contra legem ΕΑΑΚ
ΠΚΣ
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ
ΠΟΡΕΙΑ
ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

Στις προηγούμενες εκλογές:






-2015

Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ: 289 (4 έδρες)
ΑΡ.ΔΙ.Ν: 219 (3 έδρες)
Α.Φ.Π: 126 (1 έδρα)
ΑΡ.ΕΝ: 121 (1 έδρα)
CONTRA LEGEM_Ε.Α.Α.Κ: 75 (1 έδρα)
Π.Κ.Σ: 58 (1 έδρα)
Ψηφίσαντες 942
ΛΕΥΚΑ: 23
ΑΚΥΡΑ: 31



-2014

Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ.: 465 

Π.Α.Σ.Π: 134 (έχει αναστείλει έκτοτε τη λειτουργία της)
ΑΡ.ΔΙ.Ν: 106
CONTRA LEGEM_Ε.Α.Α.Κ: 89
ΑΡ.ΕΝ:80
Π.Κ.Σ:57

ΨΗΦΙΣΑΝΤΕΣ: 931
ΕΓΚΥΡΑ: 1011
ΑΚΥΡΑ: 29
ΛΕΥΚΑ:25



-2013


Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ.: 454 
Π.Α.Σ.Π: 222
CONTRA LEGEM_Ε.Α.Α.Κ: 123
ΑΡ.ΕΝ: 120
Π.Κ.Σ: 69

ΨΗΦΙΣΑΝΤΕΣ: 1045
ΕΓΚΥΡΑ: 1011
ΑΚΥΡΑ: 34
ΛΕΥΚΑ: 23



-2012


Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ.: 414
Π.Α.Σ.Π.: 324
CONTRA LEGEM_ E.A.A.K.: 119
ΑΡ.ΕΝ. 112
Π.Κ.Σ.: 69

ΨΗΦΙΣΑΝΤΕΣ: 1097
ΕΓΚΥΡΑ: 1038
ΑΚΥΡΑ: 30
ΛΕΥΚΑ: 29


-2011


Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ.: 453 ψήφοι
Π.Α.Σ.Π.: 450
Π.Κ.Σ: 96
CONTRA LEGEM_ E.A.A.K: 84
ΑΡ.ΕΝ: 75
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ: 15
ΦΟΣ: 6

ΨΗΦΙΣΑΝΤΕΣ: 1264
ΕΓΚΥΡΑ: 1215
ΑΚΥΡΑ: 49
ΛΕΥΚΑ: 3 



Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

Φοιτητικές εκλογές: να γίνουν σταθμός ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος και επανίδρυσης της φοιτητικής αριστεράς!

Ο έκτος χρόνος από την είσοδο της χώρας στα μνημόνια βρίσκει το λαό και τη νεολαία μπροστά σε ένα μεγάλο αδιέξοδο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υποταγμένη, εξίσου με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, στο διεθνές και ευρωπαϊκό πλαίσιο βαθαίνει την κοινωνική καταστροφή, τον εργασιακό μεσαίωνα, τη διάλυση και το ξεπούλημα υπό τις επιταγές των δανειστών. Μάλιστα με βάση τα συμφωνηθέντα του 3ου μνημονίου εκτός απ τα άμεσα μέτρα -διάλυση ασφαλιστικού, επιπλέον φορολεηλασία, κόκκινα δάνεια, ξεπούλημα δημοσίου πλούτου κι επιχειρήσεων- οι δανειστές ζητάνε προληπτικά (!) νέα μέτρα 3,6 δις και τη συγκρότηση ενός υπερνομοθετικού μηχανισμού, που θα κάνει αυτόματα περικοπές για κάθε μνημονιακό στόχο που δεν θα πιάνεται, ενός αυτοματοποιημένου διαρκούς μνημονίου, απειλώντας διαφορετικά για ακόμα μια φορά τη χώρα με νέα οικονομική ασφυξία και χρεοκοπία.
  Παράλληλα, η ιμπεριαλιστική πολιτική και οι ρατσιστικές πρακτικές της ΕΕ αναφορικά με την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, τον πόλεμο και τις προσφυγικές ροές εκτός των άλλων τείνουν να καταστήσουν την Ελλάδα μιαν απέραντη αποθήκη ψυχών μεταξύ ανατολής και δύσης. Στη συστηματική εμπλοκή των ηγετιδών χωρών της στη Μέση Ανατολή και στις συνέπειές της, απαντάει με διαρκές καθεστώς έκτακτης ανάγκης, το στρατό στους δρόμους, άρση βασικών δικαιωμάτων. Απαντάει επίσης κλείνοντας τα σύνορα, επιδοτώντας στρατόπεδα συγκέντρωσης, στέλνοντας στρατό στα σύνορα και προχωρώντας σε τερατώδεις συμφωνίες με την Τουρκία, που στέλνουν πρόσφυγες σε τούρκικες φυλακές και προβλέπουν την εξατομικευμένη επιλογή των προσφύγων που θα γίνουν δεκτοί στον ευρωπαϊκό βορρά. Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν αντιτάσσεται στους χειρισμούς της ΕΕ αλλά φέρνει το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο θέτοντας σε κίνδυνο την ειρήνη, εμπλέκοντάς μας στους τυχοδιωκτισμούς Ε.Ε και ΗΠΑ.
   Στην εκπαίδευση, ο νόμος Φίλη έρχεται να βαθύνει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση υλοποιώντας τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ, για συγχωνεύσεις και κλείσιμο σχολών και για αυτοχρηματοδότηση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων μέσα από την επαιτεία χρημάτων από ιδιώτες κι επιχειρήσεις αλλά και από δίδακτρα και τέλη εγγραφής, όπως έχει αρχίσει ήδη να γίνεται στα μεταπτυχιακά. Την ίδια στιγμή, η συστηματική υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων (78% έχει μειωθεί απ το 2010 ο προϋπολογισμός για την τριτοβάθμια) λόγω της λιτότητας αλλά και της υπαγωγής των αποθεματικών τους στην εξυπηρέτηση του χρέους, τα οδηγεί στη διάλυση, μη μπορώντας να ανταποκριθούν ούτε καν στις ανελαστικές τους δαπάνες (πχ ΔΕΗ). Ο νόμος Διαμαντοπούλου παραμένει σε ισχύ κατά το μεγαλύτερο μέρος του, ενώ ακόμη και πλευρές του που έχουν καταργηθεί (διαγραφές, Συμβούλια Ιδρύματος που είναι υπό κατάργηση), κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα επανέλθουν, στη βάση του ότι μια εμπορευματοποιημένη εκπαιδευτική διαδικασία και ένα πανεπιστήμιο όπως αυτό που διαμορφώνεται, απαιτούν την ανάλογη διοίκηση και δεν μπορούν να ανεχτούν αντιστάσεις και διεκδικήσεις.
  Παρ όλα αυτά, για ακόμα μια χρονιά οι φοιτητές και η νεολαία απείχαν από τις εξελίξεις και το προσκήνιο, αποτελώντας τον μεγάλο απόντα τόσο από τις αντιστάσεις που σηκώθηκαν (βλ ενάντια στη διάλυση του ασφαλιστικού) όσο και από εκείνες που θα έπρεπε να σηκωθούν αναλογικά με το βάθος της επίθεσης στο παρόν και ιδίως στο μέλλον της νεολαίας!
               
  Είναι σαφές ότι η αδυναμία αυτή οφείλεται σε πολλούς παράγοντες και σε διαδικασίες αποπολιτικοποιήσης και αποιδεολογικοποίησης πολλών χρόνων, στις οποίες υποτάχθηκε η φοιτητική αριστερά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Όμως σε κάθε περίπτωση στην 6ετία του μνημονίου έλλειψε μια παρέμβαση από τη φοιτητική αριστερά που να:
-        είναι μετωπική. Συγκεντρώνοντας δυνάμεις εντός και εκτός πανεπιστημίου απέναντι στο βασικό πρόβλημα που είναι η μνημονιακή επιτήρηση από τους δανειστές και η υπαγόρευση μέτρων σοκ στην εργασία, την παιδεία, την πολιτική και κοινωνική ζωή. Μέτρα που χωρίς την απειλή μιας χαοτικής άτακτης χρεοκοπίας δεν ήταν νοητό σε καμιά άλλη περίοδο να τα ψηφίσει καμία Βουλή.
-        είναι πολιτική. Να απευθύνεται στους φοιτητές με βάση αυτό που απασχολούσε όλη την κοινωνία. Ήταν μονόδρομος τα μνημόνια; Είναι εφικτό για τη νέα γενιά να ζήσει χωρίς συλλογικές συμβάσεις, με ανεργία και μερική απασχόληση, με 500 ευρώ, χωρίς ασφάλιση; Μπορούμε ως χώρα, ως κοινωνία να ακολουθήσουμε άλλο δρόμο; Μπορούμε να υπάρξουμε, να παράγουμε, να σταθούμε έξω από την ευρωζώνη; Μπορούμε να έρθουμε σε ρήξη με την Ε.Ε.; Με μια άλλη οικονομική και εξωτερική πολιτική, εθνικοποιώντας το τραπεζικό σύστημα, διαγράφοντας το χρέος, ερχόμενοι σε ρήξη με την ελληνική ολιγαρχία, τα ΜΜΕ της και όσους τη στηρίζουν;
-        οργανώνει αποτελεσματικά αντιστάσεις. Σε κεντρικά αιτήματα που μπορούν να συσπειρώσουν τους φοιτητές. Για αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης σε μια περίοδο που η υποχρηματοδότηση αποκλείει συναδέλφους μας από τις σπουδές και χρησιμοποιείται ως μοχλός περαιτέρω ιδιωτικοποίησης. Αλλά και για αιτήματα που αφορούν την εργασιακή μας προοπτική. Είτε αιτήματα για την ενότητα των πτυχίων μας και των επαγγελματικών δικαιωμάτων μας, είτε αιτήματα για την κοινωνική ασφάλιση, τις εισφορές που μας απαγορεύουν να ασκήσουμε το επάγγελμά μας, το επίδομα ανεργίας που θα έπρεπε να δίδεται με το που αποφοιτούμε. Γύρω από τα παραπάνω μπορεί να υπήρξαν ορισμένοι αγώνες, με τη μορφή όμως αποσπασματικών και κατακερματισμένων ξεσπασμάτων. Σε αυτό συνέβαλλαν τα «κομματικά» καλέσματα για δράσεις από την ΚΝΕ-ΜΑΣ, αλλά και μια αντίληψη που, στο όνομα της «αμεσοδημοκρατίας», εκχωρούσε τα πάντα όσον αφορά τις δράσεις και την οργάνωση της πάλης σε Γενικές Συνελεύσεις διαρκώς απομαζικοποιούμενες, μη αντιπαλεύοντας την κατάσταση διάλυσης και αποσυγκρότησης των συλλόγων και των δομών τους.
 Σε αυτό το φόντο διαδραματίζονται φέτος οι φοιτητικές εκλογές στις 18 του Μάη. Και αυτές οι εκλογές δεν πρέπει να αποτελέσουν άλλη μια μάχη καταγραφής μηχανισμών αλλά μια ΆΛΛΗ μάχη. Γιατί οι φοιτητικές εκλογές πρέπει να είναι μια πολιτική διαδικασία του φοιτητικού κινήματος, όπου θα κατατίθενται και θα κρίνονται πολιτικά σχέδια και απαντήσεις. Και σήμερα είναι ανάγκη να σπάσει επιτέλους η σιγή στους φοιτητές και τη νεολαία. Είναι ζητούμενο οι νέοι να βγούμε ξανά στο προσκήνιο και να καθορίσουμε τις εξελίξεις με βάση τις δικές μας ανάγκες και όχι των δανειστών. Βοά σήμερα η απουσία ενός ρεύματος καθημερινής αντίστασης και διεκδίκησης, αμφισβήτησης του μνημονιακού μονόδρομου και της υποταγής στο πλαίσιο της ΕΕ και του ιμπεριαλισμού.
  Είναι αναγκαία σήμερα η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Η σαφής πολιτική στοχοθέτηση της ρήξης με τα μνημόνια και όσες κυβερνήσεις τα επιβάλλουν αλλά και με το ασφυκτικό ευρωπαϊκό πλαίσιο. Η άρνηση και η πάλη ενάντια στο μέλλον ανεργίας, επισφάλειας κι ανασφάλειας που μας επιφυλάσσουν. Η μάχη κόντρα στη διάλυση της δημόσιας δωρεάν παιδείας μέσω της υποχρηματοδότησης και της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Η αναζήτηση και αναζωογόνηση των διαδικασιών εκείνων και των οργάνων που θα επιτρέψουν στους φοιτητές να επιστρέψουν ξανά στο προσκήνιο.           
  Είναι πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη της μετωπικής συμπόρευσης και ουσιαστικής επανίδρυσης της φοιτητικής αριστεράς. Σήμερα υπάρχει ζωτική ανάγκη τόσο να κατατεθούν σχέδια και απαντήσεις με βάση τα νέα διλήμματα όσο και να ξεβολευτούμε πηγαίνοντας κόντρα σε πεπατημένες αλλά και κακές συνήθειες. Παράλληλα κανένα απ τα υφιστάμενα συνδικαλιστικά οχήματα δεν αρκεί για να υπηρετήσει μόνο του τα αναβαθμισμένα καθήκοντα που ορίζουν την αριστερά και νοηματοδοτούν σήμερα τον αγώνα. Αυτή η κουβέντα, που χει ήδη ανοίξει, αφορά τόσο τις δυνάμεις των ΕΑΑΚ, της ΑΡΕΝ και του ΑΡΔΙΝ όσο και άλλες δυνάμεις και αγωνιστές που αναγνωρίζουν την ανάγκη στοίχισης στα παραπάνω καθήκοντα.        

  Με βάση αυτά, πρέπει οι εκλογές της 18ης Μάη να ειδωθούν ως μια πρώτη ευκαιρία να υπηρετηθεί το άλμα που μας αναλογεί. Πιο συγκεκριμένα πρέπει να συγκροτηθούν πανελλαδικά, σε κάθε σχολή και σύλλογο, Μετωπικά Ψηφοδέλτια Αγώνα από τις δυνάμεις του ΑΡΔΙΝ, των ΕΑΑΚ, της ΑΡΕΝ κι ανένταχτους αγωνιστές στη βάση της ανάγκης να καταγραφεί ένα πολιτικό ρεύμα ρήξης με την ΕΕ και τον ιμπεριαλισμό, κόντρα στη μνημονιακή καταστροφή που βιώνουμε στην εκπαίδευση, στην εργασία, στις ζωές μας, ένα ρεύμα μετωπικό και ανασυνθετικό, κόντρα στην αδράνεια και το σεχταρισμό. Ρεύμα που θα μπορέσει να κοιτάξει στα μάτια τη μνημονιακή ΔΑΠ και θα αφήσει σημαντική παρακαταθήκη για τους αγώνες και τις πρωτοβουλίες που θα ακολουθήσουν απ τη νέα χρονιά.
  Ένα ρεύμα που θα πρέπει να παλεύει για:
Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους. Άμεση αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την κάλυψη των αναγκών των Ιδρυμάτων. Καμία πειθάρχηση στους κανόνες της Ε.Ε που σφίγγουν τη θηλιά της υποχρηματοδότησης. Καμία χρηματοδότηση-εξάρτηση από ιδιωτικά κεφάλαια. Κατάργηση των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά-καμία σκέψη για επιβολή σε προπτυχιακό επίπεδο. Δωρεάν παροχές σε σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, μετακινήσεις για όλους τους φοιτητές.
Όχι στο αγοραίο πανεπιστήμιο και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Να σταματήσει η άμεση και έμμεση ιδιωτικοποίηση. Κατάργηση της ΑΔΙΠ( Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας) και της δήθεν «αξιολόγησης», που μοναδικά κριτήρια έχει την ανταγωνιστικότητα και την ανταποδοτικότητα προς όφελος του κέρδους. Καμία εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων επιταγών του ΟΟΣΑ. Καμία διάσπαση και περαιτέρω αποδυνάμωση πτυχίων. Καμία εφαρμογή νέου «σχεδίου Αθηνά». Κατάργηση των ν. Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου.
Να σταματήσει ο «εθνικός διάλογος για την Παιδεία». Πρόκειται για κυβερνητικό μονόλογο, νομιμοποίησης των δεσμεύσεων του 3ου μνημονίου για την εκπαίδευση.
Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.Να μην γίνουμε η γενιά της ανεργίας και της εργασιακής επισφάλειας. Να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι της τελευταίας εξαετίας. Να καταργηθεί ο «θεσμός» των voucher και το Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης. Να επανέλθουν οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Προστασία των ανέργων.
Κατάργηση των μνημονίων, ρήξη με το ευρώ και την Ε.Ε. Γνωρίζοντας ότι τα παραπάνω δεν υλοποιούνται όσο επιβάλλονται απανωτά μνημόνια με βάση τις επιταγές της Ε.Ε και στο όνομα της παραμονής στο ευρώ, όσο δικαιώματα, ανάγκες και κοινωνικά αγαθά «θυσιάζονται» στο βωμό της αποπληρωμής του χρέους να στοχεύσουμε στη ρήξη με αυτούς τους μηχανισμούς, για να γίνει το αναγκαίο βήμα για μια άλλη πορεία των πραγμάτων.
          ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΧΗ// ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ     
                         ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥΣ   

Στη βάση των παραπάνω καθηκόντων και αναγκών καλούμε πανελλαδικά τα σχήματα των ΕΑΑΚ και της ΑΡΕΝ σε εκλογική συνεργασία με όρους ισοτιμίας, στη βάση πολιτικής συμφωνίας και με ορίζοντα την εμβάθυνση της πολιτικής μας συνεργασίας.          

Στις 18 Μάη στηρίζουμε - ψηφίζουμε ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΔΙΚΤΥΟ ΝΕΟΛΑΙΑΣ και τα μετωπικά ψηφοδέλτια που συμμετέχει και στηρίζει.
 
 

Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

Ψήφισμα του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής ενάντια στην ψήφιση του νέου ασφαλιστικού



Την Κυριακή το απόγευμα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ φέρνει προς ψήφιση τη μνημονιακή μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού. Η πρόταση της κυβέρνησης, απόλυτα προσαρμοσμένη στις δεσμεύσεις του 3ου μνημονίου, έρχεται να διαλύσει ότι έχει απομείνει από τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εργαζόμενων, αυξάνοντας τις ασφαλιστικές εισφορές τους και τα όρια συνταξιοδότησης, μειώνοντας τις συντάξεις.   

Σύμφωνα με το νομοσχέδιο θα δίνεται μετά τα 67 η κύρια σύνταξη, αποτελούμενη από δυο σκέλη: από την εθνική σύνταξη, ανερχόμενη στα 384 ευρώ και εγγυημένη από το κράτος και από την αναλογική που θα προκύπτει ατομικά για τον κάθε εργαζόμενο και θα εξαρτάται από το χρόνο ασφαλισμένης εργασίας, το ύψος των αποδοχών και των εισφορών του κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου.

Το νέο ασφαλιστικό δεν θίγει μόνο τους σημερινούς συνταξιούχους και εργαζόμενους.Όλα αυτά για τη νεολαία, που τα ποσοστά ανεργίας αγγίζουν το 60% και για το υπόλοιπο 40% η ανασφάλιστη, ελαστική, εκ περιτροπής εργασία αποτελεί καθεστώς σημαίνουν ότι ελάχιστοι θα είναι αυτοί που θα παίρνουν ολόκληρη την εθνική σύνταξη στα 67. Επομένως, η βάση της σύνταξης θα είναι κάτω και από τα «εγγυημένα» 384 ευρώ. Παράλληλα τα μεγάλα διαστήματα ανεργίας και η εκ περιτροπής, μερική απασχόληση για μισθούς πείνας των 500 ευρώ, η πραγματικότητα δηλαδή με την οποία βρίσκονται αντιμέτωποι στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι νέοι, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια και σε μια εξαιρετικά χαμηλή αναλογική σύνταξη. Εντέλει, οδηγούμαστε σε μια κατάσταση όπου μετά από την «περιπλάνηση» μας ανάμεσα στην ανεργία και τον εργασιακό μεσαίωνα, θα μας περιμένει μια σύνταξη που μετά βίας θα ξεπερνάει τα 400-500 ευρώ.

Χτυπάει άμεσα και μακροπρόθεσμα τη νεολαία, δηλαδή τους αυριανούς εργαζόμενους. Οι νέοι εργαζόμενοι, με τους μισθούς των 500-600 ευρώ που δεν φτάνουν ούτε για την κάλυψη των στοιχειωδών βιοτικών αναγκών, καλούνται να πληρώσουν αυξημένες εισφορές για να έχουν ασφάλιση. Επί της ουσίας ένας νέος θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο να τα βγάζει πέρα με ένα μισθό πείνας ή να έχει ασφάλιση, καταλήγοντας όχι απλά να υφίσταται μια μαύρη εργασιακή πραγματικότητα χωρίς δικαιώματα αλλά να την «επιζητά».

Ακόμη δραματικότερη είναι η προοπτική για κλάδους που αποτελούνται από ελεύθερους επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενους. Σε επαγγέλματα όπως οι δικηγόροι, οι μηχανικοί, οι γιατροί οι ελάχιστες εισφορές εκτοξεύονται στο 38,5% επί του μηνιαίου ακαθάριστου εισοδήματος, που υπολογιζόμενες σε σχέση τον κατώτατο μισθό των 586 ευρώ οδηγούν σε ελάχιστες ετήσιες εισφορές 2.800 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι για τους φοιτητές των αντίστοιχων σχολών και μελλοντικούς απόφοιτους γίνεται απαγορευτική η άσκηση των επαγγελμάτων τους, καθώς θα αδυνατούν να πληρώνουν τις εισφορές, ακυρώνοντας έτσι τις σπουδές τους.

Το νέο ασφαλιστικό είναι μια άγρια νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση που έρχεται να προσθέσει ένα ακόμη λιθαράκι στη διαμόρφωση μιας νέας μνημονιακής κοινωνίας. Ο μετά τα 3 μνημόνια νέος εργαζόμενος θα προσλαμβάνεται με ατομικές συμβάσεις και μισθούς γιατί οι συλλογικές συμβάσεις έχουν καταργηθεί. Θα υπογράφει μισθούς πείνας των 500-600 ευρώ, στο ύψος του κατώτατου μισθού, γιατί έξω η ανεργία του 25% θα πιέζει ατομικά τον κάθε εργαζόμενο να υπογράψει ότι του δώσουν. Σε μεγάλο ποσοστό θα απασχολείται σε εκ περιτροπής εργασία και μερική απασχόληση. Σε αυτά προστίθεται το νέο ασφαλιστικό που θα του «εξασφαλίζει» μια σύνταξη πείνας των 400-600 ευρώ – μετά τα 67. Αυτό το μέλλον για τη γενιά μας δεν είναι βιώσιμο! 

Ο αγώνας ενάντια στη διάλυση του ασφαλιστικού είναι υπόθεση όλου του λαού. Δεν πρόκειται για μια αντιπαράθεση γενεών ανάμεσα στους σημερινούς συνταξιούχους και στους μελλοντικούς, ενός κλάδου με έναν άλλο, των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα με αυτούς του δημοσίου, σύμφωνα με τα δίπολα που προβάλλουν η μνημονιακή συγκυβέρνηση και η εξίσου μνημονιακή αντιπολίτευση. Το ζήτημα δεν είναι ποιος θα χτυπηθεί λιγότερο ή θα καταφέρει να εξαιρεθεί. Το ζήτημα είναι να μπλοκαριστεί η νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, να συγκρουστούμε με την μνημονιακή πολιτική, την κυβέρνηση που την υλοποιεί και το πλαίσιο του χρέους, του ευρώ και της Ε.Ε που την επιβάλλει.

Ο αγώνας αυτός πρέπει να γίνει και υπόθεση δική μας, της νεολαίας εν γένει, των φοιτητικών συλλόγων ειδικότερα. Η σύγκρουση με την μεταρρύθμιση της κυβέρνησης αποτελεί και σύγκρουση με την μνημονιακή κοινωνία των χαμηλών προσδοκιών, της ανεργίας, της επισφαλούς και κακοπληρωμένης εργασίας. Είναι μονόδρομος αν θέλουμε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας σε δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια.

Καταδικάζουμε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πού υπό τις επιταγές των δανειστών, της ΕΕ και του ΔΝΤ, επιβάλλει μνημόνια, καταδικάζει το λαό και τη νεολαία σε φτώχεια, ανεργία κι εξαθλίωση και διαλύει την ασφάλιση.

Καλούμε το Σύλλογο Φοιτητών Νομικής σε συμμετοχή στις κινητοποιήσεις ενάντια στην ψήφιση του νέου ασφαλιστικού το Σάββατο στις 19:00 στο Λευκό Πύργο και την Κυριακή στις 10:30 στην Τσιμισκή με Αριστοτέλους.